Tibetan
ཅན་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ལམ་མེད་པར་འགའ་ཡང་ རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་གནས་པའི་རིམ་པ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལམ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེས་ན་དེ་ཡང་ལམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་སོ། །སྐབས་གསུམ་མོ།། །། སྐབས་བཞི་པ། དེ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་ནས། ཡུལ་རྟོགས་པར་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། སྦྱོར་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་དང་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། མཐར་ཕྱིན་པའི་དབྱེ་བས་སྦྱོར་བ་ཡང་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང༌། དེ་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དང༌། མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་དང༌། ཐར་པའི་ཆ་མཐུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལམ་དང༌། ངེས་འབྱེད་ཀྱི་ཆ་མཐུན་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་དང༌། སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་རྟོགས་པ་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། ཐབས་མཁས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དབྱེ་བ་བཅུ་གཅིག་གོ །དེ་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོས་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རང་བཞིན་གང་གིས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སོ་སོའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་གཉི་ག་ཡང་རེ་ཞིག་སྤྱིར་སྟོན་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། བདག་དང༌། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ། མེད་པ་དང
Chinese
不应说是不变的，因为没有道，任何证悟都不会产生。这说的是现观的次第，而不是事物存在的次第。因为没有道就不会产生，所以这也仅仅是认为道先行的。因此，一切都安住于善。第三品完毕。 第四品。 如是宣说了所境的现观之后，因为是所境证悟的果，所以宣说能证悟的现观，也就是要完全了知三种一切智智。以完全了知的所境的自在、殊胜、应宣说和究竟的差别，能证悟也分为四种。其中第一种是三世一切智的相的自性之所缘，和随顺成办的自性之能证悟，以及它生与不生的因缘功德和过失，和自性之体性完全了知的因，和解脱分之体性有漏道，和决择分之顺品无漏道，和有学不退转之体性小、中、大的证悟，和平等性之体性为法身之事，和净土之体性为色身之事，和善巧方便之体性为利他之事，这十一种差别。其中，以能成为所缘的相的总的差别之自性，来说明它的自性和详细的分类。以何种自性执著常等相违品的对治，所缘不常等，这也是不共的，所以是相的自性。三种一切智各自道的阶段的差别是什么，那就是相的详细分类。暂时共同宣说这两者，就叫做执著常等。在差别上，因为不缘常的自性，和不生，和我，和它加持的缘故。如次第，在苦谛上，无
English
It should not be said that it is unchanging, because without the path, no realization arises. This speaks of the order of manifest realization, not the order of the existence of things. Because it does not arise without the path, it is only considered that the path precedes it. Therefore, everything abides in goodness. End of the Third Chapter. Fourth Chapter. Having thus explained the manifest realization of the object, since it is the result of realizing the object, the manifest realization of the means of realization is explained, which is to completely know the three omniscient ones. With the distinction of being under the power of the object of complete knowledge, being excellent, being taught, and being ultimate, the means of realization are also fourfold. Among them, the first is the object of the nature of the aspects of the three omniscient ones, and the means of realization of the nature of subsequent accomplishment, and the cause and reason for its arising and not arising, the qualities and faults, and the cause of completely knowing the nature of the characteristics, and the path with outflows of the nature of the part of liberation, and the path without outflows of the part of ascertainment, and the realization of the nature of the irreversible learner, small, medium, and large, and the nature of equality, which is the activity for the sake of the Dharmakaya, and the nature of the pure land, which is the activity for the sake of the Rupakaya, and the nature of skillful means, which is the activity for the sake of others, these eleven distinctions. Among them, the nature of the general distinction of the aspects that become the object should be stated as its own nature and detailed classification. The opponent of the inconsistent side that grasps permanence, etc., by whatever nature, the object of impermanence, etc., is also uncommon, so it is the nature of the aspects. What is the difference in the stages of the path of each of the three omniscient ones, that is the detailed classification of the aspects. For the time being, stating both of these together is called grasping permanence, etc. In particular, because the nature of permanence is not focused on, and unborn, and self, and its blessing. In order, on the truth of suffering, non-
