Tibetan
ས་པ་ལྟར་ནི་མི་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པའི་དབང་དེའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་བར་གདགས་པ་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་མ་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། འདིར་དྲན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུའི་མཐུའི་བྱེ་བྲག་ལས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཆོས་སྐྱོང་གི་ཞལ་སྔ་ནས་འདི་དག་གི་དེའི་གནས་སྐབས་ཙམ་ལ་བཞག་གི་དངོས་སུ་གལ་ཡོད། ཅེས་བཤད་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བསྒྲུབ་པར་ཅི་ལ་ཡང་རག་མ་ལས་པར་ཆས་པ་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གསལ་པོར་བྱས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་རིང་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་བརྗེད་པའི་ངང་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། ལེགས་པར་བཞག་པ་ནི་འདྲེས་པའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་མ་བརྗོད་པས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཞིག་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་ཤེ་ན། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མདོ་དོན་ཞེས་སྨོས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོའི་དོན་མ་ལུས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། མདོ་དོན་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །མདོའི་དོན་དེ་ཡང་གླེང་གཞི་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་མ་ལུས་པའི་དོན་ན་མ། ཡང་ན་སྙིང་པོའི་དོན་ཙམ་ཞིག་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་བཞག་ནས་སྙམ་པ་ལ། གཉི་གའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་དོན་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་བཞག་པར་བྱ་བ་སྟེ་སྙིང་པོའི་དོན་ཡང་དེའི་ནང་དུ་འདུས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གླེང་གཞི་ལ་སོགས་པ་གཞུང་མ་ལུས་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ངེས་པར་བཞག་པ་ཡང་མེད་དེ། ལུང་གི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་གཟིངས་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ངོ་བོས་དམན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་བསྡུས་པ་ནི། ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཅེས་སྨོས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཡིན་པས་ན་དེ་བསྟན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྨོས་པ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ
Chinese
不应如地面一般思考。如是串习之力的威力所生，从心所生而安立，不忘失串习之事物，即是忆念之智慧。此处具有忆念之智慧即是忆念之智慧。因此，一切时处，唯是心性之威力的差别，由心与心所之状态而安立，乃是导师法护（Dharmapala）尊前所说，这些仅就其状态而安立，实际上很重要。如是菩萨为成办自他之义圆满，不依赖任何事物而前进，以三种智慧次第修习而明晰之习气自性，忆念之智慧长久亦如所闻等不忘失之状态，于此善加安住而连接。善加安住乃是不忘失串习之事物，故于其他世亦随后跟随而明晰之故。何者于忆念之智慧善加安住耶？“十法行之自性之，经义”如是说，为显示故，般若波罗蜜多经之义无余如是说，与经义相连。经之义亦是开端等论典无余之义，或者仅是心要之义安住于忆念之智慧耶？于思及之时，非二者之主要，故说八现观之自性，此乃是义之主要，故应安住于忆念之智慧，心要之义亦含摄于其中之故。开端等论典无余并非必定安住于忆念之智慧，因为教法于修证之法作意时，如同船筏之故。以散乱之自性而低劣之故。八现观之自性，彼之自性总集乃是，十法行之自性如是说，因为是十度，故显示彼乃是菩提心与布施等成办之行，如是说。说菩提心乃是从最初业者之地至佛地之间，以因与果之自性，与菩提心永不分离。
English
One should not think like the ground. Thus, arising from the power of habituation, established as arising from the mind, not forgetting the familiar objects, that itself is the wisdom of mindfulness. Here, the wisdom endowed with mindfulness is the wisdom of mindfulness. Therefore, in all circumstances, it is only the distinction of the power of the mind itself, established by the state of mind and mental factors, as stated by the venerable teacher Dharmapala, these are established only in their state, but are actually important. Thus, the Bodhisattva, in order to accomplish the complete meaning of self and others, proceeds without relying on anything, the nature of the habit, made clear by experiencing the three kinds of wisdom in sequence, the wisdom of mindfulness, even for a long time, remains in a state of not forgetting what has been heard, etc., and is well established in it. Being well established means that the familiar objects are not forgotten, so it is clear that they will follow in other lifetimes as well. What is it that is well established in the wisdom of mindfulness? "The essence of the ten practices of Dharma, the meaning of the Sutra," as it is said, to show that the meaning of the Prajnaparamita Sutra is completely stated, and is connected with the meaning of the Sutra. The meaning of the Sutra is also the meaning of all the treatises such as the introduction, or is it just the essence of the meaning that dwells in the wisdom of mindfulness? When thinking about it, since neither is the main one, the nature of the eight Abhisamayas is mentioned, this is the main meaning, so it should dwell in the wisdom of mindfulness, because the essence of the meaning is also included in it. The complete treatises such as the introduction are not necessarily established in the wisdom of mindfulness, because the Dharma of scripture is like a raft when contemplating the Dharma of realization. Because it is inferior in nature due to distraction. The nature of the eight Abhisamayas, the collection of its nature is, the nature of the ten practices of Dharma is mentioned, because it is the ten perfections, so showing that is the practice of accomplishing the Bodhicitta and generosity, etc., as it is said. Saying Bodhicitta is from the ground of the first practitioner to the ground of Buddhahood, with the nature of cause and effect, never separated from Bodhicitta.
