Tibetan
་སངས་རྒྱས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐབས་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགའ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གང་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྒྲ་མི་གྲག་པའི་ འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེར་སོང་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟོན་པས་གདུལ་བྱ་མང་དུ་འདུལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཐ་མར་བསྟན་པ་འདི་གསུམ་ནི་རང་དང་གཞན་དང་གཉི་གའི་དོན་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །འདིར་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་པ་ལ་སོགས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྟན་པ་ཡང་སྤྲུལ་པ་པ་དང༌། སྒྲའི་གཞི་ཡོད་པས་གཉིས་ཏེ་དེ་ལ་སྤྲུལ་པ་བ་ནི། ཐེག་པ་རླབས་པོ་ཆེས་ནི་སྐྲག་འགྱུར་ཞིང༌། །འདི་ནི་སེམས་ཅན་དམན་ལ་མོས་རིག་ནས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་དག་ཉན་ཐོས་འགྱུར། །རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་པར་ཡང་རབ་ཏུ་སྟོན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྒྲའི་གཞི་ཡོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ནི། སྤྲོས་མེད་རྙོག་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཆོགས་མེད་དབྱིངས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པར། །རྣམ་པར་མཐོང་ནས་སྟོན་པར་བྱེད། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །ཆོས་དང་རིང་བར་མི་རྟོག་ཅིང༌། །ཆོས་དང་ཉེ་བར་མི་རྟོག་སྟེ། །དེས་ན་དེ་དག་འདྲེ་བ་མེད། །སྒྲོགས་ཀྱང་འདྲེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་ལ་བརྗོད། །སེམས་ཅན་དེ་དག་མཐོང་བ་མེད། །དེས་ན་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་བརྗོད། །ཀུན་དགའ་འདི་ལ་དགོངས་ནས་ནི། །ང་ཡིས་ཉན་ཐོས་ཡོངས་སུ་བསྟན། །གནས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་སུ་ཤེས་ཀྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྐྱེན་རྣམས་འདི་དག་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ནི་གང་ལ་འང་མི་གནས་ཏེ། །རང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་སྟོན། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་དག་ལ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱི་སྒྲའི་གཞི་ཡོད་པར་ཡང་བསྟན་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས་དྲང་བར་བྱའོ། །ཡང་འདིར་གང་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ལས་དྲུག་གམ་བདུན་ནམ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྤོང་བ་ལས་ནི། དེ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གང་གིས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་པ་སྤངས་པ་དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་ བའི་བར་གྱིས་སྤངས་པས་དགག་པ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་དང༌། འདིར་དེ་ལྟར་སྤངས་པ་གཙོར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་རོ། །འབྱེད་པ་ནི་འཇོམ
Chinese
佛是极其善巧的菩萨，有些菩萨前往任何没有三宝之声的世界，示现成佛，调伏众多所化之众。如此，最终所示现的这三者，是从自他二利的角度，将菩萨视为最殊胜的。此处，将入流者等也示现为菩萨，有化现者和具有名言基础者两种，其中化现者是：大乘会令人恐惧，此因喜爱聪慧的低劣有情，这些菩萨会变成声闻，也会很好地示现为独觉菩提。如是说。以具有名言基础者而言：无戏论，无垢染，无碍虚空是示现，所有佛法都完全见到后示现。诸佛所说的一切，既不认为远离法，也不认为接近法，因此它们之间没有混淆，宣说也没有混淆，是对无量有情说的，那些有情没有见到，因此那是声闻之说。观待于此，迦叶，我说已完全示现声闻，无住菩萨，如是知为声闻。如是说。知晓这些缘起后，他不住于任何处，在称为独觉佛的名言中，很好地示现菩萨。如是说。此外，对于这些菩萨，也示现了具有入流者等三种差别的名言基础。详细内容可从《圣者不退转法轮经》中引用。此外，此处，谁从烦恼的行相中舍弃了六种、七种或八种行相，从那以后，就被称为入流果的入者，直到谁舍弃了有顶的第八种烦恼，那人就被称为阿罗汉果的入者。以舍弃来遮破，在法相论中非常清楚，而此处，因为如此舍弃不是主要的，所以说有什么用呢？与决定性部分相应，所谓决定性，就是决定。分别就是摧毁。
English
Buddhas are bodhisattvas who are extremely skillful in means. Some bodhisattvas go to any world where the sound of the Three Jewels is not heard, and manifest enlightenment, taming many who are to be tamed. Thus, these three that are ultimately shown are, from the perspective of benefiting oneself and others, the bodhisattva is regarded as the most supreme. Here, showing those who have entered the stream, etc., as bodhisattvas, there are two types: those who are emanations and those who have a basis in language. Among them, the emanation is: The Great Vehicle is frightening, because of the fondness for the inferior sentient beings who are intelligent, these bodhisattvas become hearers, and also very well show as solitary enlightened ones. Thus it is said. In terms of those who have a basis in language: Non-conceptual, without defilement, unobstructed space is shown. All the Buddha's teachings are completely seen and then shown. Whatever the Buddhas have said, neither think of it as being far from the Dharma, nor think of it as being close to the Dharma, therefore there is no confusion between them, and there is no confusion in proclaiming it, it is said to immeasurable sentient beings, those sentient beings have not seen it, therefore that is the saying of the hearers. With regard to this, Kashyapa, I say that I have completely shown the hearers, the non-abiding bodhisattva, thus know as the hearers. Thus it is said. Having known these conditions, he does not abide anywhere, in the name of the solitary Buddha, he very well shows the bodhisattva. Thus it is said. Furthermore, for these bodhisattvas, the basis of language with three differences such as those who have entered the stream is also shown. Details can be quoted from the Sutra of the Wheel of the Holy Non-Returning. Furthermore, here, whoever abandons six, seven, or eight aspects from the aspect of afflictions, from then on, is called the one who has entered the fruit of stream-entry, until whoever abandons the eighth affliction of the peak of existence, that person is called the one who has entered the fruit of Arhat. To refute by abandoning, it is very clear in the Abhidharma, but here, because such abandonment is not the main thing, so what is the use of saying it? Corresponding to the decisive part, the so-called decisive is decisive. Separation is destruction.
