Tibetan
ན། ཤེས་རབ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྟོག་པ་བསལ་བར་ནི་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་མི་གདགས་སོ། །ཤེས་རབ་དམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སྦྱིན་པ་ ལ་སོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིལ་གྱིས་ཐ་སྙད་རྟེན་ཏེ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྦྱིན་པའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ནོ། །ལེན་པ་པོ་གཤེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཟོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་བསྐྱབ་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་ཡིན་ནོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བྱམས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལྟར་ན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཅར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པར་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ནར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ས་གཞན་དེ་དག་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་སྐབས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཁ་ཅིག་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་བསྒོམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་ལས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་གོམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལམ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་ལ་ སོགས་པ་ལ་གནས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། མཐུ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཐུ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུགས་དང་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པས་གནས་པར་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་དགེ་བ་རྩེ་གཅིག་པ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡིད་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པོ་འདི་དག་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་དང་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དག་གིས་ཏེ། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུ་བྱེད་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་ཏེ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་དྲུག་པ། རྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གནས་པ་ནི་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་དེར་མི་བྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ན་འོ་ན་དེ་ལ་གནས་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིའོ། །བསམ་གཏན་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་རྣམས་འདུ་ཤེས་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་ལས་ནི་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་བཅས་པ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེར་ནི་རབ་ཏུ་དང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པར་འདུག་པས་ན་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་ བྱ་བར་བལྟའོ། །དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པས་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་བརྒྱུད་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྒོམ
Chinese
那，智慧是具有如实性的对境，因此是一切的对治。因为，不以三轮体空而行布施等，就不能消除产生悭吝等的因——分别念。正因为如此，所以不对它们安立“波罗蜜多”的名称。以殊胜智慧善加辨别的布施等，即使仅在一刹那，也完全可以安立波罗蜜多的名称，因为它们是波罗蜜多的体性，并且能遣除一切相违品。例如，布施的心念的唯一刹那，因为对众生具有慈爱，所以就是持戒。以呵斥接受者等的安忍的体性，就是安忍。因为乐于救护有情，所以就是精进。因为没有缘于其他菩提的分散，所以就是禅定。因为对如幻等一一分别，所以就是智慧。同样，对于持戒等的心念的刹那也应当比照而行。如《般若经》所说：“善现，菩萨行布施时，慈爱的身语意业会安住于此。”乃至“如是安住于布施波罗蜜多，则六波罗蜜多皆得圆满。”这表明，见道是一刹那。应当了知，因为仅在一刹那的心念中，就能显现一切波罗蜜多的功德。如果这样，那么仅仅在极喜地时，一切波罗蜜多都清净，那么其他的地就没有意义了吗？确实如此，因为一切地都是一个体性，如果与出世间的境界相比，则没有任何差别。清净世间道的功德，有些是通过见道的一刹那所成办的，有些是通过修道所成办的。安立地的差别，也是依赖于此，因此没有过失。从具有如此体性的见道中，如何生起串习所见之自性的修道呢？那也是在等持的境界中也显现。
English
Now, wisdom is the antidote to all, because it has the realm of suchness as its object. Because, without the non-apprehension of the three spheres, generosity and so on cannot eliminate the conceptualization that causes stinginess and so on to arise. For that very reason, the term "perfection" is not applied to them. Generosity and so on, which are well distinguished by noble wisdom, can be fully based on the term "perfection" even in a single moment. Because they are the nature of the perfections, and because they reverse all discordant factors. For example, the single moment of the mind of generosity is discipline because of loving-kindness towards sentient beings. With the nature of patience, such as scolding the recipient, it is patience. Because of the joy of protecting beings, it is diligence. Because there is no distraction of focusing on other enlightenment, it is meditation. Because of individually discriminating illusions and so on, it is wisdom. Similarly, the moment of the mind of discipline and so on should also be applied. As it is said in the Perfection of Wisdom Sutra: "Subhuti, when a Bodhisattva practices generosity, the actions of loving-kindness of body, speech, and mind will abide closely." And so on, "Thus abiding in the perfection of generosity, all six perfections will be completely fulfilled." This shows that the path of seeing is a single moment. It should be understood that because in just one moment of mind, all the qualities of the perfections are manifested. If so, then only in the state of extreme joy, all the perfections are purified, then are the other grounds meaningless? Indeed, because all the grounds are of one nature, there is no difference compared to the transcendental state. Some of the qualities of the pure mundane state are to be accomplished by a moment of seeing, and some are to be accomplished by cultivation. The distinction of the grounds is also dependent on this, so there is no fault. How does the path of cultivation, which is the nature of habituating seeing, arise from the path of seeing with such characteristics? That also manifests in the state of equipoise.
Chinese
应当了知，这是对事物没有执着的特征。即使安住于禅定等，也因为具有证悟真如的力量而不执着于禅定。提到了“大威力”等，所谓“大威力”是指能够按照次第，通过与规律相符的初禅等而安住。其中，初禅是专注一境的善法，是欲界的对治。二禅是行为的对治。三禅是意乐的对治。四禅是安乐的对治。这四种禅定，以及无色界的空无边处等和灭尽定等。善现，菩萨摩诃萨就是这样，远离诸欲，远离罪恶不善之法，有寻有伺，从远离中产生喜乐，成就并安住于初禅。同样，成就并安住于灭尽定。从灭尽定中出定后，入于非想非非想处定的境界，如是广说。第六品。所谓“依赖”是指对所取境进行分别。所谓“安住”是指对能取境进行分别，不这样做是因为修道的途径是对治一切分别念的。像这样，如果从无分别中生起的禅定已经脱离了贪欲，那么安住于禅定还有什么必要呢？为了说明这一点，所以说了“然而”等。所谓“禅定之想”是指禅定仅仅是念头的特征。有些人说“具有支分的禅定”，在那里，因为安住于具有欢喜等支分的状态，所以说是具有支分的禅定。 因此，有人会这样解释说：虽然处于无分别的状态，但仍然安住于禅定等，这是因为要通过这种发心来成就圆满菩提。修
English
It should be understood that this is the characteristic of not being attached to things. Even if one abides in meditation and so on, one does not abide in it because of the power of seeing Suchness. "Great power" and so on are mentioned. "Great power" means being able to abide by the first dhyana and so on in accordance with the order of conformity with the law. Among them, the first dhyana is the antidote to the desire realm, which is the single-pointed virtue. The second is the antidote to behavior. The third is the antidote to mental happiness. The fourth is the antidote to happiness. These four dhyanas, as well as the formless realm of infinite space and so on, and the cessation attainment. Subhuti, the Bodhisattva-Mahasattva is like this, separated from desires, separated from sinful and unwholesome dharmas, with initial and sustained application, possessing joy and bliss born of separation, accomplishing and abiding in the first dhyana. Similarly, accomplishing and abiding in the cessation of perception and feeling. Having arisen from that cessation attainment, one enters into the attainment of the sphere of neither perception nor non-perception, and so on, as explained extensively. Sixth fascicle. "Reliance" means discriminating the object to be grasped. "Abiding" means discriminating the grasper, and not doing so is because the path of cultivation is the antidote to all forms of discrimination. In this way, if the dhyana that arises from non-discrimination has already been freed from desire, then what is the need to abide in it? To explain this, "However" and so on are said. "Dhyana-perception" means that dhyanas are merely characterized by perception. Some say "dhyana with limbs," where it seems that because one abides in a state with limbs such as delight, it is said to be dhyana with limbs. Therefore, it would be explained that even though one is in a state of non-discrimination, one still abides in dhyana and so on, because one must accomplish perfect enlightenment through this kind of generation of bodhicitta. Practice