Tibetan
་གཟུང་ནས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རང་གི་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ས་ལས་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྐད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་བྲལ་བས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་རྒྱུན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ས་ལས་གྱུར་ པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བྱུང་ཡང་དེའི་རྒྱུ་འཕེལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ས་ཉིད་དང་ལོག་པར་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལོག་པ་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱེས་བ་ལ་ཡང་ཟད་པ་མེད་དེ། གང་གིས་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕེལ་བ་ཡང་མེད་དེ། རྟག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གསུམ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་ཟད་པ་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ནས་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང་འདི་ཉིད་ལ་ཟད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་འདི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རང་བྱུང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པའི་ལིང་ཏོག་གིས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་རིག་པའི་ཐིབས་པོ་བསལ་ནས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོངས་ཤེ་
Chinese
抓住而安立为彼生起之名，并非如此。虽然彼等各自具有不同之因的自性，但因为具有从地所生等之外的体性，所以才安立彼名为彼。如果因和果相同，那么因为远离了自体的不同和作用的不同，所以丝毫也不是因，也不是果。对于一切有情，因和果的差别显现的相续将会断绝。果虽然显现为非从地所生等的体性，但它的因也不会增长，因为地本身和所观想的相异体性，仅仅在与不同种类相异上没有差别。同样，从识中生起如前所说的智慧之流，也不会穷尽，因为没有任何事物完全把握它的体性。也不会增长，因为在恒常执持等方面没有差别。已经宣说了圆满菩提的三种因。菩提是烦恼灭尽和不生的体性，而这些也是通达缘起中没有穷尽和没有生起的自性，而不是舍弃烦恼后成为不生的行境者，因为一切法自性为空。在见道上修习的智慧，也因为是缘起无我的体性为行境者，所以才是无明的对治。说了菩提萨埵某某等，所谓不生，就是指某人通达缘起中没有生起，并且通达此中没有穷尽，那么此智慧就会获得自生。不是其他的，而是因为被无明的翳障所遮蔽，是这样认为的。所谓摧毁，就是指在去除了一切波罗蜜多的相违品无明的厚重之后，成为如实性的自体为行境者。如果仅仅依靠智慧，如何才能舍弃其他波罗蜜多的相违品呢？
English
It is not the case that grasping and naming it as that birth. Although they each have the nature of different causes, it is because they have a nature that is different from that which is born from the earth, etc., that they are named as such. If the cause and effect were the same, then because they are devoid of the difference of self and the difference of function, they would not be a cause or an effect at all. For all sentient beings, the continuum of seeing the difference between cause and effect would be cut off. Although the fruit appears as a nature that is not born from the earth, etc., its cause will not increase either, because the earth itself and the different nature that is contemplated are no different except in being different from different kinds. Similarly, the stream of wisdom that arises from consciousness, as mentioned before, will not be exhausted, because nothing completely grasps its nature. It will not increase either, because there is no difference in terms of the characteristic of being devoid of constant grasping, etc. The three causes of perfect enlightenment have been explained. Enlightenment is the nature of the exhaustion of obscurations and non-arising, and these are also the nature of realizing that there is no exhaustion and no arising in dependent origination, and not those who, having abandoned obscurations, become the object of non-arising, because all phenomena are empty of inherent existence. The wisdom that is practiced on the path of seeing is also the antidote to ignorance because it is the object of the nature of selflessness in dependent origination. It is said that a Bodhisattva is someone who, etc. The term "unborn" refers to someone who understands that there is no arising in dependent origination, and who understands that there is no exhaustion in this, then this wisdom will attain self-arising. It is not something else, but it is thought that it is because it is obscured by the cataract of ignorance. The term "destroyed" refers to having removed the thick darkness of ignorance, which is the opposite of all the perfections, and having become the object of the self-nature of suchness. If one relies only on wisdom, how can one abandon the opposing factors of other perfections?