Tibetan
ས་པའོ། །ཆ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་གོ །ཨི་ཡ་ནི་ཕན་པ་སྟེ་རྒྱུ་རུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུའི་སྒོ་ནི་ཐེག་པ་མ་ལུས་པའིའོ། །འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་གནས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་ལས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དུ་མར་རྟེན་ཅིང་འབྲལ་བར་འབྱུང་བའི་མཐུའི་ཆེ་བས་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལས་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མཐུའི་ཆེ་བ་ཡིན་ལ། སྣ་ཚོགས་ཀྱང་གཅིག་ཁོ་ན་འདི་ལྟར་སྤྲོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་བསྟན་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས། ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་རིགས་བསྟན་པ་དགྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་འབྱུང་བས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གསུངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འདས་མ་ཐག་ཏུ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ནི་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་འབྱུང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་བསྡུས་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཇིག་པ་དང་ཚོགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་ ལུས་པའི་གཞི་རིགས་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཅིས་ན་དེ་མ་བསྟན་ཞེ་ན། སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་སྦྱངས་ཏེ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ནི་རིགས་ལ་གནས་པར་བགྲང་ངོ་ཞེས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་དེ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བ་ནི་མངོན་ཕར་འདུས་བྱས་པའི་རིགས་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་པས། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ལ་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་རིགས་བརྗོད་པར་རིགས་མོད་ཀྱི་རིགས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདིར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་རིགས་ཡིན་པས་དེ
Chinese
地的自性。分是为一分。益是利益，即是了知为因。因之门是无余一切乘。果是现证佛陀之因。自性是安住于法界自性中，除法界之外，如是无有诸法。如是法性之相，即是法界之自性，亦是依于世俗之所缘和相等等之差别，由广大之威力而安住之义。是故此大乘中，自性唯一而转变为种种，是善巧方便之威力。种种亦唯一，如是转变为无戏论，是法界自性之大。如是决定与分解分相应之所说，分解之后，今为成办之基，为解释种性之故。与成办相应，决定分解分与如前所说相应，及见道等等亦生，故说为成办之依，如是说。所应成办者，是宣说四种，彼等与修习相应之菩萨成办者，与决定分解分相应，如前所说而生，彼是铠甲之成办。见道等等亦生，如是说者，是摄略修道和殊胜道，彼等是摧坏和积聚及决定出离之成办。如是若一切之基为种性，如是则最初何故不宣说耶？谓由发心等等之因，修习资粮道，得加行道，是安住于种性中，当知是因果。其他说，彼如是结合者，是就显现积聚之种性而说，自性之种性则最初即应说种性，当知是二种性之故，故于此宣说。如是成办之依是种性，故。
English
The self-nature of the ground. A part is one part. Benefit is benefit, that is, knowing as the cause. The door of cause is all vehicles without remainder. The fruit is the cause of directly realizing Buddhahood. Self-nature is abiding in the self-nature of the Dharmadhatu, apart from the Dharmadhatu, thus there are no phenomena. Such is the aspect of Dharma-nature, that is, the self-nature of the Dharmadhatu, also relying on the object of conventional truth and the differences of aspects, etc., by the greatness of power, it is the meaning of abiding. Therefore, in this Mahayana, the self-nature is only one and transforms into various, it is the power of skillful means. The various are also only one, thus transforming into non-proliferation, it is the greatness of the self-nature of the Dharmadhatu. Thus, the saying that is in accordance with the part of determining and analyzing, after analyzing, now for the sake of the base of accomplishment, for the sake of explaining the lineage. Corresponding to accomplishment, the determining and analyzing part corresponds to what was said before, and the path of seeing, etc., also arises, therefore it is said to be the basis of accomplishment, thus it is said. What should be accomplished is the four kinds that are declared, those Bodhisattvas who correspond to practice, correspond to the determining and analyzing part, arise as said before, that is the accomplishment of armor. The path of seeing, etc., also arises, thus saying, it is to summarize the path of cultivation and the path of distinction, those are the accomplishment of destroying and accumulating and definitely departing. Thus, if the base of everything is lineage, thus why was it not declared in the beginning? It is said that by the cause of generating the mind, etc., practicing the path of accumulation, obtaining the path of preparation, it is abiding in the lineage, it should be known as cause and effect. Others say, that combining it like that is speaking of the lineage of manifest accumulation, the lineage of self-nature should be spoken of in the beginning, it should be known as two lineages, therefore it is declared here. Thus, the basis of accomplishment is lineage, therefore.