Tibetan
་དངོས་དང་མཇུག་གི་དབྱེ་བས་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་གསུངས་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་འོག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལམ་གྱི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དོན་འདིས་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན། མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ། རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་གྱིས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ལམ་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ངེས་པའི་ཕྱིར་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་པ་ལ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་པོས་རྣམ་པར་དག་པ་གཉི་གའི་སྐྱེ་བ་དང་འགོག་པའི་རྒྱུ་དག་ལེན་པ་དང་འདོར་བ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ལེན་པ་དང་འདོར་བ་དག་གི་ཡུལ་རིམ་པར་བརྗོད་པ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགེ་སྤྱོང་གི་འབྲས་བུ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཐོབ་པ་ན་གང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་པའི་འབྲས་བུ་ལུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལམ་ལོག་པ་ཉིད་ལམ་ རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྤྱིར་བརྗོད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱད་པར་དེ་ཡང་བྱེད་པ་དང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་དེས་ན། དང་པོར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ངེས་འབྱེད་ཀྱི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྟོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ལམ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང༌། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སྔར་བརྗོད་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་རིམ་གྱིས་ལམ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ན་ལམ་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ན་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེ
Chinese
当以真实和结尾的区分圆满修习时，被称为是超越世间的道。因此，所说的有漏和无漏的修习道，是指有漏之下的内容。以道所要获得的意义来显现成就，因此，以显现成就之道而获得。以清净之道，在总体和特殊上清净的缘故，证悟自性等五种相。由于在如实见一切法的自性道中，佛陀是确定的，因此，不适合产生一切法的差别。即使那样，也仅仅由于那三者不可得，一切佛法都会产生，并且由此才是佛陀自性的大义。为了证悟总体和特殊的实物，清净二者的生起和止灭之因的取舍，依次叙述取舍之境，就是其后的“何者”等等。暂且，第一个分别念是显现执著的相反的特征，因此，当以不可得之道获得沙门果时，还有什么会显现执著的果实留下呢？因此，显现执著等本身就是邪道，本身就是道 清净。因此，叙述它的差别就是，如果总体上叙述清净。由于不能在没有作者和对境的差别的情况下进行展示，因此，首先应该叙述作者的差别。其中，声闻和独觉以各自与决定性分相符的证悟次第，当道显现时，如次第般，为了断除烦恼障和所取之分别念的特征所知障，以及菩萨是先前所说的以三乘所摄的决定性分相符的次第，当道现前时，为了断除三道之障，如果获得无戏论的等持，由于不见一切量和所量之自性，与不一致的方面和对
English
When meditation is perfected by distinguishing between the real and the end, it is called the path that transcends the world. Therefore, the path of meditation with and without outflows is said to be under the outflows. Because the meaning to be attained by the path is manifested and accomplished, it is attained by the path of manifestation and accomplishment. Because of the purity of the path of purity in general and in particular, there are five aspects of realization such as self-nature. Since the Buddha is certain in the path of the nature of seeing all dharmas without perversion, it is not appropriate to generate the differences of all dharmas. Even so, only because those three are unattainable, all the Buddha's dharmas will arise, and from that, it is the great meaning of the Buddha's own nature. In order to realize the general and special objects, the causes of the arising and cessation of both purities, taking and abandoning, the objects of taking and abandoning are described in order, which are "what" and so on after that. For the time being, the first discrimination is the characteristic of the opposite of manifest attachment, therefore, when the fruit of the ascetic is obtained by the unattainable path, what fruit of manifest attachment will be left? Therefore, manifest attachment and so on are themselves the wrong path, and themselves are the path Purity. Therefore, to describe its difference is, if purity is described in general. Since it cannot be shown without the difference of agent and object, the difference of agent should be described first. Among them, the Hearers and Solitary Buddhas, with the order of realization that corresponds to their respective definitive aspects, when the path manifests, in order to eliminate the afflictive obscurations and the knowable obscurations characterized by the discrimination of the apprehended, and the Bodhisattva is the order that corresponds to the definitive aspect included in the three vehicles mentioned earlier, when the path manifests, in order to eliminate the obscurations of the three paths, if one attains the samadhi without elaboration, because the nature of all valid cognitions and objects of measurement is not seen, with the inconsistent aspects and against
