Tibetan
་བ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཡུམ་གྱི་མིང་དང་དོན་སེམས་ལ་གསལ་པོར་བྱས་པའོ། །དེ་དག་གིས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་གོམས་པའི་དབང་ལས་སེམས་དེའི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་བསྟན་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཏིལ་འབྲུ་ལ་སྣ་མའི་མེ་ཏོག་གི་དྲིས་གོས་པ་ལྟར་ནི་མི་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་གོམས་པའི་དབང་དེའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་བར་གདགས་པ་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་མ་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། འདིར་དྲན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུའི་མཐུའི་བྱེ་བྲག་ལས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཆོས་སྐྱོང་གི་ཞལ་སྔ་ནས་འདི་དག་གི་དེའི་གནས་སྐབས་ཙམ་ལ་བཞག་གི་དངོས་སུ་གལ་ཡོད། ཅེས་བཤད་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བསྒྲུབ་པར་ཅི་ལ་ཡང་རག་མ་ལས་པར་ཆས་པ་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རིམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གསལ་པོར་བྱས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་རིང་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་བརྗེད་པའི་ངང་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། ལེགས་པར་བཞག་པ་ནི་འདྲེས་པའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་མ་བརྗོད་པས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཞིག་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལེགས་པར་བཞག་ནས་ཤེ་ན། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །མདོ་དོན་ཞེས་སྨོས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོའི་དོན་མ་ལུས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། མདོ་དོན་ཞེས་པ་དང་སྦྱར་རོ། །མདོའི་དོན་དེ་ཡང་གླེང་གཞི་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་མ་ལུས་པའི་དོན་ན་མ། ཡང་ན་སྙིང་པོའི་དོན་ཙམ་ཞིག་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་བཞག་ནས་སྙམ་པ་ལ། གཉི་གའི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་དོན་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་བཞག་པར་བྱ་བ་སྟེ་སྙིང་པོའི་དོན་ཡང་དེའི་ནང་དུ་འདུས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གླེང་གཞི་ལ་སོགས་པ་གཞུང་མ་ལུས་པ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ངེས་པར་བཞག་པ་ཡང་མེད་དེ། ལུང་གི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་གཟིངས་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ངོ་བོས་དམན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་བསྡུས་པ་ནི། ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཅེས་སྨོས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཡིན་པས་ན་དེ་བསྟན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྨོས་པ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་བ་བྱང་ཆུབ་ན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་དེ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨོས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པར་གྱུར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་གཙོ་བོར་སྨོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལས་བར་གྱི་ཚིག་མི་མངོན་པར་བྱས་པའོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་བརྩོན་འགྲུས། །བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིར། །ཐབས་སྟོབས་སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །འདི་དག་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བཅུར་འདོད། །ཅེས་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་གསུམ་ནི། དང་པོ་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ན་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ་སྔར་ཇི་ལྟར་སྨོན་པ་བསྒྲུབ་པའམ། འབྲས་བུ་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་པས་སོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཕྲིན་ལས་རྣམས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འདིར་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་གཞན་དུ། ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང༌། །ཉན་དང་ཀློག་དང་ལེན་པ་དང༌། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་སེམས་པ་དང་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ པའོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཙམ་གཙོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོག་མ་ཡིན་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་འགྲེལ་པར་དེ་དག་གི་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁ་ཅིག་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ལས་ཅན་དགེ་བ་བཅུའོ་ཞེས་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་འདིར་དེ་ཟུར་གྱིས་ཀྱང་མ་བསྟན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་དེ་སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་རིམ་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ནི་
Chinese
“——”是指通过三种智慧，将佛母的名和义在心中清晰地显现出来。他们所安立的习气，是指由于反复串习的力量，显示出该心识的行相，是自然成就的。不应认为如同芝麻沾染了苏摩花香气一般。如是，由串习的力量所产生的，可以称为心所生的，不忘失所熟悉的事物，即是忆念的智慧。此处，具有忆念的智慧，即是忆念的智慧。因此，一切时处，仅由心性自身力量的差别，以及心和心所生起的不同状态而安立，是导师护法所说：“这些只是安立在它的状态上，实际上很重要。”如是，菩提萨埵为了圆满成办自他二利，无需依赖任何事物而出发，以三种智慧的次第次第修习，清晰显现的习气之体性，忆念的智慧，长久以来无论如何听闻等等都不会忘失的状态，对此善加安立，如此连接。善加安立，是指不忘失所熟悉的事物，因此在其他世也能跟随。什么被善加安立在忆念的智慧上呢？为了显示具有十法行的自性，说了“经义”，即是说般若波罗蜜多经的所有意义。与“经义”相连接。经的意义，无论是序分等所有正文的意义，还是仅仅将心要的意义安立在忆念的智慧上，考虑到这一点，因为两者都不是主要的，所以说了“八现观的自性”。这是因为意义是主要的，所以应当安立在忆念的智慧上，心要的意义也包含在其中。序分等所有正文也不是必须安立在忆念的智慧上，因为教法在忆念证法时，如同船只一般。因为是散乱的自性，所以是低劣的。八现观的自性，其自性总摄起来，即是说了具有十法行的自性，到达彼岸
English
