Tibetan
རུང་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་བཞི་པའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉེས་པ་ཉེས་པ་མེད་དེ། ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་ཡང་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲངས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་རིམ་པ་སྨོས་པར་ཟད་ཀྱི། དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་ནི་དང་པོ་ལ་སོགས་པར་མི་རྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་དུས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཞིའི་སྐབས་སུ་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་འདོད་ན་སྐད་ཅིག་ཀྱང་བསྐལ་པ་ཙམ་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་བཞིའི་རིམ་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཅིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་འདི་བར་གྱི་བསྐལ་པ་ལྔ་བཅུར་བསྒོམ་པ་ཞིག་ན། དེའི་ཚེ་འདི་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་པ་སྐབས་དང་པོ་ལྔར་ནི་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྔར་མ་མཐོང་བ་དང༌། མཐོང་བའི་དོན་རྣམས་ལ་རེ་རེ་ལ་ཡང་དུས་རིང་ཞིག་ཏུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ན་རང་རང་གི་གནས་སྐབས་པ་ཡིན་ གྱི། མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ལ། མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱ་འབིགས་པའི་རབ་ཏུ་མྱུར་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྔར་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལས་རིམ་པ་སྔ་མ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་འཇུག་པས་རིམ་པ་འོག་མ་ཡང་དྲན་པའི་སྦྱོར་བས་ཡིད་ལ་བྱེད་ཀྱི། རིམ་པ་རེ་རེ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པས་ན་མཐར་གྱིས་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་མྱུར་བའི་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་མཐར་གྱིས་པའོ། །སྐབས་བདུན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ནི་སྐྱེས་བུ་རྩིག་པ་ལ་མཆོད་བའི་དཔེས་ནི་དེ་ལྟར་རིམ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་མ་ཡིན་གྱིས། སྔར་ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་དོན་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཏེ། དེ་དག་གི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་བར་མ་ཆད་པས་བཞི་ཆར་དུས་གཅིག་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་དུས་རིང་ཞིག་ཐོགས་པ་ལྟ་ཞིག་ན་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གཏོད་ཀྱི་སྔོན་བཞིན་དུ་རིམ་གྱིས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་གྲུབ་བོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་
Chinese
如果这样，为什么不会成为四刹那的现证菩提呢？这没有过失。如果按照第一种说法，那么第一和第二等等只是说了显示数量的次第而已。如果从意义的角度来说，就不会说第一等等了。如果按照第二种说法，也没有过失。因为孩子们仅仅在一刹那获得时间自在，那些也会变成四刹那的时候。如果这样认为，那么一刹那也会加持成一劫一样，如是宣说。如果那样，以四刹那的次第作意没有过失，而且薄伽梵现证智慧大尊面前也说，一刹那的现证菩提要修习中间五十劫。那么，这时这又怎么不会成为渐次的现观呢？对于一切相智等等前五个阶段来说，资粮道等等以前没有见过的，以及对于所见的意义，每一个都要长时间修习，那是各自的阶段，不是渐次的现观。在渐次的现观的时候，就像用穿透百瓣莲花一样快速的力量，以前所见之道连同果实等等次第进入的方式，舍弃了以前的次第等等。以紧接着的进入，后面的次第也以忆念的瑜伽来作意。因为每一个次第都不会长久停留，所以是渐次的，非常快速的次第证悟就是渐次的。就第七个阶段来说，以人供养墙壁的比喻来说，那样次第作意不是两者一样。而是把以前作意的意义全部汇集起来，那些总的体性不间断地四者同时证悟，如果像经历很长时间一样，也是对一个作意反复进行，因为不像以前那样次第，所以这成立为与渐次的现观不同的体性。异熟。
English
If so, why wouldn't it become the four-instantaneous Abhisambodhi? There is no fault in this. According to the first explanation, the first and second, etc., are merely stating the order in which the numbers are shown. If considered from the perspective of meaning, then the first, etc., would not be mentioned. According to the second explanation, there is also no fault. Because children only gain mastery over time in a single instant, those will also transform into the time of four instants. If one thinks so, then even a single instant will be blessed to be like a kalpa, as it is said. If that is the case, there is no fault in contemplating with the order of four instants, and also in the presence of the Bhagavan, the great lord of manifest wisdom, it is said that the Abhisambodhi of one instant should be meditated on for fifty kalpas in between. Then, at that time, how will this not become a gradual Abhisamaya? For the first five stages, such as Sarvakarajnata, the path of accumulation, etc., were not seen before, and for the meanings that were seen, each one should be meditated on for a long time, which is the state of each individual, not a gradual Abhisamaya. In the case of gradual Abhisamaya, like the swift force of piercing a hundred lotus petals, the way in which the paths previously seen, together with their fruits, enter in sequence, abandoning the previous order, etc. With the immediate entry, the subsequent order is also contemplated with the yoga of mindfulness. Because each order does not remain for a long time, it is gradual, and the very rapid sequential realization is gradual. In terms of the seventh stage, using the example of a person offering to a wall, contemplating in that order is not the same as both. Rather, the meanings previously contemplated are all gathered together, and the general characteristics of those are realized simultaneously without interruption, and even if it seems like it takes a long time, it is repeatedly directed towards a single contemplation, because it is not sequential as before, so this is established as a nature different from gradual Abhisamaya. Vipaka.
