Chinese
从色究竟天到色究竟天的过程，指的是在其下达到色究竟天的尽头。这又有三种情况，超过这三种情况的是：首先，圆满了四禅之后，因为某些因缘退失了，再次获得初禅，然后生到梵众天，在那里获得更高的禅定，死后往生到色究竟天，在各种佛土中示现菩提。一半增长的情况是，像之前的论述一样，从梵众天 死去，往生到较低的净居天之一，然后死去，往生到色究竟天。在所有地方死去和转移的情况是，仅仅在兜率天安住于初禅，死去后往生到那里，并依次在色界的十七处居所中保持寿命和放弃寿命，然后前往色究竟天，并在其下成熟许多众生。还有一些不还者，体验了非净居天、所有色界和无色界的禅定之乐如同幻觉，往生到有顶天，然后又做许多引导者的事业，这指的是在这里在其下达到有顶天的尽头。这也有两种情况，远离色欲的是，在这个欲界中，舍弃了色界的见道和修道所应断除的，获得了无色界的生处，从这里死去，不舍弃中阴身，立即往生到那里，然后又成熟所化众生。在现法中寂静，身体现证的是，仅仅在一生中安住于拥有七宝的转轮王，在那一生中圆满积聚资粮，不取其他生命和其他身体，圆满成佛，这是菩萨的殊胜之境。不还者就是这样十种。趣入阿罗汉果的是，安住于六波罗蜜多的菩萨，调伏极难调伏的邪见众生，并且不伤害自己的心，圆满积聚资粮，这就是行持难行之苦的。
English
The process of going from Akanistha to Akanistha refers to reaching the end of Akanistha below it. There are three situations, and what exceeds these three is: First, after perfecting the four dhyanas, due to some causes, one regresses, and then obtains the first dhyana again. Then, one is born in the Brahma-parisadya heaven, where one obtains higher dhyanas, and after death, one takes birth in Akanistha, manifesting enlightenment in various Buddha-fields. The half-increasing situation is that, like the previous discussion, from the Brahma-parisadya heaven, one dies and is reborn in one of the lower Pure Abodes, and then dies and is reborn in Akanistha. The situation of dying and transferring in all places is that one abides in the first dhyana only in Tushita, dies and is reborn there, and in that order, maintains and abandons life in all seventeen abodes of the form realm, and then goes to Akanistha, and below it, ripens many beings. Also, some non-returners experience the bliss of meditation in all non-Pure Abodes, form and formless realms as illusions, and are born in the Peak of Existence, and then do the work of many guides. This refers to reaching the end of the Peak of Existence below it. There are also two situations. One who is free from attachment to form is one who, in this desire realm, abandons what should be abandoned by the seeing and meditation of the form realm, and obtains the formless realm's birth place. From here, one dies, without abandoning the intermediate state, and is immediately reborn there, and then ripens beings to be tamed. To pacify the Dharma in this life, to manifest the body is to abide in the possession of the seven precious jewels of a wheel-turning king in only one lifetime, and in that lifetime, to fully accumulate the accumulations, without taking another life or another body, to fully attain enlightenment, this is the supreme state of a Bodhisattva. Non-returners are thus ten types. Entering the fruit of Arhat is the Bodhisattva who abides in the six perfections, taming sentient beings who are extremely difficult to tame and who have wrong views, and without harming one's own mind, fully accumulating the accumulations, this is practicing unbearable hardships.
