Tibetan
ན་དུ་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སོ་སོར་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་སྐད་ཅིག་རྣམས་ཐ་དད་ཀྱང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བརྗོད་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་བརྟེན་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་རྟོགས་ བར་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་བདག་པོར་བྱས་ནས། གང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ན། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་འདོད་ཅིང་བཟོད་ལ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་ཏེ། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་དེ་དག་ཀྱང་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཟག་པ་མེད་པ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བཟོད་པ་དང༌། ཤེས་པ་རྣམས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་དང་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་བྱ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཟུང་བ་རྟོགས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡང་རྟོགས་པ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། མི་དམིགས་པ་ལ་གནས་པས་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་དང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བཤད་ཅེ་ན། འབྲས་བུའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བཤད་ཟིན་པའི་ལམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་མེད་པར་མི་འབྱུང་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ ཅིག་གཅིག་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པའི་མངོན་
Chinese
而且对于道之刹那的后后刹那，也应当各自了知相的差别。虽然相各不相同，刹那各不相同，但对于见法界之道有什么差别呢？依靠言说结合之道，以了知苦谛的法而行持作为主导，由此，见到何者的痛苦而应当断除的烦恼，断除将成为烦恼的烦恼，显现一切法的苦谛实体的智慧，是出世间的生起。由于它也超越了怀疑和颠倒，因此，渴望痛苦，忍受并完全寻求，这就是对痛苦的法智忍。它本身将使烦恼解脱，因为法性的体性就是解脱。因此，显现解脱就是对痛苦的法智忍。这些忍和智也是随顺圣法，因为是随顺忍，所以是对痛苦的随智忍。以它的力量，也必定把握随顺，显现的无漏现量，那就是对痛苦的随智。同样，对于剩余的真谛，也应当通达忍和智。这样，十六刹那，对于所知境生起智慧，完全圆满，就是见道的刹那。其中，以法智忍和法智二者了知所取，以随智忍和随智二者也了知能取时，菩萨安住于无相和无所缘，将安住于见道。那么，如何宣说见道与一刹那现证呢？因为是就果的现证而说的。像这样，已经宣说的道的断除痛苦，没有断除集起是不可能发生的，而它本身也是灭。因此，由于果是一个，所以见道一刹那现证。证悟的现
English
Moreover, for each subsequent moment of the path, one should also individually understand the distinctions of the aspects. Although the aspects are different and the moments are different, what difference is there in the path of seeing the realm of reality? Relying on the path of combining speech, and taking as the main practice the Dharma of understanding the truth of suffering, thereby, the afflictions that should be abandoned by seeing whose suffering, abandoning the afflictions that will become afflictions, the wisdom that manifests the reality of the truth of suffering of all dharmas, is the arising of the transcendent. Since it also transcends doubt and perversion, therefore, desiring suffering itself, enduring and completely seeking, this is the forbearance of knowing the Dharma in suffering. It itself will liberate the afflictions, because the nature of Dharma is liberation. Therefore, manifesting liberation is the forbearance of knowing the Dharma in suffering. These forbearances and knowledges also follow the noble Dharmas, because it is the forbearance of following, so it is the forbearance of subsequent knowledge of suffering. By its power, it also certainly grasps the following, the manifest uncontaminated perception that appears, that is the subsequent knowledge of suffering. Similarly, for the remaining truths, one should also understand the forbearance and knowledge. Thus, the sixteen moments, the arising of wisdom for the object of knowledge, being completely perfected, is the moment of the path of seeing. Among them, when the apprehended is understood by the two, the forbearance of knowing the Dharma and the knowledge of the Dharma, and the apprehender is also understood by the two, the forbearance of subsequent knowledge and the knowledge of subsequent knowledge, then the Bodhisattva abiding in the signless and the non-objective, will abide in the path of seeing. Then, how is it said that the path of seeing and one moment are realized? Because it is spoken of in terms of the realization of the fruit. Like this, the abandonment of suffering of the path that has already been spoken of, it is impossible to occur without abandoning the origin, and it itself is also cessation. Therefore, since the fruit is one, the path of seeing is realized in one moment. The realization of the