Tibetan
་བ་བྱང་ཆུབ་ན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པར་གྱུར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་གཙོ་བོར་སྨོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལས་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱས་པའོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིར། །ཐབས་སྟོབས་སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །འདི་དག་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུར་འདོད། །ཅེས་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་གསུམ་ནི། དང་པོ་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ན་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ་སྔར་ཇི་ལྟར་སྨོན་པ་བསྒྲུབ་པའམ། འབྲས་བུ་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་པས་སོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཕྲིན་ལས་རྣམས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་གཞན་དུ། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང༌། །ཉན་དང་ཀློག་དང་ལེན་པ་དང༌། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་སེམས་པ་དང་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ པའོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཙམ་གཙོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོག་མ་ཡིན་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་འགྲེལ་པར་དེ་དག་གི་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁ་ཅིག་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ལས་ཅན་དགེ་བ་བཅུའོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་འདིར་དེ་ཟུར་གྱིས་ཀྱང་མ་བསྟན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་དེ་སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་རིམ་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཆོས་ཅན་དུ་བསྡུ་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བ་ཉིད་དེ་ལ་མེའི་ཁམས་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། མེ་དང་དེའི་ཁམས་ཚ་བ་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དབྱེ་བར་ཡང་མི་ནུས་ལ། ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་གཅིག་པར་ཡང་
Chinese
如果菩提心存在，那么为了显示布施等波罗蜜多也与之相应而说。如果空性和慈悲为本性的菩提心没有加持，那么布施等也不会成为修行的行为，因此主要说了它。因此，从“具有菩提心”这句话中省略了中间的词语。所谓的布施等是：布施、持戒、忍辱、精进，禅定、智慧到彼岸，方便、力量、愿、智慧，这些被认为是十度。这些就是修行的行为。大乘有三种行为：第一，发愿菩提心是进入的行为。其次，进入菩提心，十波罗蜜多是修行的行为，即如何实现之前的愿望，或者说是很好地实现了果。然后，佛陀是成就的行为，即法身的利他事业。有些人说，这里的十种法行是圣者弥勒的教言，即书写、供养、布施，听闻、阅读、接受，讲解、讽诵，思维和禅修。这种说法是不合理的，因为这些主要是通过加行道修行的行为，因此并非在任何时候都是最殊胜的，而且导师也没有在注释中提到这些的任何部分。同样，有些人认为十种法行是自利利他的十种善行，这种说法也是不合理的，因为导师在这里也没有暗示这一点。那么，修习这种成就的行为有什么结果呢？说了“以证悟法界周遍之相的极喜地等次第”等等。法是指色等一切可以归为法性的事物，它们的法界是自性。就像火的自性是热，被称为火界一样，火和它的界——热，是无法区分的，而且在任何情况下都是完全一样的。
English
If Bodhicitta exists, then it is said to show that generosity and other perfections are also in accordance with it. If the Bodhicitta, which has emptiness and compassion as its essence, is not blessed, then generosity and so on will not become practices of cultivation, so it is mainly said. Therefore, the intermediate words are omitted from the phrase "having Bodhicitta." What is meant by generosity and so on is: Generosity, discipline, patience, diligence, meditation, wisdom to the other shore, skillful means, power, aspiration, and wisdom, these are considered the ten perfections. These are the practices of cultivation. There are three practices in the Mahayana: First, aspiration Bodhicitta is the practice of entering. Second, entering Bodhicitta, the ten perfections are the practices of cultivation, that is, how to fulfill the previous wishes, or that the fruit is well accomplished. Then, the Buddha is the practice of accomplishment, that is, the activities of the Dharmakaya. Some say that the nature of the ten Dharma practices here is the teaching of the noble Maitreya himself, namely writing, offering, giving, listening, reading, accepting, explaining, reciting, thinking, and meditating. This statement is unreasonable, because these are mainly the practices of cultivation through the path of application, so they are not the most supreme at all times, and the teacher has not mentioned any part of them in the commentary. Similarly, some people think that the ten Dharma practices are the ten virtues that have the function of benefiting oneself and others, which is also unreasonable, because the teacher has not even hinted at it here. So, what is the result of practicing this accomplished practice? It is said, "By realizing the stages of the Extremely Joyful Ground, etc., which are the characteristics of going everywhere in the realm of Dharma," and so on. Dharma refers to all things such as form that can be classified as Dharmata, and their Dharmadhatu is their own nature. Just as the nature of fire is heat, which is called the fire element, fire and its element—heat—cannot be distinguished even slightly, and are completely the same in every way.