Chinese
慈悲心，友谊和朋友的心，亲戚和姻亲关系的心，这些都是伟大的。以顶点为例，对于不善和善，如同计数般地减少；通过接受的方式，具有逆转和进入的自性，通过那样的途径，其他各种从罪恶中逆转，与安住于善行的人们相结合的两种方式，被称为依次是小、中等。其他那些以同样方式进入的人们，与赞美和称颂相一致的行为，被称为伟大。以忍耐为例，结合、赞美和称颂相一致的行为，这些依次结合小、中等和伟大。以世间法的殊胜为例，使成熟和解脱的所有道路，以三种一切智的权威来衡量，那些应该依次结合小、中等和伟大。因此，这里所说的“在此”，是以先前的一切智等为例，逐渐在相续中生起道，或者以听闻和思维的智慧为主时，与决定性的部分相一致的那些，也就是随顺、特殊、彻底领悟、完全转变、一生和一坐，被称为六种。而“在此”是为了区分，所以才说了“在此”这个词。其余的因为容易理解，所以没有分别解释。不执著于能取和所取的显现之相，是指自性的分别念非常微弱，并且没有随念的分别念。所谓“与自身相应的果”，自身是指等持的智慧，与此相应的果，就像在等持时，不执著于二元对立，因此能取和所取的显现本身不存在一样，从那样的状态中出来时，即使仍然存在能取和所取的显现，但因为没有执著于二元对立，所以说那是与自身相续相应的果。所谓“瑜伽士们”，是指见到真理的人们。所谓“名言”，是指进入行为的自性，那些是所有时间和地点。
English
Compassion, the mind of friendship and companions, the mind of relatives and in-law relationships, these are great. Taking the peak as an example, for non-virtue and virtue, diminishing as if counting; through the means of acceptance, having the nature of reversing and entering, through that path, the various other ways of reversing from sin, and combining with those who abide in virtue, the two ways are called small and medium respectively. Others who enter in the same way, actions that are in accordance with praise and commendation, are called great. Taking patience as an example, combining, praising, and actions that are in accordance with commendation, these are combined as small, medium, and great respectively. Taking the excellence of worldly dharma as an example, all paths of maturation and liberation, measured by the authority of the three omniscient ones, those should be combined as small, medium, and great respectively. Therefore, here, the term "here" is used taking the previous omniscient one etc. as an example, gradually generating the path in the continuum, or when wisdom of hearing and thinking is the main focus, those that are in accordance with the decisive part, that is, conforming, special, thoroughly comprehending, completely transforming, one life, and one seat, are called six types. And "here" is for distinguishing, so the word "here" is spoken. The rest are not explained separately because they are easy to understand. The aspect of not being manifestly attached to the apprehended and the apprehender means that the conceptualization of self-nature is very subtle, and there is no conceptualization of recollection. The so-called "fruit corresponding to oneself," oneself refers to the wisdom of equipoise, and the fruit corresponding to this is, just as when in equipoise, one does not grasp at duality, therefore the appearance of the apprehended and the apprehender itself does not exist, and when arising from that state, even if there is still the appearance of the apprehended and the apprehender, because there is no clinging to duality, it is said to be the fruit corresponding to one's own continuum. The so-called "yogis" refers to those who have seen the truth. The so-called "terms" refers to the nature of entering into action, those are all times and places.
