Tibetan
་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསམ་པའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པ་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཉིད་དོ། །དེ་མེད་པས་ན་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཉིད་དེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་དེ་མེད་ན་དེ་ཅི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་ངན་འགྲོ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། བཟོད་ཐོབ་ངན་སོང་མི་འགྲོའོ། །ཞེས་བཤད་པས་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འདྲ་བར་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངན་སོང་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བཟོད་པས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བཟོད་པར་གཏོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གཏོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་ པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྟན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཆོས་ཙམ་དུ་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དམིགས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཡོད་པས་གཞན་དག་ལ་སྒྲའི་དབྱེ་བས་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་ཏུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའི་སྒྲ་དེས་དམིགས་པ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་དམིགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེས་ན་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཚིག་གིས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་དང་དམིགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཀུན་ཏུ་དྲངས་པ་ལྟ་བུར་ཐམས་ཅད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྟོན་པ་བརྗོད་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་དེར་ཆོས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་ནི་རིས་མི་མཐུན་པའོ། །དེ་རྣམས་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་ནི་ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་མ་གཏོགས་པ་འདི་དག་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད
Chinese
仅仅是作意，就是思念一切法为空性。完全不知晓，就是无所缘。具有真实的智慧，就是意识本身。因为没有它，所以就是无意识本身。如果对事物之法没有执着和不执着，那么它怎么会存在呢？这样理解。所谓“忍”，具有意义，就是指像“如果是那样”等等所说的那样。如果是那样，对于具有忍的所缘和行相的人来说，就没有恶趣。如《法蕴论》中说：“得忍不堕恶趣。”意思是说，获得忍的菩萨，和普通人一样，没有地狱等三恶趣。因为对于大法具有忍。所谓“对于大法具有忍”，就是对于没有色等具有忍，属于令人满意的忍，有三种行相。属于法之最胜的善根的所缘和行相三种，就是指像三摩地等等所说的那样。所缘 和等等，难道不是在一切处都应该显示有法吗？如果认为仅仅以法而坚固来修习是不合理的，那么，就像“所缘无常”等等所说的那样，除了“没有”之外，在那里有法和有法者，因为对于其他，是通过词语的区分来显示意义的。如果用特别区分的法和有法者的词语来表达所缘，那么在这里，所缘仅仅是近似的表示，因此意义是这样的：所缘和行相的表达也是用特别区分的词语，像“止息行相执着等”等等，就像将行相和所缘的有法者普遍引导一样，在一切处都确定地说明，与显示相符，是从表达的分别中显示出来的。即使那样，在那里通过表达法而能证悟有法者吗？如果这样问，那么就像“其他的差别”等等所说的那样，其他的差别就是不相同的种类。舍弃和不舍弃它们，就是除了逆转和不逆转之外，这些法和有法者的差别
English
Merely attending to it is contemplating all dharmas as emptiness. Not fully knowing it is having no object. Possessing true wisdom is consciousness itself. Because it is absent, it is non-consciousness itself. If there is no attachment or non-attachment to the dharmas of things, how could it exist? Understand it this way. The so-called "patience" that possesses meaning is what is stated, such as "if it is so" and so on. If it is so, for those who possess the object and aspect of patience, there is no lower realm. As stated in the Abhidharma, "Having attained patience, one does not go to the lower realms." This means that a Bodhisattva who has attained patience, like ordinary beings, does not have the three lower realms such as hell. Because one has patience for the great Dharma. The so-called "having patience for the great Dharma" is having patience for the absence of form and so on, belonging to pleasing patience, and has three aspects. The object and three aspects of the root of virtue belonging to the supreme of Dharma are what is spoken of, such as Samadhi and so on. Object and so on, shouldn't the possessor of Dharma also be shown everywhere? If one thinks that it is unreasonable to cultivate only by being firm in Dharma, then, as stated in "object impermanence" and so on, except for "not," there, there are Dharma and the possessor of Dharma, because for others, meaning is shown by the distinction of words. If the object is expressed in words of Dharma and the possessor of Dharma that are particularly distinguished, then here, the object is only an approximate representation, so the meaning is this: The expression of object and aspect is also with particularly distinguished words, like "stopping aspect attachment, etc.," just as if the possessor of aspect and object were universally guided, it is definitely explained everywhere, in accordance with the display, and is shown from the expression of distinction. Even so, can the possessor of Dharma be realized there by expressing Dharma? If one asks this, then as stated in "other differences" and so on, other differences are different kinds. Abandoning and not abandoning them, apart from reversing and not reversing, these differences between Dharma and the possessor of Dharma