Tibetan
མ་ཡིན་པའི་ཟག་པ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ས་དང་པོ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། ས་བརྒྱད་པ་ལ་མཚན་མ་མེད་པར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་སྐབས་སྔ་མ་ལས་མི་འདྲ་བར་སྨིན་པས་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དག་མཐོང་བའི་ལམ་རྒྱུད་ལ་མ་བསྐྱེད་པ་དེ་དག་གི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་སྣང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཟག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་དག་གི་འཇུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྣམ་བར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཆོས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པས་བྱང་ཆུབ་མི་ཤེས་ཀྱང༌། །དེ་དག་དེ་ལ་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་གསུངས་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདིར་ཟག་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པར་སྨིན་ པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་གནས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཟག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་གནས་པའོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་བརྗོད་ན་གནས་གྱུར་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། གང་དག་གིས། འགོག་དང་འདུ་ཤེས་མེད་སྙོམས་འཇུག །འདུ་ཤེས་མེད་པ་པ་ལས་འབྱུང༌། །མིག་ལ་ལྟོས་བཞིན་རྒྱུ་རྐྱེན་ལྟོས། །ཆད་ནས་ཡང་འབྱུང་འཁོར་འཇུག་ལྡོག །ཅེས་བྱ་བ་དང༌། ལེན་དང་བཟོད་དང་གསལ་བ་དང༌། །ས་བོན་དང་ནི་ལས་རྣམས་དང༌། །ལུས་ཀྱིས་མྱོང་དང་སེམས་མེད་པའི། །སྙོམས་འཇུག་དེ་བཞིན་འཆི་མི་འཐད། །ཅེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་དེ་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དང༌། མ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གང་ཞིག་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡང་མ་མཐོང་ལ། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་དེ་དག་རྒྱུན་ཆད་པ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ལ་སོགས་
Chinese
在“非异熟无漏”中，异熟有三种：第一地有出世间异熟，第八地有无相异熟，佛地有不可思议任运成就异熟。在这些地中，一切法都与之前的状态不同地成熟，所以称为异熟。因此，所谓“非异熟”，是指那些未在见道之流中生起的，由能取和所取所摄的一切显现之法，都称为非异熟。所谓“无漏”，是指就它们的行境而言，即使是异熟，这些法的自性也是无漏的。如云：“童虽不了菩提，然彼于彼亦安住。”即是此理。此处“漏”指的是分别和烦恼二者。第二，异
English
In "non-Vipāka Anāsrava," Vipāka is of three types: the first bhūmi has Lokottara Vipāka, the eighth bhūmi has Anābhoga Vipāka, and the Buddha-bhūmi has Acintya and Anābhoga Vipāka. In these, all dharmas mature differently from the previous state, hence they are called Vipāka. Therefore, what is called "non-Vipāka" refers to all phenomena that appear, which are not generated in the stream of the Path of Seeing and are included in the grasper and the grasped, all of which are called non-Vipāka. What is called "Anāsrava" refers to the fact that, in terms of their object of engagement, even if they are Vipāka, the nature of these dharmas is Anāsrava. As it is said, "Although a child does not understand Bodhi, it still abides in it." This is the meaning. Here, "āsrava" refers to both conceptualization and afflictions. Second, the Vi-
Tibetan
པའི་ལྟ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། བདག་དང་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དགོངས་པའི་གཞིར་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་བསྟན་ཅིང་བརྟགས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུང་བའི་བདག་པོ་དེ་ལ་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ངར་འཛིན་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་བདག་གི་ཁྱད་པར་གྲངས་མེད་པ་རབ་ཏུ་བརྟགས་ཏེ། གསང་བ་བའི་བདག་པོ་དེ་དག་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མ་དཔྱད་བར་བདག་གོ་ཞེས་ངར་འཛིན་བ་ཀུན་ནས་སློང་ངོ༌། །གཞན་དག་ནི་དུས་ལས་བྱུང་བ་དང་འཛིན་པ་པོས་སྤྲུལ་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་འདི་ལྟ་སྟེ། དབང་ཕྱུག་དང༌། འབྱིན་པ་པོ་དང༌། དུས་དང༌། གཙོ་བོ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ དང། རྣལ་འབྱོར་དང༌། ཚད་མ་དང༌། དག་པ་དང༌། མ་དག་པ་དང༌། ནང་གི་བདག་དང༌། སྐྱེས་བུ་དང༌། ཁྱབ་བདག་དང༌། སྲོག་དང༌། གང་ཟག་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་གཞི་དང༌། ཤེས་པ་པོ་དང༌། མཐོང་བ་པོ་དང༌། གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དང༌། ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཤེད་ལས་སྐྱེས་དང༌། ཤེད་བུ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་རྟོག་སྟེ། གསང་བའི་བདག་པོ་བདག་གི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་བ་དག་གིས་ཐར་པ་འདོད་པས་སྔོན་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་དེ་དག་གཉི་ག་ཡང་བྱེ་བྲག་མེད་པར་མཚན་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་སྲབ་དང༌། གྲང་བ་དང༌། རིག་པ་དང༌། བེམས་པོ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ལུས་པའོ། །དེ་མེད་པར་དོན་དམ་པར་རིགས་པའི་མཐུ་མི་ཐེག་པས་ན་མེད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི། །རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བའི་ངོ་བོ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་དེ་དག་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེ་དག་ཀྱང་མཚན་གཞི་ཐ་དད་པ་སྲབ་དང༌། ཚ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་ལྟར། རང་རང་གི་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ལོག་པ་ཙམ་དུ་གནས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ལ། དོན་དམ་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནི་མི་བསམ་བར་སྟོན་པ་བཞི་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཚོ
Chinese
以遣除有我的宗派的观点。 所谓我与阿赖耶识等，是以法界为意念的基础，并就此如是宣说与考察的。 如经中所说，从无始轮回以来，凡愚之辈因对“我”与“我所”显现执着，而极力臆测无数个我的差别。 这些隐秘的主宰者，在未考察我的自性之前，便生起“我是”的执着。 其他的，如从时间中产生、由执着者所化现、必然产生等，例如：自在天、施与者、时间、主宰、作者、非作者、瑜伽、量、清净、不清净、内在的我、士夫、遍行主、命、补特伽罗、识、阿赖耶识、知者、见者、所取、能取、知识、所知、应知、力生、力子、所说、能说、非所说等。 隐秘的主宰者，瑜伽士们为了希求解脱，事先考察了如是等等我的差别。 就像经中所说的那样。 这是为了无差别地证悟世间与出世间的一切法皆无自性。 因此说了第三个“无自性”。 所谓自性，是指诸法各自独有的自性，如薄、冷、觉、物质等各自的自性无余。 所谓无，是指胜义中无法以理智衡量，所以才说无。 但并非如兔角般本来就没有。 若不加以考察，则会显现悦意的假象，而这些法各自的自性是显而易见的。 如此，这些无自性，也如同各自分别的体性，如薄与热等各不相同一样，仅仅是安住于各自存在的自性之外而已，应当如此理解。 因为胜义是诸法的共相。 如此不作思索地宣说，第四个是“无二的自性”。 也就是说，色之空性与
English
In order to refute the views of those who hold to a self. The self and the ālaya-vijñāna, etc., are taught and examined in this way, based on the dharmadhātu as the basis of thought. As it is said in the scriptures, from beginningless saṃsāra, childish beings, due to their attachment to the appearance of "I" and "mine," excessively speculate on countless differences of the self. These secret lords, without examining the nature of the self, give rise to the clinging to "I am." Others, such as those that arise from time, are emanated by the clinging one, or necessarily arise, such as: Īśvara, the giver, time, the lord, the agent, the non-agent, yoga, valid cognition, pure, impure, the inner self, puruṣa, pervader, life, person, consciousness, ālaya-vijñāna, knower, seer, object, subject, knowledge, object of knowledge, that which should be known, born of power, son of power, that which should be spoken, speaker, that which should not be spoken, etc. The secret lords, the yogis, desiring liberation, have previously examined such differences of the self. It is like what is said in the scriptures. This is in order to realize without difference that all phenomena, both mundane and supramundane, are without characteristics. Therefore, the third, "without characteristics," is mentioned. Characteristics are the unique nature of each phenomenon, such as thinness, coldness, awareness, matter, etc., each of their own characteristics without remainder. The term "without" means that in the ultimate sense, it cannot be measured by reason, so it is said to be without. But it is not like a rabbit's horn, which does not exist at all. If not examined, they appear as pleasing illusions, but the characteristics of each of these phenomena are manifest. Thus, these without characteristics are also like the different entities, such as thinness and heat, etc., which are different from each other, and are merely abiding apart from their own existing characteristics, so it should be understood. Because the ultimate is the common characteristic of all phenomena. Thus, without thinking in this way, the fourth is taught as "the characteristic of non-duality." That is to say, the emptiness of form and