Tibetan
བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐབས་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགའ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གང་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྒྲ་མི་གྲག་པའི་ འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེར་སོང་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟོན་པས་གདུལ་བྱ་མང་དུ་འདུལ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཐ་མར་བསྟན་པ་འདི་གསུམ་ནི་རང་དང་གཞན་དང་གཉི་གའི་དོན་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །འདིར་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་པ་ལ་སོགས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྟན་པ་ཡང་སྤྲུལ་པ་པ་དང༌། སྒྲའི་གཞི་ཡོད་པས་གཉིས་ཏེ་དེ་ལ་སྤྲུལ་པ་བ་ནི། ཐེག་པ་རླབས་པོ་ཆེས་ནི་སྐྲག་འགྱུར་ཞིང༌། །འདི་ནི་སེམས་ཅན་དམན་ལ་མོས་རིག་ནས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་དག་ཉན་ཐོས་འགྱུར། །རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་པར་ཡང་རབ་ཏུ་སྟོན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྒྲའི་གཞི་ཡོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ནི། སྤྲོས་མེད་རྙོག་པ་མེད་པ་སྟེ། །ཆོགས་མེད་དབྱིངས་ནི་སྟོན་པར་བྱེད། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པར། །རྣམ་པར་མཐོང་ནས་སྟོན་པར་བྱེད། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །ཆོས་དང་རིང་བར་མི་རྟོག་ཅིང༌། །ཆོས་དང་ཉེ་བར་མི་རྟོག་སྟེ། །དེས་ན་དེ་དག་འདྲེ་བ་མེད། །སྒྲོགས་ཀྱང་འདྲེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་ལ་བརྗོད། །སེམས་ཅན་དེ་དག་མཐོང་བ་མེད། །དེས་ན་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་བརྗོད། །ཀུན་དགའ་འདི་ལ་དགོངས་ནས་ནི། །ང་ཡིས་ཉན་ཐོས་ཡོངས་སུ་བསྟན། །གནས་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་སུ་ཤེས་ཀྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྐྱེན་རྣམས་འདི་དག་ཤེས་ནས་ནི། །དེ་ནི་གང་ལ་འང་མི་གནས་ཏེ། །རང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་སྟོན། །ཞེས་གསུངས་ལ། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་དག་ལ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱི་སྒྲའི་གཞི་ཡོད་པར་ཡང་བསྟན་ཏེ། རྒྱ་ཆེར་ནི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས་དྲང་བར་བྱའོ། །ཡང་འདིར་གང་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ལས་དྲུག་གམ་བདུན་ནམ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྤོང་བ་ལས་ནི། དེ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གང་གིས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་པ་སྤངས་པ་དེ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་ བའི་བར་གྱིས་སྤངས་པས་དགག་པ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་དང༌། འདིར་དེ་ལྟར་སྤངས་པ་གཙོར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཞེས་
Chinese
名为大菩萨。有些非常善巧的菩萨，前往任何没有三宝之声的世界，在那里示现成佛，调伏众多应调伏的众生。这样，最终所示现的这三种，是从自利、利他和二利的角度，将菩萨显示为最殊胜的。这里，将入流者等也显示为菩萨，有两种方式，即化现和有语基。其中，化现者是： “大乘令彼生怖畏，此于劣慧有信乐， 此等菩萨成声闻，亦复善说为独觉。” 如是说。就语基而言： 无戏论且无杂染，显示无碍之虚空。 所有佛法无遗余，如实见已而显示。 诸佛所说任何法，不思离法为遥远， 亦不思惟接近法，是故彼等无混杂。 虽说亦无有混杂，为无量众生宣说， 然彼众生不可见，是故彼即名声闻。 庆喜汝应如是知，我已宣说诸声闻， 无住菩萨之体性，如是应知是声闻。 如是说。并且： 知晓此等诸缘起，彼即不住于任何， 于名独觉之语中，菩萨胜义而宣说。 如是说。此外，对于这些菩萨，也显示了具有入流者等三种差别的语基。详细内容应从《圣不退转法轮经》中引用。此外，在此，谁从烦恼的六种、七种或八种形态中舍弃，从那以后，被称为入流果的证得者，直到谁舍弃了有顶的第八种烦恼，那被称为阿罗汉果的证得者为止。 以舍弃来破斥，在《法句论》中非常清楚。在此，由于如此舍弃并非主要，因此说又有何用？ 说是与决择分相应。
English
They are called great Bodhisattvas. Some very skillful Bodhisattvas go to any world where the sound of the Three Jewels is not heard, and there they show enlightenment, taming many who are to be tamed. Thus, these three that are ultimately shown are the Bodhisattvas shown as the most excellent from the point of view of self-interest, the interest of others, and both. Here, the Bodhisattvas are also shown as stream-enterers, etc., in two ways: emanation and having a basis of speech. Among them, the emanation is: "The Great Vehicle makes them afraid, they have faith and understanding in the inferior, These Bodhisattvas become Hearers, and also well explain as Solitary Realizers." It is said. In terms of the basis of speech: Without elaboration and without impurity, they show the unobstructed space. All the Buddha's teachings, without exception, having truly seen, they show. Whatever the Buddhas have said, they do not think of it as far from the Dharma, Nor do they think of it as close to the Dharma, therefore they are without mixing. Although they speak, there is no mixing, they speak to immeasurable beings, But those beings are not seen, therefore they are called Hearers. Kunga (Ānanda), you should know this, I have explained all the Hearers, The nature of the non-abiding Bodhisattva, thus it should be known as Hearer." It is said. And: Having known these conditions, they do not abide in anything, In the word called Solitary Realizer, the Bodhisattva is well explained." It is said. Furthermore, for these Bodhisattvas, it is also shown that they have a basis of speech with three differences, such as stream-enterers. The details should be quoted from the Ārya-Avivartacakra Sūtra. Furthermore, here, whoever abandons six, seven, or eight forms of affliction, from then on, is called an attainer of the fruit of stream-entry, until whoever abandons the eighth affliction of the peak of existence, that is called an attainer of the fruit of Arhat. The refutation by abandonment is very clear in the Abhidharma. Here, since such abandonment is not the main thing, what is the use of saying it? It is said to be in accordance with the part of ascertainment.