Tibetan
་པར་ནི་ཡང་དག་པར་ན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རིགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་སྤྱིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་སོ་སོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཤིང་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འདིར་ཡང་གང་དུ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིར་གཏོགས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མ་སྨྲས་པ་དེར་ཡང་མི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་ནི་དེར་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གྲགས་པ་གྲུབ་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་གཉི་ག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་རྒོལ་བ་འདི་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །དོན་གྱིས་ཀྱང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྡེབ་པའི་ངོར་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་སྡེབ་སྦྱོར་དང་འགལ་པའི་འཇིགས་པས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་ལས་ཀུན་ཏུ་དྲངས་ཏེ། རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་དབྱེ་བ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་དེར་གཏོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་རིམ་མམ་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་རང་གི་ངོ་བོ་བརྟག་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་དག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཀྱི་དོན་གྱིས་ན་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡོད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །འོག་མ་དག་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་ཆོས་ཙམ་ཞིག་བརྟེན་པ་དེར་ཐམས་ཅད་དུ་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་ཁོ་ན་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ནི་གཞི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གང་ལས་ཤེ་ན། གཞི་སྟེ་སྲིད་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ།
Chinese
因为经论中说，真实中什么也没有。如果真是那样，如果法与有法有差别，那么事物总体上也不会改变，因为它们是各自独立的。因此，就像树本身一样，在这里，凡是没有提到属于四圣谛的对境和行相的地方，也以不退转的方式，成立了它们属于那里。如果法和有法都不存在，就不会产生，所以这种辩驳是完全不成立的。实际上，依赖四圣谛，是因为说“在一种情况下”。 或者说，为了押韵，即使为了避免与诗歌的韵律相悖而说成是不同的，也要从有法——真谛中引申出来。如果用“行相显现”等词语来区分对境和行相的法，那么痛苦等真谛是有法，而仅仅属于它们的对境和行相是法，应该了解解说者们是这样说的。为什么呢？因为以对治显现执着等的我等，是真实不生不灭的，无论是次第还是同时，都不应该做有意义的事，等等，以量来观察自己的体性，就像兔角一样，是空无成立和破斥的。因为显现执着等在世俗和胜义中都不存在，所以我不等不应该是所依，实际上是依赖真谛的。意思是存在于世俗谛中。对于下面的也要同样理解，凡是仅仅依赖法的地方，都要以先前所说的方式，知道只有四圣谛是有法。四种分别念是说以基等，所取的分别念有两种，从哪里来说呢？从基来说，因为做着从一生到一生的传递的事业，也就是贪欲等不顺品的方面。
English
Because the scriptures say that there is nothing in reality. If it were really so, if there were a difference between dharma and the possessor of dharma, then things in general would not change either, because they are independent of each other. Therefore, just like the tree itself, here too, wherever the object and aspect belonging to the Four Noble Truths are not mentioned, it is established in a non-retrogressive way that they belong there. If neither dharma nor the possessor of dharma exists, it will not arise, so this refutation is completely untenable. In reality, relying on the Four Noble Truths is because it is said "in one way." Or, for the sake of rhyme, even if it is said to be different in order to avoid contradicting the rhythm of the poem, it should be derived from the possessor of dharma—the truth. If the distinction of the object and the dharma of the aspect is mentioned with words such as "manifestation of aspect," then the truths such as suffering are the possessor of dharma, and only the object and aspect belonging to them are dharma, it should be understood that the commentators say so. Why? Because the self, etc., which counteract the manifestation of attachment, etc., are truly unborn and undying, and should not do meaningful things either sequentially or simultaneously, etc. Examining one's own nature with valid cognition is like a rabbit's horn, empty of establishment and refutation. Because the manifestation of attachment, etc., does not exist in either the conventional or the ultimate, the self, etc., should not be the basis, but in reality, it is dependent on the truth. It means that it exists in the conventional truth. The same should be understood for the following, wherever only dharma is relied upon, it should be known that only the Four Noble Truths are the possessor of dharma in the manner previously described. The four discriminations are said to be based on the basis, etc. There are two discriminations of what is to be grasped. From where? From the basis, because it is doing the work of transmitting from one life to another, that is, the aspect of unfavorable things such as desire.