Tibetan
་ན་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བས་དེར་བཞག་ན་ནི་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །རྐྱེན་གྱིས་ཡུལ་མི་འཛིན་པས་དེར་བཞག་ན་ནི་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་རྟོག་པའོ་སྙམ་སེམས་པས་རྟོག་པ་གཞན་མ་སྐྱེས་པས་དེར་བཞག་ན་ནི་དེ་ཉིད་རྟོག་པར་རེད་པས་མི་རྟོག་པ་ག་ལ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་འདིར་མི་བསམ་གྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུན་རིང་པོར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བལྟས་པ་ལས། དངོས་པོའི་ཆ་ཤས་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་པར་ངེས་པར་པགས་ཀྱིས་བརྟན་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ནམ་ཞིག་ན་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རབ་འབྱམ་ཚད་མེད་པ་རང་གིས་རིག་པ་དེ་སྐྱེ་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཚུལ་རོལ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་མྱངས་པ་ན་ཇི་ལྟར་ན་ངེས་པར་བྱེད་ནུས་ཏེ། ཁྱབ་དང་དབང་ལ་སོགས་པ་མ་མྱོང༌། །དཔག་ཏུ་མེད་པར་གནས་པའི་རྒྱུ། །འཇིག་རྟེན་སྤྱི་བོར་གྱུར་པས་ཀྱང༌། །མྱོང་བར་གྱུར་བ་མ་ ཡིན་པ། །ཡང་དག་བདུད་རྩི་དག་པ་འདི། །ཐུགས་རྗེ་དག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་གཏོགས་པར། གཞན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རིགས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དོ། །ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་རྒྱུ་ལས་དཔགས་ཏེ་ངེས་པར་ཡོད་པར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱའི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལྟར་གསལ་པོར་གཟུང་བར་ནི་ནམ་ཡང་མི་ནུས་པས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང༌། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་གྲུབ་ནས་ཁ་ཅིག་ལ་ནོར་བུ་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་བློ་རྣམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡང་དག་པར་སྐྱེས་ན་རྣལ་འབྱོར་བུས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་ངོ་ཞེས་འཆད་པ་ཡང་དོན་འདིར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་སྟེ། ཅི་ཞིག་ལྟར་ཞེས་པ་ནི་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཚིག་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་གོམས་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་ན། རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་དེ་ལས་བཟློག་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འགལ་བས་ན། ཡེ་ཤེས་དེ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་བྱུང་བ
Chinese
此外，二禅等也属于这种情况，因为它们没有分别念和寻伺。此外，如果将心和心所完全寂静地安住于此，那么灭尽定也属于这种情况。如果因缘不执取对境而安住于此，那么诸佛等也属于这种情况。然而，如果认为“这是无分别”，因为没有产生其他的分别念而安住于此，那么这本身就是分别念，怎么能说是无分别呢？这些不是指这里所说的，而是指通过个别观察的智慧，长时间地观察事物，甚至连事物最微小的部分也无法察觉，从而坚定地确信，并且在某个时候，对于任何对境都不再分别，自然而然地产生光明清澈的智慧之显现，无量无边，自己能够觉知，这就是无分别的智慧。那些只见过表面现象的人，如果连稍微体验都没有过，又怎么能够确定呢？ 没有体验过遍及和自在等， 不可估量地安住之因， 即使是成为世界顶峰者， 也不是曾经体验过的。 这纯正的甘露， 是具有纯正慈悲之因的， 除了如来之外， 不是其他人的享受。 如是宣说。因此，对于追随如来的人来说，这确实是能够体验的。这种智慧应该从因上来推断，并确信它的存在，但永远无法像瓶子等事物那样清晰地把握。因此，导师也曾说过：“当修行的力量成就时，对于某些人来说，就像认识宝石和银子等一样，完全舍弃了错乱的征相，显现为如幻般的自性，这种不分别的智慧，如果以某种方式真实地生起，让瑜伽士完全舍弃所知障。”这里所说的也是确定这个道理， “以某种方式”这句话本身就是无法表达的。如果从习惯于个别观察的智慧之因中产生无分别的智慧之果，那么因就是分别念本身，而它的果与此相反，因此因和果是相违的，那么，这种智慧就不是从因产生的。
English
Furthermore, the second dhyana and so on also fall into this category, because they lack conceptualization and investigation. Moreover, if the mind and mental factors are completely pacified and abide therein, then the cessation attainment also falls into this category. If, due to conditions, one does not grasp objects and abides therein, then the Victorious Ones and so on also fall into this category. However, if one thinks, "This is non-conceptual," and abides therein because no other conceptualizations arise, then that itself is conceptualization, so how can it be said to be non-conceptual? These are not referring to what is being