Tibetan
་ཐལ་ལོ། །ལམ་གྱི་དངོས་པོ་རྟོགས་ན། ལམ་རྟོགས་པ་དང༌། དངོས་པོ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ལམ་མེད་པར་འགའ་ཡང་ རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་གནས་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལམ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེས་ན་དེ་ཡང་ལམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་སོ། །སྐབས་གསུམ་མོ།། །། སྐབས་བཞི་པ། དེ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་ནས། ཡུལ་རྟོགས་པར་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། སྦྱོར་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་དང་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མཐར་ཕྱིན་པའི་དབྱེ་བས་སྦྱོར་བ་ཡང་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང༌། དེ་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དང༌། མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་དང༌། ཐར་པའི་ཆ་མཐུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལམ་དང༌། ངེས་འབྱེད་ཀྱི་ཆ་མཐུན་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་དང༌། སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་རྟོགས་པ་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། ཐབས་མཁས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དབྱེ་བ་བཅུ་གཅིག་གོ །དེ་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོས་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རང་བཞིན་གང་གིས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སོ་སོའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་གཉི་ག་ཡང་རེ་ཞིག་སྤྱིར་སྟོན་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། བདག་དང༌། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་
Chinese
穷尽了。如果通达道的实物，就不能说通达道和通达实物是先行的。因为没有道，任何通达都不会有。这说的是现观的次第，而不是说实物存在的次第。因为没有道就不会产生，所以也只能认为道是先行的。因此，一切都安住得很好。第三品完毕。 第四品 如是宣说了所境的现观之后，因为是与通达所境相结合的果，所以宣说结合的现观，就是要完全了解三种一切智智。以完全了解的所境的自在、殊胜、将要宣说和究竟的差别，结合也有四种。其中第一种是三世一切智的自性之对境，和随之修证的自性之结合，以及它生与不生的因，功德与过失，和自性之体性，完全了解之因，和解脱分之体性有漏道，和决择分之体性无漏道，和有学不退转之体性小、中、大的证悟，和平等性之体性为法身而作，和净土之体性为色身而作，和善巧方便之体性为利他而作的十一种分类。其中，对于将要成为对境的诸种相的共同差别之体性，要宣说自己的体性和殊胜的差别。以何种自性执著常等，作为不相符之方的对治，以无常等作为对境，这也是因为不共的缘故，是诸种相的自性。三种一切智各自的道的阶段的差别是什么，那就是诸种相的殊胜差别。这两者暂时共同显示，就叫做执著常等。差别在于常的自性，和不生，和自我，和它所加持
English
It is exhausted. If one understands the reality of the path, one should not say that understanding the path and understanding the reality are prior. Because without the path, there is no understanding at all. This speaks of the order of manifestation, not the order of existence of reality. Because it does not arise without the path, it can only be considered that the path is prior. Therefore, everything is well established. End of the third chapter. Fourth chapter Having thus explained the manifestation of the object, since it is the fruit of combining with the understanding of the object, the manifestation of the combination is to be fully understood as the three omniscient ones. With the distinction of being under the control of the object of complete understanding, being superior, about to be taught, and being ultimate, there are also four types of combination. The first of these is the object of the nature of the three omniscient ones, and the combination of the nature of subsequent accomplishment, and the cause of its arising and non-arising, the qualities and faults, and the cause of fully understanding the nature of the characteristics, and the path with outflows of the nature of the part of liberation, and the path without outflows of the nature of the part of determination, and the characteristics of the non-returning learner, small, medium, and large realizations, and the nature of equality, doing for the sake of the Dharmakaya, and the nature of the pure land, doing for the sake of the Rupakaya, and the nature of skillful means, the eleven divisions of doing for the sake of others. Among these, for the nature of the general difference of the forms that will become the object, one should explain one's own nature and the excellent difference. By what nature does one grasp permanence, etc., as the antidote to the opposing side, taking impermanence, etc., as the object, this is also the nature of the forms because of being uncommon. What is the difference in the stage of the path of each of the three omniscient ones, that is the excellent difference of the forms. These two are temporarily shown together, and are called grasping permanence, etc. The difference lies in the nature of permanence, and non-arising, and self, and that which is blessed by it.
