English
Bodhisattva. The term "abode" refers to the practice of wisdom, and "Tathagatas, etc." is a superfluous phrase. To show the great supremacy, "also" and so on are spoken. Here, "this" refers to the Bodhisattva who is in the state of great supremacy. To fully understand the Prajnaparamita, from the perspective of its own nature, it refers to what is said as "What is this?". The word "what" should be regarded as abandonment, because it is unreasonable to be attached to its own nature, etc. From the perspective of connection, it refers to what is said as "Whose is it?". The word "who" is the same as before, because there is no self, etc. related to it. From the perspective of the object, it refers to what is said as "From where does it come, realize that all dharmas are empty". Because all dharmas with the nature of defilement and purification, as well as the objects of dharma and dharmas, and even emptiness itself, are unreasonable. "Realization" means to observe. "Without shrinking" means that because of realizing that everything is only mind, one will not fall into universal confusion, which is its synonym. The rest is easy to understand. Thus, from the gradually increasing supreme excellence, the forbearance of realizing the nature of no grasper and grasped, only by one aspect of Suchness, will arise the purity of the nature of Samadhi, to show this point, and to show that the perception of form, etc. is the nature of reversal, so it is said, "If one does not know and imagines form, etc.". "If" means suppose. "Not knowing" means not understanding the meaning of no birth from the beginning. To perceive form in form means to be attached to the general and specific characteristics of form, etc. "Realization" means that even for aggregates, etc., one realizes that it is the nature of grasping emptiness. "In the sign" means for the sign, which means reversed. Why? Because it is said, "Do not believe in the unborn place". Because unborn itself is the place to remove all obstructive habits.
Tibetan
ར་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མ་དད་པ་ནི་མ་མོས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་འདིའི་གཉེན་པོར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གཟུགས་མིན་ཚོར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གང་ཞེ་ན། སེམས་པའི་ཚོགས་དྲུག་སྟེ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འདི་ནི་བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་མེད་པར་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མ་སྐྱེས་པར་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ན་གང་གིས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དཔྱོད་པར་འགྱུར་བ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་དེ་འདི་ནི་བཟོད་པ་འབྲང་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སྤྱོད་པ་མེད་ན་དེ་དང་ལྡན་པའི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་པས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱེད་པ་པོ་མཚན་མ་མི་དམིགས་ཏེ། གཟུགས་ལས་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བྱེད་པ་ པོ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བཞིན་དུ་དེར་མི་དམིགས་ཤེ་ན། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་གཡོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་མེད་བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མོས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་མཚན་མ་དེ་དག་མི་དམིགས་ཏེ། སྐྱེ་བ་མེད་པར་མོས་པའི་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནུ་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིམ་གྱིས་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའི་རྗེས་ལ་བར་ཆད་མེད་པར་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང
Chinese
是其处所。于此不信即是不乐。何以故者，是剩余。为对治此颠倒，故显示不颠倒。所谓何者非色非受等是也。心者，为总示一切行蕴故。又或一切行是心现行之体性的心之士夫的自性故，何者是行蕴耶？即是所说之心之六集合。不作行者，谓以色等无事物之体性的相状之故，为悟入远离色等所取之自性的体性故，此是小忍。不住而行者，谓无所依而行。以一切染污及清净之体性的诸法，未生而决定出离不应理故。未生者，若真实有，以何而依彼，则以能思择转为清净之体性，不作成立决定出离，此是随忍。彼若无行，则与彼相应之作者亦不显为行，故于行等之能作者不显现相状。若色等之相状一切皆无，则以一切法非所取之体性之故，以无作者之故也，是为总结语。作者虽无，然何以如异生般不显现耶？为说如是智慧故，谓以一切智慧之相状不动摇之故。为显明彼之故，说无生具慧者。如是说，以何之故，彼以大忍之力，信解一切法无生，是故彼不显现彼等相状。以信解无生之相状，是一切显现执著之对治故。此乃大忍。如是次第获得大忍之后，无间而获得见道之故，无间之定。
English
It is its place. To disbelieve in this is to be displeased. "Why?" is the remainder. In order to counteract this reversal, the non-reversal is shown. What is said is that which is not form, not feeling, etc. "Mind" is to indicate all aggregates of formations. Or, since all formations are the nature of the mind of the person whose nature is that the mind manifestly assembles all formations, what is the aggregate of formations? It is the six collections of mind that are spoken of. "Not acting" means that since form, etc., are the very nature of the absence of things, in order to realize that one is separated from the nature of the self of grasping form, etc., this is small forbearance. "Acting without abiding" means acting without reliance. Since it is not reasonable to definitively emerge without the arising of all phenomena that are the nature of complete defilement and complete purification. "Unborn" means that if it truly exists, by what does one rely on it, then by the characteristic of being able to discern and transform into purity, one does not establish definitive emergence, this is following forbearance. If there is no action, then the agent associated with it is also not seen as acting, so the characteristics of the agent of action, etc., are not apparent. If all characteristics of form, etc., are absent, then since all phenomena are not the nature of what is grasped, there is no agent, this is the concluding statement. Even if there is no agent, why is it not apparent like an ordinary person? To say that such wisdom is shown, it is said that it is unshaken by all characteristics of wisdom. To clarify this, it is said to be unborn and wise. It is said that because one believes that all phenomena are unborn by the power of great forbearance, therefore one does not see those characteristics. Because the characteristic of believing in the unborn is the antidote to all manifest clinging. This is great forbearance. Thus, after gradually attaining great forbearance, one attains the path of seeing without interruption, hence the uninterrupted samadhi.