"——" refers to clearly manifesting the name and meaning of the Mother in the mind through the three wisdoms. The habits established by them refer to the appearance of that mind due to the power of repeated familiarization, which is naturally accomplished. It should not be thought of as sesame seeds being covered with the fragrance of Soma flowers. Thus, what arises from the power of habit, can be called mind-born, not forgetting familiar things, which is the wisdom of memory. Here, the wisdom with memory is the wisdom of memory. Therefore, at all times and places, only by the difference of the power of mind itself, and the establishment due to the different states of mind and mind-born, is what the teacher Dharmapala said: "These are only established on its state, but in reality it is very important." Thus, the Bodhisattva, in order to perfectly accomplish the benefit of self and others, sets out without relying on anything, cultivating the three wisdoms in sequence, the nature of the habits clearly manifested, the wisdom of memory, the state of not forgetting no matter how long one has heard, etc., to this is well established, thus connecting. Well established, refers to not forgetting familiar things, therefore it can follow in other lives as well. What is well established in the wisdom of memory? In order to show the nature of having ten dharmic practices, it is said "the meaning of the Sutra", that is, all the meanings of the Prajnaparamita Sutra. Connect with "the meaning of the Sutra". The meaning of the Sutra, whether it is the meaning of all the texts such as the introduction, or just establishing the meaning of the essence on the wisdom of memory, considering this, because neither is the main one, it is said "the nature of the eight Abhisamayas". This is because the meaning is the main one, so it should be established on the wisdom of memory, and the meaning of the essence is also included in it. All the texts such as the introduction are also not necessarily established on the wisdom of memory, because the teachings are like boats when remembering the Dharma of realization. Because it is the nature of distraction, it is inferior. The nature of the eight Abhisamayas, its nature is summarized, that is, it is said to have the nature of ten dharmic practices, reaching the other shore.
Chinese
因为是十种布施，所以说，所要表达的就是菩提心和布施等修持的行为。说菩提心，是因为从最初的业地到成佛之地，以因和果的体性，菩提心永远不会分离，如果证得菩提，那么布施的波罗蜜多等也同样具有菩提心，为了表示这一点才说的。如果不是具有空性和慈悲之心的菩提心所加持，那么布施等也不会变成修持的行为，因此才主要说菩提心。因此，从“具有菩提心”这句话开始，中间的词语就没有明显地表达出来。所谓布施等，就是：布施和戒律忍辱精进，禅定智慧度彼岸，方便力量愿和智，这些称为十度。所说的这些就是修持的行为，大乘有三种行为：第一是发愿，菩提心是进入的行为。那么进入的菩提心，十度就是修持的行为，也就是像之前发愿一样修持，或者说是很好地修持了果。然后佛陀就是成就的行为，也就是法身的利他事业。有些人说，这里所说的十种法行，就是圣者弥勒菩萨亲口所说的其他内容：书写文字供养布施等，听闻和读诵及受持等，讲说和念诵，以及思维和修习。这样解释是不合理的，因为这些主要是通过加行道来修持的行为，因此并不是完全殊胜的，而且导师也没有在注释中提到这些的任何一部分。同样，有些人认为十种法行是具有自利利他事业的十种善行，这也是不合理的，因为导师在这里也没有暗示这一点。那么，如此修持成就的行为，它的结果是什么呢？所说的就是以证悟法界周遍的体性，从极喜地开始的次第等等。法就是
English
Because there are ten kinds of giving, it is said that what is to be expressed is the practice of bodhicitta and giving, etc. Saying bodhicitta is because from the very first stage of karma to the stage of Buddhahood, with the nature of cause and effect, bodhicitta will never be separated. If enlightenment is attained, then the perfection of giving, etc., also has bodhicitta. It is said in order to show this point. If it is not blessed by bodhicitta, which has the essence of emptiness and compassion, then giving, etc., will not become a practice of cultivation, so bodhicitta is mainly mentioned. Therefore, from the phrase "having bodhicitta," the intermediate words are not clearly expressed. What is meant by giving, etc., is: Giving and discipline, patience, diligence, meditation, wisdom, going to the other shore, skillful means, power, aspiration, and wisdom, these are called the ten perfections. These are the practices of cultivation. There are three practices in the Great Vehicle: The first is aspiration, bodhicitta is the practice of entering. Then entering bodhicitta, the ten perfections are the practice of cultivation, that is, cultivating as aspired before, or cultivating the fruit well. Then the Buddha is the accomplished action, that is, the activities of the Dharmakaya. Some say that the ten practices of Dharma here are other contents spoken by the noble Maitreya himself: writing letters, offering, giving, etc., listening, reading, receiving, etc., speaking and reciting, and thinking and meditating on them. It is unreasonable to explain it this way, because these are mainly the practices of cultivation through the path of application, so they are not completely superior, and the teacher has not mentioned any part of them in the commentary. Similarly, some people think that the ten practices of Dharma are the ten virtues with the activities of benefiting oneself and others, which is also unreasonable, because the teacher has not hinted at this here. So, what is the result of practicing the accomplished action like this? What is said is the order of realizing the nature of the Dharmadhatu pervading everywhere, starting from the Joyful Land, etc. Dharma is