Tibetan
ས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ང་ཡང་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཆོས་གང་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ནི་བདག་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་སྤྱོད་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་དམིགས། ཇི་ལྟར་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པས་རང་དང་གཞན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཚན་མ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་བདག་དང་གཞན་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཙམ་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་པ་སྤོང་བ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཆོས་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་རྣམ་པར་དག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་དམིགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མེད་ན་གང་གིས་ན་དེ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ལ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་བྱི་པས་དམིགས་པ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཆོས་ཇི་ལྟ་བུར་ཡོད་ཅེ་ན། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལྷག་མ་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པས་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་སྒྲོ་བཏགས་པས་དབེན་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ལ་མཚན་མར་བརྗོད་པའི་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་མེད་ཅེས་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་མེད་པའི་སྒྲ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་འདི་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ
Chinese
所谓“地”是指与“不变”相关的，因此是“目标不变”的同义词。那么“我”又是什么呢？是指所行持的法，法即是我等。因为它是非目标行持的基础，所以是对众生的分别念。又为何不作意呢？如果不对我等作意，如何能成为使自他圆满等特性的行持呢？因此说了“行持”等。意思是说，一切法不作意生起的特性，凡是没有行持的，那是因为与相不相违，并且是自他清净之因，所以是殊胜的行持。如果不是这样，仅仅是信解作意，就无法舍弃修持。通达此理后，就会说没有什么法是可以作意的。因此说了“此即是”等，是对生起清净的分别念。如果法也是可以作意的，那么如何能成为只说不作意的特性之行持呢？并非如此，因为事物如何被愚者所作意，就会因正量所破而消失，这是已经说过的，并且也会继续阐述。那么法是如何存在的呢？说了“凡是不存在的”。“那是存在的”是多余的词，因为孩童所作意的行境是虚构的行境，因此他认为唯一与虚构分离的特性才是胜义谛的存在。因此说了“称此为相的关联是不存在的”，意思是说，正因为如此，法不是如所安立般存在，所以才说“不存在”这个词。不是那样存在的，所以才说是“不存在”的，这是对不存在的分别念。如果色等极度区分的各种法不是存在的吗？那为何说这是不存在的呢？并非如此，因为色等自性是空性的，如前所说。如薄伽梵母...
English
The term "ground" refers to what is related to "unchanging," therefore it is synonymous with "the object that does not change." What then is "I"? It refers to the practice of whatever Dharma, Dharma being self and so forth. Because it is the basis for non-objective conduct, it is the conceptualization of sentient beings. And why is there no objectification? How does the non-objectification of self and others become the conduct of the characteristics of perfecting oneself and others? Therefore, "conduct" and so on are mentioned. It means that whatever Dharma does not have the characteristic of non-objectifying arising is a noble conduct because it is not contrary to characteristics and is the cause of purifying oneself and others. If it is not so, then merely believing and paying attention to it will not abandon the practice. Having understood this, one will say that there is no Dharma that can be objectified. Therefore, "this is" and so on are mentioned, which is the conceptualization of pure arising. If Dharma is also objectified, then how can it become the conduct of the characteristic that only speaks of non-objectification? It is not so, because how things are objectified by fools will disappear due to being refuted by valid cognition, which has already been said and will continue to be explained. Then how does Dharma exist? It is said, "Whatever does not exist." "That exists" is a redundant word, because the object of action objectified by children is a fabricated object of action, therefore he thinks that the only characteristic that is separated from fabrication is the ultimate truth. Therefore, it is said that "the connection of calling this a characteristic does not exist," which means that precisely because of this, Dharma does not exist as it is established, so the word "non-existence" is spoken. It does not exist in that way, so it is said to be "non-existent," which is the conceptualization of non-existence. If forms and other extremely differentiated dharmas do not exist, then how can this be said to be non-existent? It is not so, because forms and other self-natures are empty, as previously stated. Like the Blessed Mother...