Tibetan
བྱ་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་རོ། །འབྱེད་པ་ནི་འཇོམས་པའོ། །ཆ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་གོ །ཨི་ཡ་ནི་ཕན་པ་སྟེ་རྒྱུ་རུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུའི་སྒོ་ནི་ཐེག་པ་མ་ལུས་པའིའོ། །འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་གནས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་ལས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་སྒོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་དུ་མར་རྟེན་ཅིང་འབྲལ་བར་འབྱུང་བའི་མཐུའི་ཆེ་བས་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལས་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མཐུའི་ཆེ་བ་ཡིན་ལ། སྣ་ཚོགས་ཀྱང་གཅིག་ཁོ་ན་འདི་ལྟར་སྤྲོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆེ་བའོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་བསྟན་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས། ད་ནི་སྒྲུབ་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་རིགས་བསྟན་པ་དགྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་འབྱུང་བས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གསུངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྒྲུབ་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འདས་མ་ཐག་ཏུ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ནི་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་འབྱུང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་བསྡུས་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཇིག་པ་དང་ཚོགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་ ལུས་པའི་གཞི་རིགས་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཅིས་ན་དེ་མ་བསྟན་ཞེ་ན། སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་སྦྱངས་ཏེ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ཐོབ་པ་ནི་རིགས་ལ་གནས་པར་བགྲང་ངོ་ཞེས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་དེ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བ་ནི་མངོན་ཕར་འདུས་བྱས་པའི་རིགས་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་པས། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ལ་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་རིགས་བརྗོད་པར་རིགས་མོད་ཀྱི་རིགས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདིར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཟེར་རོ།
Chinese
对于行为则是确定的。辨别是摧毁。部分是一个方面。伊亚是利益，意为理解为因。因之门是所有乘。果是佛陀本身的现证之因。自性是安住于法界自性中，除了法界之外，就像这样，没有法存在。从这样的方式来说。法性的形态之门，也是法界自性，以世俗的对境和形态等多种差别，依靠和不离地生起的力量广大，所以称为安住之义。因此，在此大乘中，从一个自性变为多种，是善巧方便的力量广大。多种也唯一一个，像这样变为无所事事，是法界自性的伟大。如是，辨别之分和顺应的显示分别之后，现在为了阐释作为修持之基础的种姓，对于具有修持者，与辨别之分相顺应，如前所说，以及见道等其他也生起，因此说是成为修持之所依。如是等等所说，为了阐述所要修持的四者，那些具有修持的菩萨修行者们，与辨别之分相顺应，如前不久所说的那样生起，因为那是盔甲的修持本身。因为说了见道等其他也生起，等等，所以总摄了修道和殊胜道，因为那些是坏灭和积聚以及决定的修持本身。如是如果是不余的所依种姓，如是那么最初为何不显示呢？因为以发心等因，修习资粮道，获得加行道，所以被认为是安住于种姓，为了知晓因果。其他的人说，那样结合是对于显现聚合的种姓所说，对于自性种姓，最初就应该说种姓，但是为了知晓两种种姓，所以在此显示。
English
For action, it is definitely so. Discernment is destruction. A part is one aspect. Iya is benefit, meaning understanding as a cause. The gate of cause is all vehicles. The fruit is the manifest cause of the Buddha himself. Self-nature is definitely abiding in the self-nature of the Dharmadhatu, apart from the Dharmadhatu, just like this, there is no Dharma. From such a way. The gate of the form of Dharma-nature, which is also the self-nature of the Dharmadhatu, with various differences such as conventional objects and forms, arises dependently and inseparably, with the greatness of power, so it is called the meaning of abiding. Therefore, in this Mahayana, changing from one self-nature to many is the greatness of the power of skillful means. The many also become only one, like this, without elaboration, is the greatness of the self-nature of the Dharmadhatu. Thus, after distinguishing the part of discernment and the corresponding display, now, in order to explain the lineage that is the basis of practice, for those who have practice, in accordance with the part of discernment, as previously said, and other things such as the path of seeing also arise, therefore it is said to be the basis of practice. As said and so on, in order to explain the four things to be practiced, those bodhisattva practitioners who have practice, in accordance with the part of discernment, arise as previously said, because that is the practice of armor itself. Because it is said that other things such as the path of seeing also arise, etc., therefore the path of meditation and the path of distinction are summarized, because those are the practices of destruction and accumulation and determination themselves. If it is the basis of all lineages, then why was it not shown only at the beginning? Because by the cause of generating the mind, etc., practicing the path of accumulation, obtaining the path of preparation, it is considered to abide in the lineage, in order to know cause and effect. Others say that such a combination is said for the lineage of manifest aggregates, for the lineage of self-nature, the lineage should be said at the beginning, but in order to know the two lineages, it is shown here.