Tibetan
པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ། མེད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་དང༌། དབེན་པ་དང༌། མི་རྫི་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྒྱུར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ནི་ལྟ་བའི་དབྱེ་བས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་སྦྱོར་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལ་གནས་པ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། །ཟག་པ་མེད་པའི་བསྒོམ་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བརྟེན་པ། རིགས་པས་འཐད་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལྔའོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཅན་མི་དམིགས་པ་དང༌། ནམ་མཁའ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མ་གོས་པ་དང༌། མ་དམིགས་པས་རློམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་དང༌། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པས་མི་གཡོ་བ་ཉིད་དང༌། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དྲུག་གོ །དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་བསྡུས་པའོ། །ལྷག་མ་ལ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །འོན་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་འདི་ཡོད་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཁོ་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ལོགས་སུ་བསྟན་པས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང༌། ཕྱིས་སྡུད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱང་འབའ་ཞིག་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་དངོས་པོ་དང་ལམ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཀྱང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད
Chinese
因为不观想本体的缘故。次第如何，痛苦的真谛，无有，不生，寂静，不灭尽的相。同样，对于后面的相也应当如其自性般地作为原因来结合。对于道的真谛，由于见解的差别，与烦恼和所知障的自性相异。因此，所说的那是结合之义，即是烦恼障的对治等。此义是说，声闻和独觉们，因为烦恼障是共同的断除对象，所以在痛苦等真谛上安住，无常等相，无有等十六种相是相同的。独觉则因为是不共的，成为所知障的对治，依赖于有漏和无漏的禅定和见道，因为以理成立无生，执持无生而进行辨识，无自性等相，梦等五种相。因此，贪欲和嗔恨和愚痴无自性，依赖的自性，不观想烦恼有情，如虚空般，自性光明不染污，不观想而超越一切妄念，摧毁一切对境而不动摇，依赖于轮回存在时法界安住，次第如何成为普 contamination 等的对治，没有普 contamination 等六种相。这样，一切智性就包含了十一种相。其余的就容易理解了。然而，有这个要说，一切相智的相们，仅仅以一切智性的二者就包含了相，为何要单独显示那二者呢？
English
Because of not observing the essence itself. According to the order, the truth of suffering has the aspects of non-existence, non-arising, tranquility, and non-extinguishment. Similarly, for the subsequent aspects, one should combine them as causes according to their own nature. For the truth of the path, due to the difference in views, the aspects that are incompatible are the distinct natures of afflictions and obscurations of knowledge. Therefore, what is said to be the meaning of combining them is that they are the antidotes to the obscurations of afflictions, and so on. The meaning is this: Because the Shravakas and Pratyekabuddhas have the same object to be abandoned, which is the obscuration of afflictions, they abide in the truth of suffering and so on. The characteristics of impermanence and so on, the sixteen aspects of non-existence and so on, are exactly the same. The Pratyekabuddhas, however, because they are uncommon, become the antidote to the obscuration of knowledge, relying on meditation and the path of seeing that are with and without outflows. Because it is logically established that there is no birth, they hold onto the recognition of no birth, and the characteristics of no self-nature and so on, the five aspects of dreams and so on. Therefore, desire, hatred, and delusion are without self-nature, the dependent nature, not observing afflicted sentient beings, like the sky, naturally luminous and not stained, transcending all delusions by not observing, destroying all objects and being immovable, relying on the abiding of the Dharma realm as long as samsara exists, becoming the antidote to complete affliction and so on in the order, and the six aspects of non-complete affliction and so on. Thus, the omniscient nature encompasses eleven aspects. The rest is easy to understand. However, there is something to be said: the aspects of the all-aspect knowing nature, only with the two of the all-knowing nature, encompass the aspects, so why separately show those two?