Tibetan
ཅད་དུ་རང་གིས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་བཟང་ངོ༌། །འདི་ནི་ངན་པའོ། །བདག་གིས་ཆོས་འདིའི་ཕྱིར་ཆོས་སྨྲ་བ་འདི་ལ་ལུས་འདི་འབུལ་ཞིང་སྲོག་ནི་བཏང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་དེ། བརྡ་ལ་བློ་བྱང་བ་དག་གིས་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པར་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བ་ན་སྣང་བ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང་མི་རྩོལ་བར་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བརྒྱ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་དགོས་པའི་དབང་མ་གཏོགས་པར་ནི་དེ་ལྟར་ངེས་པའོ་ཞེས་ཚིག་ཐ་མ་ཁོང་ནས་དབྱུང་སྟེ་དེས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གདུལ་བའི་དགོས་པའི་དབང་ཉེ་བར་གནས་པ་ན་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འདི་ལ་ཆོས་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་བདག་གི་བསྟན་ཏོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགོས་པའི་དབང་དུ་རྒྱལ་བ་རྣམས། །ང་དང་ང་ཡི་གསུངས་པ་ལྟར། །ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །འགྲོ་བ་འགའ་ཞིག་འདུལ་བའི་ཕྲིན་ལས་མི་མཛད་པའི་ཚེ་ན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་རང་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཙམ་ཞིག་ལ་གནས་ཀྱི་དོན་མཛད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་མི་མངའ་བས་དེ་དག་ཀྱང་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་བཤད་དེ། བཏགས་པ་ནི་འདིར་དོན་མཛད་པའི་གནས་སྐབས་དེ་མི་མཛད་པའི་དུས་ལ་ཡང་འབྲས་བུས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་ཏེ་བརྗོད་དོ། །བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ནི་ དོན་མཛད་པ་དང་མི་མཛད་པའི་གནས་སྐབས་གཉིས་སུ་ནི་མི་དབྱེའི་དོན་མཛད་པར་སྣང་བའི་ཚེ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་དང་མཐུན་པ་ལས་མ་ཉམས་མོད་ཀྱི། དོན་གང་དང་གང་ཞིག་མཛད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཇམ་དཔལ་སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་བརྡ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཐོབ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲ་སྐད་དང༌། བརྗོད་པ་དང་བརྡ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཤིང་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡི་གེ་གཅིག་སྟོན་པ་དང༌། ཡི་གེ་གཅིག་གིས་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །འཇམ་དཔལ་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བ་བསོད་ནམས་དང་དགེ་བའི་རྩ་
Chinese
总而言之，自己在平等安住之时，与证悟法界周遍运行之自性完全相符。没有“这是好的，这是坏的，我为了此法，将此身奉献给说法者，并舍弃生命”等等分别念。如同通达名相者在镜子等物中见到影像时，虽然只有显现，却不作任何努力而安住一样。如此，那么菩萨获得极喜地，刹那间清净百佛刹等等如何成就呢？因此，除了调伏众生的需要之外，一定是这样的。说完最后这句话，因为调伏一切众生的需要临近，凭借往昔的愿力，犹如幻化般，我示现了如此的法性等等将会出现。如经中所示：“依于需要，诸佛如我及我所说。”有些众生在不做调伏事业之时，如前所述，安住于与自己相应的果位，没有任何作意等分别念，因此也经过仔细考察后进行了解释。假立是指在此处，将不做利益众生之事的时期，也以果来假立为因进行叙述。假立的必要是为了让菩萨们了知，因为没有分别念，所以与证悟法性完全相符。其他一些人，对于做与不做利益众生的两种情况不作区分，在显现做利益众生之事时，也未曾从与证悟相符的状态中退失，而是以任运成就的方式进入到所做的各种三摩地中。如经中所说：“文殊，有一种三摩地名为一切音声皆是名言。获得此三摩地，菩萨能证悟一切音声、言说和名言，并能示现一切字母中的一个字母，一个字母能示现一切字母。”文殊，从业的成熟中所产生的福德和善根
English
In short, when one abides in equanimity, it is entirely in accordance with realizing the nature of the dharmadhatu that pervades everywhere. There are no discriminations such as, "This is good, this is bad, I will offer this body to the speaker of the Dharma for the sake of this Dharma, and I will give up my life." Just as when those who are skilled in terminology see reflections in a mirror, etc., there is only appearance, but they remain without making any effort. If that is the case, then how will it be accomplished that bodhisattvas who have attained the Joyful Ground purify hundreds of Buddhafields in an instant, etc.? Therefore, apart from the need to tame sentient beings, it must be so. After uttering this last sentence, because the need to tame all sentient beings is near, through the power of past aspirations, it will occur that, like a magical illusion, I have shown such a Dharma nature, etc. As it is taught in the sutras, "Depending on the need, the Buddhas are like me and what I have said." When some beings do not engage in the activity of taming, as previously stated, they abide in the fruit that corresponds to themselves, without any conceptualization of activity, etc. Therefore, these are also explained after careful examination. Imputation refers to the fact that here, the period when one is not engaged in benefiting beings is also described by imputing the cause to the fruit. The necessity of imputation is to enable bodhisattvas to understand that because they have no conceptualization, they are entirely in accordance with the realization of the Dharma nature. Others do not distinguish between the two situations of doing and not doing benefit to beings, and even when it appears that they are doing benefit to beings, they do not deviate from the state of being in accordance with realization, but enter into the various samadhis that they are doing in a spontaneously accomplished manner. As it is said, "Manjushri, there is a samadhi called all sounds are names. Having attained this samadhi, the bodhisattva can realize all sounds, speech, and names, and can show one letter of all letters, and one letter can show all letters." Manjushri, the merit and roots of virtue arising from the maturation of karma
