Tibetan
ས་དྲུག་ཏུ་བཞག་པ་བསྟན་པ་བཀྲོལ་བའོ། །དེ་ནས་སྐབས་གསུམ་དུ་བཞག་པ་བསྟན་པ་ཕྱེ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྩ་བའི་གཞུང་ཕྱེ་ནས་མདོའི་དོན་མདོར་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ནི་གཞུང་ཇི་ལྟར་བརྩམས་པ་རང་གི་མིང་གིས་སྨོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་སྨོས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་ནི་ཡུམ་འདི་ཟབ་པས་བདག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ །དེ་ནས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་བཟོད་པར་གསོལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་བསྟན་ཏེ། འདི་ནི་ཏེ་ཞིག་འགྲེལ་པའི་བསྡུས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིར་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་བརྗོད་ནས། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་དོན་ཅུང་ཟད་དགྲོལ་ཏེ། །འདིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དང་པོ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་ཞེ་ན། འགྲེལ་བ་བརྩམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཞིག་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པ་རྣམས་ནི་ངེས་པར་འགྲུབ་སྟེ། དེ་བས་ན་འཕགས་པ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས། བསོད་ནམས་ལྡན་པའི་མི་ཡི་བསམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེས་རང་གི་གཞུང་ལ་འགྲོ་བ་འབྱུང་བ་རྣམས་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དམ་པ་རྣམས་ནི་དང་པོར་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། རང་འདོད་པའི་ལས་ལ་འཇུག་ཅིང་གཞུང་འདིར་ཡང་དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་བ་སྣང་བས་ན་སློབ་དཔོན་འདི་ནི་དམ་པའོ། །འདིས་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དམ་པ་སྟེ། དམ་པས་འདོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དགོས་པ་དེ་གཉིས་གཟིགས་ནས་དང་པོ་ཉིད་དུ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེར་བསྟེན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ཆོས་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མཁས་པས་འཇིག་རྟེན་ གནས་སམ་མྱ་ངན་འདས་ཀྱང་རུང༌། །ཆོས་ཉིད་སྐྱོན་མེད་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་གནས་ཏེ། །བྱང
Chinese
阐释安立六处之义。之后，开显安立三时之义。如是，分开根本之论，宣说了总示经义之二颂。之后，宣说了以自名言说如何造论之二颂。之后，宣说了回向善根之偈颂一首。之后，宣说了此母甚深，非我等境界，乃圣者之境界之偈颂一首。之后，宣说了请忍受略示之偈颂一首，此应知为解释“谛”之略义。如是略述共同之理后，今略释支分之义。此处，若问阿阇黎为何最初作礼敬？为使所造之释论得以究竟故，何者礼敬殊胜之境，则于自相续生起大福德，具福德之意乐必定成办，故于《圣大游戏经》中云：“具福德者诸意乐，亦皆能成办。”又，为极善显示与圣者之行持相符故，由此，有情众生将对自论生起信心，世间圣者最初皆先礼敬殊胜之境，之后才投入自己想要做的事业，且此论中亦显现最初作礼敬，故此阿阇黎乃圣者。以此所礼敬之智慧波罗蜜亦是圣者，为圣者所欲求故，是为使以信心随行者趣入之方便。如是观见彼二种必要后，故最初说“敬礼智慧波罗蜜多”，此处所谓智慧波罗蜜多有两种，即自性与依彼者。如何？谓诸法之真如，此于诸法中不可说为是此或非此，是自性之智慧波罗蜜多，故智者无论是住于世间，或住于涅槃，此无过之法性，诸法之空性皆安住，
English
Explanation of establishing the six places. Then, the explanation of dividing the teaching that establishes the three times. Thus, having divided the root text, two verses are shown that briefly explain the meaning of the sutra. Then, two verses are spoken, including mentioning how the text was composed with its own name. Then, one verse is shown that completely dedicates the merit. Then, one verse is shown that this mother is profound and not my realm, but the realm of the noble beings. Then, one verse is shown that asks for forbearance in the near teaching. This should be understood as the condensed meaning of explaining 'Tathata'. Thus, after speaking a little about the general way of combining, now a little of the meaning of the limbs is explained. Here, if you ask why the teacher composes the prostration at the very beginning, it is in order to complete the composition of the commentary. Whoever prostrates to a special object generates great merit in his mind, and the thoughts of those who have merit will surely be accomplished. Therefore, in the Arya Lalitavistara Sutra it is said: 'The thoughts of people who have merit will also be accomplished.' Furthermore, in order to show that it is in accordance with the conduct of the holy ones, beings will have faith in their own teachings. The holy ones of the world first prostrate to special objects, and then engage in the work they desire. Since prostration is also visible in this text, this teacher is a holy one. The Prajnaparamita that he prostrates to is also holy, because it is desired by the holy ones, it is a means for those who follow with faith to enter. Having seen these two necessities, at the very beginning, it is said, 'I respectfully prostrate to the Prajnaparamita.' Here, the so-called Prajnaparamita is of two kinds: the essence and that which depends on it. How is it? The Suchness of all dharmas, which cannot be said to be this or not this in all dharmas, is the Prajnaparamita by its own nature. Therefore, whether the wise abide in the world or in nirvana, this faultless Dharma-nature, the emptiness of all dharmas, abides.