considered here, but rather to the wisdom of individual discernment, which, through prolonged contemplation of phenomena, reaches a point where even the subtlest parts of phenomena are imperceptible, and one becomes firmly established in certainty. When, at some point, one no longer conceptualizes any object and the self-luminous, clear light of wisdom naturally arises, immeasurable and boundless, and one is able to cognize it oneself, that is non-conceptual wisdom. Those who have only seen the surface appearance, if they have not even slightly experienced it, how can they be certain? They have not experienced pervasiveness and mastery, etc., The cause that abides immeasurably, Even by those who have become the crown of the world, It has not been experienced. This pure nectar, Is the cause of pure compassion, Other than the Thus-Gone One, It is not the enjoyment of others. Thus it is taught. Therefore, for those who follow the Thus-Gone One, it is indeed something that can be experienced. This wisdom should be inferred from the cause and believed to exist with certainty, but it can never be grasped as clearly as objects such as a vase. Therefore, the teacher has also said, "When the power of meditation is accomplished, for some, like the knowledge of jewels and silver, etc., all signs of delusion are completely abandoned, and the mind appears as the nature of illusion. If this non-conceptual wisdom arises truly in some way that is to be self-realized, then the yogi will completely abandon the obscurations of knowledge." What is being said here is also to establish this point. The phrase "in some way" is itself a word that cannot be expressed. If the fruit of non-conceptual wisdom arises from the cause of being accustomed to the wisdom of individual discernment, then the cause is conceptualization itself, and its fruit is the opposite of that. Therefore, cause and fruit are contradictory, so this wisdom does not arise from the cause.
Tibetan
ས་གང་ལས་ཀྱང་དེ་འབྱུང་བའམ། རྒྱུ་དེད་པར་ལྟར་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ན་འདི་རྒྱུ་མ་ཡིན། སོ་སོར་རྟོག་པ་ན་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་པར་མོས་པས་ཞུགས་ལ་འབྲས་བུའི་སྐབས་ན་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཐོབ་བོ། །ཕྱོགས་མ་ལུས་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རྒྱུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་འགའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཀྱང་རྒྱུར་འདོགས་སོ། །གཞན་ཡང་འཕགས་པ་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང༌། རྭ་ལས་ལན་ཚྭར་གྱུར་པ་དང༌། །འདམ་བུ་ལས་ཀྱང་སྒོག་པར་འགྱུར། །མི་གཙང་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་ལས། །སྦྲང་མར་འགྱུར་གཞན་མི་འདྲ་མང༌། །རྒྱུ་དང་འདྲ་བའི་འབྲས་བུས་ནི། །ས་རྣམས་གང་ནའང་མི་སྣང་སྟེ། །འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང༌། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཙན་དན་གྱི་ཤིང་ལས་མེ་བྱུང་བའི་དཔེས་མི་འདྲ་བའི་རྒྱུ་ ལས་མི་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཡང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་ཀྱང་འདི་ལ་གནོད་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་རིག་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འཐད་པ་ཉིད་ན། དེ་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་གཞག །དང་བ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིའི་དོན་ནི་སྔར་སྨྲས་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུམ་འདི་ངེས་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལ་རབ་ཏུ་དང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། མིག་གིས་མཐོང་བའི་གཟུགས་དག་ལ་ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་བ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་གཞན་དུ་སྦྱར་བ་ལ་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་གོ་སླ་སྟེ། ཅུང་ཟད་དུ་ན་འདིར་ཕྱག་འཚལ་བའི་དགོས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དམ་པའི་གྲངས་སུ་གཏོགས་པར་གཞན་གྱིས་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དགོས་པ་ནི་བདག་གིས་བརྩམས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལ་གདུལ་བྱ་རྣམས་འཇུག་པའོ་ཞེས་དགོངས་ནས་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་ཞེས་པ་ནི། བདག་དང་གཞན་སྨྲས་དངོས་འདི་དག །ཡང་དག་དུ་ན་གཅིག་པ་དང༌། །དུ་མའི་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །ཞེས་པ་དང༌། དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་དང་དེ་ལ་གཅིག་ཉིད་མེད། །གང་ལ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །གཅིག་དང་དུ་མ་མ་རྟོགས་པར། །རྣམ་པར་གཞན་
Chinese
如果从任何地方产生它，或者像追究原因一样不产生，那么，这怎么不是原因呢？即使分别观察，也因无戏论而信奉，进入后，在结果的时候也获得无戏论的自性。如果所有方面原因和结果没有差别，那么又怎么会成为原因和结果呢？原因又做什么呢？仅仅因为跟随某些方面，也安立为原因。此外，在《圣妙吉祥化身经》中也说：“从角变成盐，从芦苇变成蒜，从不净虫等变成蜂蜜，其他不同很多。与原因相似的结果，在任何地方都不显现，从变化的因产生果。”这样说了。又如从檀香树中生火的例子，从不同的原因产生不同的结果，也是因为诸法的法性不可思议，所以对此也没有损害。这样，自证无分别的智慧是合理的。既然如此，它无分别，怎么能安立为具有般若波罗蜜多境的极喜呢？如果说喜是心所生的信，那么，这个意思以前已经说过了。确定了无分别智慧的母亲之后，因为随之获得，所以对于如何受持而极喜，就像眼睛看到的事物，心随之贪恋一样。或者，各自将自证智慧的境，般若波罗蜜多，安立为极喜，也没有过失。其余的都容易理解。稍微说一点，这里顶礼的必要，是为了让别人知道自己属于圣者的行列。而这个必要，是为了让所化众生进入自己所造的偈颂中，这样想而顶礼的。“远离一和多的自性”等量，意思是：我和他所说的这些事物，如果真实地是一个，因为远离多的自性，所以没有自性，就像影像一样。以及，任何事物如果进行分析，它和它都不是一个。对于什么没有一个自性，对于它也没有多个自性。如果不了解一和多，就无法
English
If it arises from anywhere, or does not arise as if pursuing a cause, then how is this not a cause? Even when examining separately, one enters with faith in the absence of elaboration, and upon entering, one obtains the very nature of absence of elaboration at the time of the result. If the cause and effect are not different in all aspects, then how can they become cause and effect? What is the cause for? It is also designated as a cause merely because it follows some aspects. Furthermore, in the Arya Dense Array Sutra, it is said: 'From horns comes salt, from reeds comes garlic, from unclean worms and the like comes honey, and many other dissimilar things. Results similar to causes are not seen anywhere, from changing causes come results.' It is said. Also, like the example of fire arising from sandalwood, the arising of dissimilar results from dissimilar causes is also not harmed by the inconceivable nature of the dharmata of all dharmas. Thus, the self-cognizance of non-conceptual wisdom is reasonable. Since it is non-conceptual, how can it be established as the supreme delight that has the sphere of the Prajnaparamita? If it is said that delight is faith arising from the mind, then the meaning of this has been said before. Having ascertained this mother of non-conceptual wisdom, because it is obtained after it, one makes supreme delight in how it is held, just as the mind follows and clings to the objects seen by the eyes. Or, there is no fault in separately applying the sphere of self-cognizant wisdom, the Prajnaparamita, as supreme delight. The rest are easy to understand. To say a little, the necessity of prostration here is for others to know that one belongs to the ranks of the noble ones. And that necessity is to have disciples enter into the verses composed by oneself, thinking in this way, one prostrates. 'Devoid of the nature of one and many,' and so forth, means: These things spoken of by myself and others, if they are truly one, because they are devoid of the nature of many, they have no nature, like reflections. And, whatever things are analyzed, that and that are not one. For what does not have one nature, for that there is also no many natures. Without understanding one and many, one cannot