Tibetan
༌། མི་སྐྱེ་བ་དང༌། དབེན་པ་དང༌། མི་རྫི་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་རྒྱུར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ནི་ལྟ་བའི་དབྱེ་བས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་སྦྱོར་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལ་གནས་པ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། །ཟག་པ་མེད་པའི་བསྒོམ་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བརྟེན་པ། རིགས་པས་འཐད་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལྔའོ། །དེས་ན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ཅན་མི་དམིགས་པ་དང༌། ནམ་མཁའ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མ་གོས་པ་དང༌། མ་དམིགས་པས་རློམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་དང༌། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པས་མི་གཡོ་བ་ཉིད་དང༌། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་པ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དྲུག་གོ །དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་བསྡུས་པའོ། །ལྷག་མ་ལ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །འོན་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་འདི་ཡོད་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཁོ་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པ་རྣམས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ལོགས་སུ་བསྟན་པས་ཅི་བྱ། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཡང༌། ཕྱིས་སྡུད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱང་འབའ་ཞིག་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་དངོས་པོ་དང་ལམ་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཀྱང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ནི་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ
Chinese
不生，寂静，不退转之相。同样，对于后面的相，也应如实地与自性相联系。关于道谛，由于见解的差别，与烦恼障和所知障的自性相异。因此，所说将其结合之义，即是烦恼障的对治等。此义即是：声闻和独觉对于烦恼障的断除是相同的，因此安住于苦等谛，无常等相，无有等十六种行相是相同的。独觉则由于不共，成为所知障的对治，依赖于有漏和无漏的禅定和见道，由于理应无生，故而执持无生之显现，以及无自性等相，梦境等五种行相。因此，贪嗔痴无自性，以及依缘的自性，不观照烦恼有情，如虚空般自性光明，不为近染，不观照而超越一切妄念，摧毁一切所缘而不可动摇，依赖于轮回存在期间法界安住之自性，如次第般成为遍一切烦恼等的对治，无遍一切烦恼等六种行相。如是，一切智性以十一种行相摄持。其余则易于理解。然而，有此应说，即以一切种智之行相，仅以一切智性之二者摄持行相，为何分别显示彼二者？ 或者，虽已分别显示，之后又摄集，若是如此，那么一切种智也应仅显示一个，是吗？答：虽已了知所说之事物和道之行相，然无一切行相之了知，若有一切行相之了知，则无有即以无有之故。
English
The aspects of unborn, secluded, and non-retreating. Similarly, for the later aspects, one should also connect them to the nature as it is. Regarding the truth of the path, due to the difference in views, it is different in nature from the afflictive obscurations and the obscurations to knowledge. Therefore, what is said about combining them is that it is the antidote to the afflictive obscurations, and so on. This meaning is: because the hearers and solitary realizers are the same in terms of abandoning the afflictive obscurations, they abide in the truths such as suffering, and the sixteen aspects such as impermanence and non-existence are the same. The solitary realizer, however, because it is uncommon, becomes the antidote to the obscurations to knowledge, relying on contaminated and uncontaminated meditation and the path of seeing, because it is logically justifiable that there is no birth. Therefore, holding onto the manifestation of non-birth, as well as characteristics such as no self-nature, and the five aspects such as dreams. Therefore, attachment, hatred, and ignorance are without self-nature, and the dependent nature, not observing afflicted sentient beings, like the sky, naturally luminous, not being defiled, transcending all delusions by not observing, destroying all objects of observation and being immovable, relying on the nature of the dharmadhatu abiding as long as samsara exists, becoming the antidote to all afflictions and so on in order, and the six aspects of being without all afflictions and so on. Thus, the omniscient nature gathers eleven aspects. The rest is easy to understand. However, there is something to be said, that is, with the aspects of the omniscient nature, only with the two of the omniscient nature do they gather the aspects, so why show the two separately? Or, although they have been shown separately, if they are gathered later, then in that case, shouldn't the omniscient nature also be shown as only one? Answer: Although all the aspects of the spoken object and the path are understood, there is no understanding of all the aspects, and if there is an understanding of all the aspects, then there is none because of the non-existence.