Tibetan
། །ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བདག་ཏུ་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་རྟགས་ཀྱིས་སྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བདག་ལ་ནི་རྟགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་བདག་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་བ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་དད་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་གིས་འཇིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ནི་ངང་གིས་མི་འཇིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་དང་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཐ་དད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་བདག་རྟག་པ་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རིམ་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ནི་དེ་ཙམ་ལ་རག་ལས་ཏེ་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནང་གི་བདག་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་རིམ་པ་ཁོ་ནས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རིམ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་པ་བྱར་མེད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིད་ན་ཡང་ཕན་པ་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བྱས་ན་བདག་བྱས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྷན་ཡང་བདག་རྟག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་པ་བདག་དང་ཐ་དད་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ནི་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དངོས་པོ་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པ་ནི་རིམ་གྱིས་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པའི་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པའི་རྒྱུན་མེད་པས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་འབད་མི་དགོས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཅིག་ཅར་ཁོ་ན
Chinese
仅仅是具有知觉，就认为是“我”，这也不是现量。因为没有依据，所以也不是比量。如果说以依据产生对隐蔽事物的认知是比量，那么对于需要证明的“我”来说，丝毫依据也没有。如果说记忆等是依据，那也不对，因为它们与“我”没有直接联系，而且是无常的，因此会被正量所否定。记忆等是会消逝的自性，与被设想为不自然消逝的自性之“我”及其自性是不相容的。如果相互矛盾的自性是同一的，那么就不会有丝毫的差别，因此一切众生都会陷入没有差别和非差别的概念的境地。记忆等也不是“我”的果，因为它们是依次产生的。因为作为原因的“我”是常一的自性，所以对于不具备次第性的“我”来说，仅仅依赖于它，产生具有次第性的果是不合理的。如果说内在的“我”同时作用，依赖于具有次第性的近因，仅仅通过次第性来产生自己的果，所以果是具有次第性的，那也不对。因为恒常本身无法施加影响，因为它不依赖于其他。即使认为可以施加影响，但影响与它是无二的自性，因此如果施加影响，就会陷入“我”被施加影响的境地，即使那样，“我”也不是恒常的。如果影响与“我”是异体的，那么就像记忆等一样，关系是不合理的，而且还会陷入无止境的境地。 因此，所谓的“我”施加影响，是不依赖于近因的，对其他事物施加利益的同时作用，因为远离次第性，所以仅仅依赖于它，记忆等会同时产生。如果是这样，那么在第二个刹那等，由于没有贪欲等过患的延续，一切众生无需努力就能获得圆满的涅槃，因为贪欲等也是由“我”所产生的，所以那些不确定的事物也会同时产生。
English
Merely having awareness and considering it as "self" is not a valid perception. It is also not an inference because there is no basis. If the knowledge that arises from a basis regarding a hidden object is inference, then there is no basis whatsoever for the "self" that needs to be proven. If it is said that memory and so on are the basis, that is not correct, because they are not directly related to the "self" and are impermanent, therefore they are negated by valid cognition. Memory and so on are natures that are subject to destruction, and are incompatible with the "self" that is conceived as a nature that does not naturally perish, and its own nature. If mutually contradictory natures are the same, then there would be no difference whatsoever, and therefore all beings would fall into a state where there is no concept of difference and non-difference. Memory and so on are also not the result of the "self", because they arise sequentially. Because the "self" as the cause is a constant and singular nature, it is unreasonable for a result with sequential order to arise depending only on it, since it does not possess sequential order. If it is said that the inner "self" acts simultaneously, relying on the proximate cause that has sequential order, and produces its own result solely through sequential order, so the result is sequential, that is not correct. Because the constant itself cannot exert influence, as it does not depend on anything else. Even if it is thought that it can exert influence, the influence is of the same nature as it, therefore if influence is exerted, it would lead to the situation where the "self" is influenced, and even then, the "self" is not constant. If the influence is different from the "self", then, like memory and so on, the relationship is unreasonable, and it would also lead to an endless situation. Therefore, the so-called "self" exerting influence, which does not depend on the proximate cause, and acts simultaneously while benefiting other things, because it is devoid of sequential order, memory and so on, which depend only on it, would arise simultaneously. If that were the case, then in the second moment and so on, since there is no continuation of faults such as desire, all beings would attain the perfection of nirvana without effort, because desire and so on are also produced by the "self", so those uncertain things would also arise simultaneously.