Tibetan
བ་ཐམས་ཅད་དོགས་ཤིང་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་དེ། དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཐོབ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མི་བརྗོད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དང༌། དགེ་འདུན་གྱི་སྒྲ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒྲ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲ་ཐོས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་སྟེ་ཕྱོགས་གཉི་ག་ལ་བཏགས་པར་བསྟན་པ་ཡོད་པས་བཏགས་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པས་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཇི་ལྟར་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དེའི་ཡོན་ཏན་མ་བསྟན་ན་སུ་ཞིག་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཡིད་ཆེས་ནས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་ཆེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིན་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པས་ན་ཟབ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཟབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་ན་ས་བརྒྱད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྐུལ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་ཟབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ན་སྔར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་གཟུགས་ མེད་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་ཏེ། གཉེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །པ་རི་ནི་གོང་དུའོ། །མཐོང་བའི་དོན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་དེ་ལའོ། །སེམས་པ་ནི་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སམ་སྦྱོར་བའི་དུས་ནའོ། །འཇམ་པ་ནི་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སམ་དངོས་ཀྱིས་སོ། །ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སམ་རྗེས་ལས་བྱུང་བས་སོ། །དེ་རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཅེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དང་པོ་ལམ་ཤེས་པའི་སྐབས་སུ་ཕྱེ་བའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྣམ་པར་དག་པ་དགུ་དགུར་བསྟན་ཅིང་དེ་ལས་མང་བ་ནི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་དེ་དང་དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འགེགས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ
Chinese
有一种名为“使一切疑惑显现”的等持。获得此等持后，菩萨不发一言，入于寂静，即使一字不语，也能使一切众生听到佛的声音、法的声音、僧的声音、声闻的声音、独觉的声音、菩萨的声音以及波罗蜜多的声音等等。因此这样说。无论是哪一种情况，既然已经显示了在两个方面都进行了假立，那么显示假立的必要性在于，如果不是这样，瑜伽士的相续中，各自以自己的智慧，如何使他人相信每一个刹那的自性呢？因此这样说。仅仅通过假立，如果不显示其功德，那么谁会相信见道而进入以求获得呢？这是为了使人更容易进入的意义。所谓“修道甚深”是指，见道是甚深的、广大的，而修道则大多是作为对治所知障而习惯于空性，因此是甚深的。这样，由于对甚深非常习惯，所以在第八地达到佛陀劝请的极致。像这样，由于显现了极其甚深的空性，所以以前对于空性等等，也没有色，空性等等也不是从色之外的其他事物，像这样显示了胜义谛。对治力的智慧如何成为法界呢？这是最后的话语。帕里是指在上面。见的意义是指以智慧逐渐体验的意义。思是指以听闻的智慧或者在修习的时候。寂静是指以思惟的智慧或者实际上。决定证悟是指以修习的智慧或者从后续产生的智慧。如果问有多少种，像这样，在最初了解道的时候，所区分的那些修道，每一个都显示了九九种清净，而比这更多，则应该用“胜者的母亲，从那以后”等等来遮止。如何是真如达到极致的自性呢？
English
There is a samadhi called "making all doubts appear." Having attained this samadhi, the Bodhisattva enters into silence without uttering a word. Even without uttering a single word, he can make all sentient beings hear the sound of the Buddha, the sound of the Dharma, the sound of the Sangha, the sound of the Shravaka, the sound of the Pratyekabuddha, the sound of the Bodhisattva, and the sound of the Paramitas, and so on. Therefore, it is said. In any case, since it has been shown that there is imputation on both sides, the necessity of showing imputation is that, if it were not so, how could each yogi, with his own wisdom, make others believe in the nature of each moment in his continuum? Therefore, it is said. If its merits are not shown merely through imputation, then who would believe in the path of seeing and enter in order to attain it? This is for the purpose of making it easier for people to enter. The so-called "path of meditation is profound" means that the path of seeing is profound and vast, while the path of meditation is mostly accustomed to emptiness as an antidote to the obscuration of knowledge, so it is profound. In this way, due to being very accustomed to the profound, one reaches the ultimate end of being urged by the Buddha on the eighth ground. Like this, since the extremely profound emptiness is manifested, therefore, before, for emptiness and so on, there is also no form, and emptiness and so on are also not other than form, like this, the ultimate truth is shown. How does the wisdom of the power of the antidote become the Dharmadhatu? This is the final word. Pari means above. The meaning of seeing is the meaning of gradually experiencing with wisdom. Thinking refers to the wisdom of hearing or at the time of practice. Tranquility refers to the wisdom of thinking or in reality. Definite realization refers to the wisdom of meditation or from subsequent arising. If asked how many kinds there are, like this, when first understanding the path, those paths of meditation that are distinguished, each one shows ninety-nine kinds of purification, and more than that should be prevented by "the mother of the victor, from then on," and so on. How is it the nature of the perfection of suchness?