Tibetan
་ན་ཤེས་རབ་དེ་དག་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་འཁོར་བ་ནི་ཚུ་རོལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་འདས་ཤིང་རིང་དུ་སོང་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་བར་མ་ལས་ཀྱང༌། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་གང་ཡང་འདི་སྐད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིང་དུ་སོང་བ་སྟེ། གང་ལས་རིང་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་རིང་དུ་སོང་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་པ་རའི་སྒྲ་ནི་པ་ར་ཡད་ཏ་ཞེས་བྱ་བར་བསྒྱུར་རོ། །ཡང་ན་པ་རའི་སྒྲས་ནི་མཆོག་བསྟན་ལ་དེ་ལ་དངོས་པོའི་རྐྱེན་སྦྱར་བ་ནི་དངོས་པོའི་མཆོག་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཡུན་རིང་ཆེད་དུ་བྱ། །མི་ཟད་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་ཚེགས་མེད་ལ། །དབང་འབྱོར་བསྔོ་དང་རྩོམ་པ་དག་དང༌། །འཐོབ་དང་རྒྱུ་མཐུན་འགྲུབ་ཕྱིར་དམ་པའི་དངོས། །ཞེས་བཤད་ལ། ཡང། ཡུན་རིང་གོམས་ཤིང་ཐམས་དང་འབྲས་ བུ་མཆོག །འདི་དག་ཐེག་པ་དམན་ལས་མཆོག་གྱུར་དངོས། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །ཡང་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཟག་མཆོག་དག་གིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་མཆོག་གི་དངོས་པོའོ། །གཞན་ཡང་གཞན་ལ་སོགས་པའི་མཆོག་ཏུ་གནོད་པ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པས་ན་གཉིས་སུ་སྒྲ་སྦྱར་བའོ། །གཞན་དག་ནི་ཤེས་བྱའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འདྲེན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ནི་ཕྱིན་པའི་སྒྲ་རྫོགས་པར་དྲང་སྟེ། ཨི་ཏ་སཾ་ཛཱ་ཏ་ཞེས་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ལ་འདོན་པས་སོ། །ཡི་གེ་པའི་རིང་པོ་ཉིད་ནི་གཙུག་ལག་གི་ཚིག་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ། །ངེས་པའི་ཚིག་ཐ་མ་འདི་ནི་དངོས་སུ་ན་འབྲས་བུ་ལ་སྦྱར་ཏེ། གཞན་ལ་ནི་བཏགས་ནས་སོ། །ལྷག་མ་ནི་ཅི་རིགས་སུ་ངོ་བོ་ལ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་ངོ་བོ་དང་དེས་ཚིག་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལས་འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དེ་དག་ལས་གང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཞེ་ན། མ་ལུས་པ་གཟུང་བའམ། ཡང་ན་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱས་
Chinese
那么，这些智慧为什么被称为“波罗蜜多”呢？轮回是凡夫俗子的境界，是此岸；超越并远离此岸，就是超越世间的波罗蜜多的意义。因此，因为超越世间，所以是波罗蜜多。因此，在《圣母经》中也说：“具寿舍利子，如果有人这样说，什么是般若波罗蜜多呢？具寿舍利子，所谓般若波罗蜜多，就是远离。远离什么呢？具寿舍利子，远离了蕴，所以称为远离。”等等。因此，“波罗”这个词被翻译为“波罗耶陀”。或者，“波罗”这个词表示殊胜，如果将事物的因缘与它结合，就称为事物的殊胜本身。例如：广大和长久是为了……，不尽、相续不断且无有艰难，权势、回向和造作等，为了获得和因缘和合而成就的殊胜事物。如是说。又说：长久串习、一切和果殊胜，这些是从下乘中超胜的事物。如是说。或者，因为是佛和菩萨等殊胜之人所宣说的，所以也是殊胜的事物。此外，因为能从其他等等的殊胜损害中解脱，所以是二者结合的词。其他的人则认为，因为是到达了所知彼岸，所以称为波罗蜜多。那时，“到达”这个词是完全正确的，因为它是按照词根“伊达桑匝达”来发音的。字母的长短是梵文的规则，所以没有矛盾。最后一个解释的词，实际上是与果结合的，而对其他的则是假借。其余的则根据情况与本体结合。这样，从本体和由此而扩展的词语来看，这里对般若波罗蜜多进行区分，那么应该向哪一个顶礼呢？是向全部摄取，还是向作为果的自性、无二的智慧顶礼呢？它与自性极度的波罗蜜多没有差别，它仅仅是通过无分别的智慧来确定的。
English
So, why are these wisdoms called "Pāramitā"? Saṃsāra is the realm of ordinary beings, it is this shore; transcending and being far away from it is the meaning of transcending the world, Pāramitā. Therefore, because it transcends the world, it is Pāramitā. Therefore, in the intermediate Mother Sutra also, it is said: "Shariputra, if someone says, what is Prajñāpāramitā? Shariputra, what is called Prajñāpāramitā is being far away. What is it far away from? Shariputra, it is far away from the skandhas, therefore it is called being far away," and so on. Therefore, the word "para" is translated as "parayata". Or, the word "para" indicates excellence, and if the cause of things is combined with it, it is called the excellence of things themselves. For example: vast and long-lasting are for... inexhaustible, continuous and without difficulty, power, dedication and creation, and for obtaining and the cause being in harmony to accomplish the noble things. It is said like this. And also: long-lasting habituation, everything and the supreme fruit, these are the things that are superior to the inferior vehicle. It is said like this. Or, because it is taught by the Buddhas and Bodhisattvas, the supreme beings, it is also a supreme thing. Furthermore, because it liberates from the supreme harm of others and so on, it is a word combined of two. Others think that because it has reached the other shore of what is to be known, it is called Pāramitā. At that time, the word "reached" is completely correct, because it is pronounced according to the root of the word "ita saṃjāta". The length of the letters is the rule of Sanskrit, so there is no contradiction. This last explanatory word is actually combined with the fruit, and for others it is metaphorical. The rest are combined with the essence as appropriate. Thus, from the essence and the words expanded from it, here the Prajñāpāramitā is distinguished, then to which one should we prostrate? Is it to the one that takes everything, or to the wisdom that is the nature of the fruit, non-dual? It is not different from the extreme Pāramitā by nature, it is determined only by non-conceptual wisdom.