Tibetan
ར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདག་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྔོན་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དེ་འབྱེད་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱིན་ཆད་དེ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ནི་དངོས་པོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཉིད་དུ་དོན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་དག་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟག་པའི་ཕྱོགས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པ་བཀག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། འོག་ནས་དེ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་པར་བྱའོ། །ད་ནི་བདག་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་ནི་བདག་གོ །འདི་ནི་བདག་གིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག །རྣལ་འབྱོར་པ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་ཟག་པ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡང་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་འགྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་དང་ཅེས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པར་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་དང་འབྲེལ་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་ཁོ་ན་དེ་བསལ་ན་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་དང་འབྲེལ་པར་ཡང་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་ཕ་ལ་ཆེར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མ་བརྟགས་གཅིག་པུ་ན་དགའ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་བཞིན་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ དང་དེ་ལས་དགེ་སློང་དག་གང་དུ་དག་བདག་གོ་ཞེའམ་བདག་གོའོ་ཞེས་བྱང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བདག་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་བདག་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་བློའི་ཡུལ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཡོད་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་དག་འཇུག་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་གཞན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས། འཁྲུལ་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་དག་འཁྲུ
Chinese
是因为生起之故。即使如此，我也仍然是无常的，因为能生起先前记忆等的那种辨别，直到刹那之后就不再做了。那时也不是实物，因为实物的特征是能起作用。如同见到两个月亮等，与外境的色法本身的作用相分离的那些，也同样没有成立为实物。这使得蕴等也丧失了常的方面。应当理解为遮止了作为我之所缘的对境，因为下面也将要说，那些作为一体等的特征是不合理的。现在，如果没有我等，那么如何对一切事物产生“这是我”，“这是我的”这样的称谓？瑜伽行者们获得灭尽和不生之智后，认为“我的烦恼灭尽了”等等的想法，又是如何能够很好地成立的呢？那不是这样的，因为与我等以及执着于“有”等没有关联。如果某事物与某事物有很好的关联，那么只有在排除该事物时才不会产生，但执着于我等与我也没有成立关联，这已经在前面详细说明过了。对于生起时显现为蕴等的，未经观察的唯一喜悦，是如何像所见一样成为原因的呢？考虑到这一点，世尊也说：‘比丘们，无论在哪里，人们认为“我”或“我的”，那些正确地随顺观察的，就是对这五取蕴如实地随顺观察。’如果蕴等不是我等的自性，那么它们如何成为我等之识的对境呢？正因为如此，由于没有它的识的对境，所以是错觉。如果不是这样，如果存在对境本身是唯一的，那么对于所有的意识来说，错觉和非错觉的称谓都是不合理的。如果这是错觉，那么那些证悟真如者如何行持呢？不是这样的，因为他们对它的特征没有完全的迷惑。依赖于更加执着于完全执取其他自性，想要显现为错觉的意识是错
English
It is because of arising. Even so, I am still impermanent, because that discernment that gives rise to previous memories, etc., will not do so even after a moment. At that time, it is also not a real thing, because the characteristic of a real thing is the ability to function. Just as seeing two moons, etc., those that are separated from the function of external form itself are also not established as real things. This causes the aggregates, etc., to lose the aspect of permanence. It should be understood that the object of clinging to self is prevented, because it will be said below that those characteristics such as oneness are unreasonable. Now, if there is no self, etc., then how does the term "this is me," "this is mine" apply to all things? How can the yogis who have attained the knowledge of cessation and non-arising, the thought that "my defilements are exhausted," etc., be well established? That is not the case, because there is no connection with clinging to self, etc., and "having." If something is well connected with something, then it will not arise only when that thing is excluded, but clinging to self, etc., is also not established as connected with self, which has already been explained in detail earlier. For the unexamined, single joy that appears as aggregates, etc., at the time of arising, how is it the cause as seen? Considering this, the Blessed One also said: 'Monks, wherever people think "I" or "mine," those who correctly follow the observation are truly following the observation of these five aggregates of grasping.' If the aggregates, etc., are not the nature of self, etc., then how can they be the object of the consciousness of self, etc.? Precisely for this reason, since there is no object of its consciousness, it is an illusion. If this is not the case, if the existence of the object itself is unique, then for all consciousnesses, the terms illusion and non-illusion are unreasonable. If this is an illusion, then how do those who realize Suchness act? It is not so, because they are not completely deluded about its characteristics. Depending on being more attached to completely grasping other natures, the consciousnesses that want to appear as illusions are mis