Tibetan
འི་ངོ་བོ་ཙམ་ལས་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་དང་དེས་འཕངས་པར་ཁྱེད་སྨྲ་བ་ན་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཅི་བྱར་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པར་ཚུལ་སྔ་མ་ཁས་བླངས་ཏེ་ཡོད་ཏན་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་དོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་སྔ་མ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་དབང་གིས་གོང་མ་གོང་མ་ཡང་མངོན་པར་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་ཅེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ལ་ནི་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་དེ། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མདོ་དག་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འགའ་ཞིག་ཆོས་གསུངས་པའི་གནས་སུ་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཕལ་མོ་ཆེ་ཚོགས་ཏེ། མཇུག་ཏུ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གནང་བ་བསྟན་པ་དེ་དག་གདམས་ངག་ནོད་པ་མ་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་ལ་འདུ་བ་མཛད། ཚུལ་འདི་ལས་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ལ་དེ་ལས་ཇི་ལྟར་ལོག་ཅེ་ན། དེར་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལ་གཅེས་སྤྲས་མཛད་པ་དང༌། ཆོས་ལ་བྱས་པ་གཟོ་བ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡུན་རིང་དུ་གཞག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་དག་བསྟན་གྱི། དེ་དག་ནི་ཡང་གདམས་ངག་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ག་ལ་ཞིག་ཡིན། འདོམས་པ་ནི་གདམས་ངག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པོ་ནི་ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་འདོམས་པ་ནི་བསྟན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ནི་བྱེད་པའི་ལམ་བསྟན་པ་སྟེ། འབྲས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་གཏམ་ལ་མེར་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་མེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལས་དངོས་པོར་བྱ་བའི་འདྲི་བར་འགྱུར་བས་ཅི་ཞིག་ཕན་པར་བྱེད། ཡང་གཞན་དག་ནི་ཇི་ལྟར་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲགས་པ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐུགས་དགྱེས་པའི་ངོ་བོ་གནས་སྐབས་ལ་བཞག་པ་ལྟར། འདིར་ཡང་གཞན་འགའ་ཞིག་གིས་འདོམས་པ་ཞེས་ནི་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ཡོངས་སུ་འདོམས་པ་ནི་གདམས་ངག་སྟེ་ཞེས་བྱ་ན་ཉེས་པ་འདིར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བདག་ཅག་གི་རྗེ་བཙུན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ནི་རྒྱལ་བ་སྐྱེད་མ་ལས་བསྟན་པའི་ལམ་མ་ལུས་པ་ནི་ཐུན་མོང་ཉིད་དུ་ རྗེ་བཙུན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་ངེས་པར་ཁས་བླངས་པར་བྱ་བ་ནི། འགྲོ་རྣམ་ཞི་བའི་ལས་དང་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་འདིར་རང་གི་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་བྱ་བ་ལ་གཞན་གྱི་བྱེད་པ་སྦྱར་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་ཅིང། ཡང
Chinese
因为仅仅承认它的自性。还有，如果你们说是由它和它所抛弃的，那么在佛的境界里，你将一无所用。因此，必须承认先前的道理，为了完全守护获得的有益之处，意思是说，为了使先前的（功德）不衰退，为了使后来的（功德）更加增长，要知道这是为了追求目的。这里，在无间道上，没有追求目的，因为有能力生起自生智慧。那么，在经典中，一些如来在说法的地方，大多数大雄聚集，最后显示给予“善哉”的那些，如果不是接受教诲，那又是什么呢？从这个道理来看，无间道与此有何不同呢？在那里，是为了珍视圣法，报答对法的恩情，为了长久保持法的规律而展示的，那些又怎么会依赖于教诲呢？“训示即是教诲”，对于这句话，在这里说“追求目的者”难道不合理吗？怎么说“训示即是教导”呢？有些人说，这是指引行为的道路，就像用火来比喻与有结果的行为相关的言语。那么，为什么要说火呢？因为会变成对事物的询问，有什么用呢？还有其他人说，就像诸佛安住在超越赞颂等名声的自性，安住在欢喜的自性中一样。在这里，也有其他人说，不应该说“训示”，因为它仅仅是完全掌握道路的自性。那么，应该怎么说呢？如果说“自己的完全训示即是教诲”，就不会有这个过失了。我们至尊的上师说，从胜生母所教导的所有道路，都是共同的，必须承认至尊佛的加持会逐渐产生，就像“诸行寂灭业”等等。因此，在这里，将自己修持的行为与他人的行为结合起来是没有过错的，而且
English
Because it only acknowledges its own nature. Furthermore, if you say that it is abandoned by it and it, then in the realm of the Buddha, you will be of no use. Therefore, it is necessary to acknowledge the previous reasoning, in order to fully protect the benefits gained, meaning that in order to prevent the previous (merits) from declining, in order to make the subsequent (merits) even more increasing, know that this is for the purpose of pursuing the goal. Here, on the path of non-interruption, there is no pursuit of purpose, because it has the ability to generate self-arising wisdom. Then, in the sutras, some Tathagatas in the place of teaching the Dharma, most of the Great Heroes gather, and in the end, those who show the giving of "Good!", if it is not receiving teachings, then what is it? From this reasoning, how is the path of non-interruption different from this? There, it is shown for the sake of cherishing the sacred Dharma, repaying the kindness to the Dharma, and for the sake of keeping the rules of the Dharma for a long time, how can those depend on the teachings? For the phrase "Instruction is teaching", is it not reasonable to say "the one who pursues the goal" here? How can it be said that "instruction is teaching"? Some say that this is to show the path of action, just like using fire to compare words related to fruitful actions. Then, why say fire? Because it will become an inquiry into things, what is the use? Still others say that, just as the Buddhas abide in the nature beyond praise and other fame, and abide in the nature of joy, here, too, others say that one should not say "instruction", because it is only the nature of completely grasping the path. Then, what should be said? If one says "one's own complete instruction is teaching", then there will be no fault in this. Our venerable master said that all the paths taught by the Victorious Mother are common, and it must be acknowledged that the blessings of the venerable Buddha will gradually arise, just like "all actions are peaceful deeds", and so on. Therefore, here, there is no fault in combining one's own practice with the actions of others, and also