Tibetan
ན་པོ་གང་རང་བཞིན་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་སྤང་པའི་ཕྱིར། ལམ་གྱིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་ལྔ་རྫོགས་པ་ན། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་མ་འདས་པར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མཐོང་བ་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་གྱིས་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་ནས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཟག་པ་མེད་པ་དག་གིས་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་སྤངས་པ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་གཉིས་པའོ།། །། སྐབས་གསུམ་པ། ལམ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གཞི་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། རྒྱུ་མཚན་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། གཉེན་པོ་དང༌། ལམ་དང༌། དེའི་ཡན་ལག་དང༌། ཉེ་བར་བསྡུ་བ་རྣམས་ལས། རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཕྱི་མ་རྣམས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན། རེ་ཞིག་བརྗོད་པ་གཞི་ ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བརྩེ་བ་དང་ཤེས་རབ་དག་གིས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་དེའི་བར་ཏེ། དེ་རྣམས་སུ་གནས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དེ་དང་བྲལ་བ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྐྱེ་བོ་བློ་གྲོས་དམན་པའི་དོགས་པ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་གཉིས་པ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་ནི་ལུགས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པར་ཤེས་པ་སྤངས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་ནི་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གི་ཐབས་མཁས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྡོག་ན་ལྡོག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི
Chinese
因为那自性被等同性所遮蔽，也因为舍弃了分别念，所以道的圆满菩提是极其清净的。其中归纳的意义是这样的：当道的五种支分圆满时，与如实决定的部分相符，不超出此范围，当声闻的道见到一切的对治时，独觉的道远离了所取的分别念，菩萨的道了知并修习远离了能取的分别念，有漏的道和无漏的道舍弃了由此所应舍弃的烦恼之蕴时，在一切种智的场合中所说的一切相都成就了。第二品结束。 第三品。 通达一切道生起之因，通达一切，了知自己的体性、理由、不共之品、对治、道、其支分、以及近取等。因为不通达自己的体性，就无法通达后面的那些，所以，暂时说“一切基”等等。通过慈爱和智慧，恒常和断灭的体性，轮回和涅槃的体性以及它们之间的间隔，了知安住于那些之中和远离的自性的一切，因此，对于远离该自性的声闻等来说，成为般若波罗蜜多的一部分，通达一切是不可能的，这在全知者之场合等论典中的意义。如果一切智没有差别，那么般若波罗蜜多如何存在和不存在呢？为了遣除智慧低劣之人的疑惑，宣说了第二种因的差别，即“从理”等等。了知色等的自性，就是了知一切法平等性，并且通过舍弃了知有事物和无事物，色等所缘是变化的，而不是其他的。因此，与随行和违逆的方便善巧相关联，如果违逆就是违逆本身。因此，对于声闻等来说，
English
Because that nature is obscured by equality, and also because of abandoning conceptualization, the complete enlightenment of the path is extremely pure. The summarized meaning of this is as follows: When the five branches of the path are complete, it conforms to the part that accurately determines reality, without exceeding this range. When the path of the Hearer sees the antidote to all, the path of the Solitary Realizer is free from the apprehended conceptualization, and the path of the Bodhisattva understands and cultivates the freedom from the apprehending conceptualization. When the defiled path and the undefiled path abandon the aggregates of afflictions to be abandoned by them, then in the context of omniscience, it is said that all aspects are accomplished. The second chapter ends. Chapter Three. Understanding the cause of the arising of all paths, understanding all, knowing one's own nature, reason, dissimilar aspects, antidote, path, its branches, and proximate causes, etc. Because one cannot understand the latter without understanding one's own nature, therefore, for the time being, it is said, "all bases," etc. Through love and wisdom, the characteristics of permanence and annihilation, the characteristics of samsara and nirvana, and the interval between them, knowing all the natures of abiding in and being separated from those, therefore, for the Hearers and others who are separated from that nature, it is impossible to have omniscience, which has become a part of the Perfection of Wisdom. This is the meaning of the treatises such as the context of omniscience. If there is no difference in omniscience, then how does the Perfection of Wisdom exist and not exist? In order to dispel the doubts of those with inferior intelligence, the second kind of difference in cause is explained, namely, "from reason," etc. Knowing the nature of form, etc., is knowing the equality of all dharmas, and by abandoning the knowledge of things and non-things, the object of form, etc., is changing, and not otherwise. Therefore, it is related to the skillful means of following and reversing, and if it reverses, it is the reversal itself. Therefore, for the Hearers and others,