Tibetan
པར་རྟོགས་པ་ལ་ཡང༌། གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཐ་དད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་མིག་སེར་ཅན་ལ་སོགས་པའི་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་ད་དུང་ཡང་འཁྲུལ་པ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་བ་དག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་རྟོགས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ན་ལམ་ཡང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ལམ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ། དེའི་རྒྱུ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མ་བརྗོད་པར་ལམ་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་འགྱུར་བ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་དག་གིས་མཐོང་བའི་དོན་དག་པས་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་བའི་དོན་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ང་རྒྱལ་དང་ཆགས་པ་དག་ལྡོག་ལ། དེ་ལྡོག་པ་ན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་ལྡོག་གོ །དེས་ན་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན་དེའི་བདག་པོ་ལས་བཞིའི་ཡུལ་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ལམ་དང་པོ་གཉིས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་མ་བརྗོད་དོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཐེག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འཐོབ་ཅེས་བརྩད་པར་ནི་ མི་བྱ་སྟེ། མཐོང་བའི་ལམ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཡང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱང་
Chinese
而且在证悟方面，即使以十六个刹那证悟的行相各不相同，但在证悟法界方面，则没有任何差别。如果不是这样，就像黄眼病患者所见一样，仍然无法消除错觉。那么，如何成为见道呢？即使那样，也不能通过修道来完全清净，因为见道的清净是不合理的。因此，法界是在一个刹那间被证悟的。因为它是一体的，所以道也是一个刹那。这样，在刚说完三道的自性之后，本来应该说其原因，但由于在一切相智的场合已经说过，所以不说它，而是为了说明道的一个方面的结果，所以说“在见道的结尾”。这样说的是，将要阐述的有漏和无漏的修道，以见道的清净而达到圆满时，称为殊胜道，是见道的意义完全清净的阶段。安住于此的菩萨，在寂止和胜观的心的基础上，心变得稳固时，烦恼和近烦恼的一切，其原因我慢和贪执都会消失。这些消失时，其原因所导致的痛苦和集起也会消失。因此，断除了二障，现证一切佛法时，其主人，四业的对境，就成为应供养的对象。正因为如此，对于前两个道，菩萨没有修道的行为，所以没有说。因为完全了知是由见道本身圆满的。那么，如果有人责问，如何能不通过二乘的修道而获得一切相智呢？不应这样责问，因为就像见道一样，修道也无法完全了知行相的差别。就像这样，对于加行，菩萨以无所缘等行相进行加行，所以比具有无常等行相的加行更为殊胜。因此，见道的行相也
English
Moreover, regarding realization, even if the aspects realized in sixteen moments are different, there is no difference in realizing the Dharmadhatu. If it were not so, just as with the vision of someone with jaundice, delusion would still not be eliminated. How then could it become the path of seeing? Even then, it would not become completely purified by the path of meditation, because the purity of seeing is not reasonable. Therefore, the Dharmadhatu is realized in a single moment. Because it is one, the path is also a single moment. Thus, immediately after stating the nature of the three paths, it would have been appropriate to state their cause, but since that has already been stated in the context of all-knowingness, it is not stated. Instead, in order to explain the result of one aspect of the path, it is said, "At the end of the path of seeing." This is what is being said: the path of meditation, which will be explained, with and without outflows, when perfected by the purity of the meaning of seeing, is called the special path, which is the stage of complete purification of the meaning of seeing. The Bodhisattva who abides in this, when the mind is stabilized on the basis of calm abiding and insight, all afflictions and near afflictions, whose cause is pride and attachment, will cease. When these cease, the suffering and arising caused by their cause will also cease. Therefore, when the two obscurations are eliminated and all the Buddha's teachings are manifested, their master, the object of the four actions, becomes worthy of offering. For this very reason, for the first two paths, the Bodhisattva does not have the activity of the path of meditation, so it is not mentioned. Because complete knowledge is perfected by the path of seeing itself. Then, if someone asks, how can one attain all-knowingness without manifesting the path of meditation of the two vehicles? One should not ask this, because just like the path of seeing, the differences in aspects of the path of meditation cannot be completely known. Just like this, for the applications, the Bodhisattva applies with aspects such as non-objectification, so it is more excellent than the application with aspects such as impermanence. Therefore, the aspects of the path of seeing also