Tibetan
སྤང་དུ་མེད་པ་དང་བསལ་དུ་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་འཛིན་ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་བདག་གིར་བྱེད་པས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཉིད་དེ། ཡང་དག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་རྣམས་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་རྣམས་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་མེད་པས་དེ་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནམ་མཁའ་རྟག་པ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང༌། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བྱེད་པ་མེད་པ་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པས་ཁྱེད་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་གང་གིས་བཟློག་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཡང༌། ཇི་ལྟར་རི་མོ་མཁན་གྱིས་ནི། །གནོད་སྦྱིན་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས། །བྲིས་ནས་བདག་ཉིད་སྐྲག་པ་ལྟར། །འཁོར་བར་མི་མཁས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་གྱི་ ཟུར་གྱིས་ཡང༌། ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་སྨོས་པའི་དོན་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བློར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཞིང་མི་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་མི་ལྡོག་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གནས་པ་ཡིན་ལ་དེས་ན་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་ཤིང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ནི། ཁོ་བོས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་ཡ་མཚན་དུ་རྩིས་ཏེ། ལོག་པའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས
Chinese
无可舍弃也无可去除，即是其自性。执持其本性，并以自性之体而据为己有，此乃诸法之执着。因无真实性，故能取与所取仅于刹那生灭间存在。此乃所谓唯识之体性。空性即是能取之识之体性等等，以及所知之相。彼之因，色等所取之体性，若于胜义谛中，以非造作之义而存在，则彼时亦无所作为。应如是连结。如今之色等烦恼蕴之相，与对治道之相，既无过去亦无未来，故其生起之刹那，亦即现在之刹那亦是不存在之故，亦无所作为。如虚空之恒常一般，诸法虽是刹那性，然若无殊胜之作用，又有何差别？因一无所有，故如汝等之宗派般修持，乃是无果，且不知法之自性者，又将如何遮止？应如是作意。又如，如绘画师，绘制夜叉恐怖之形，绘后自身亦感恐惧。于轮回中不善巧者亦如是。如是所说之答复， 以旁敲侧击的方式，又引用《词句集》中所说之义，即是因此之故等等。因其如是之故，于事物，即色等等，执着于显现，即转为真实之念，彼即是颠倒且不合理，故不可逆转。于薄伽梵之境地亦是如此。因此，若有人主张薄伽梵，即圆满正等觉，已断除一切知障及习气，并止息能取等等，且承认诸法，即色等等亦存在，并认为其于胜义谛中存在，此乃是承认相互矛盾之义。彼等认为我已现证三摩地，故视为稀有，然对颠倒之事物执着显现，若
English
That which cannot be abandoned and cannot be removed is its own nature. Holding onto its own nature and claiming it as its own essence, this is the clinging to all phenomena. Because there is no true nature, the moment of grasping and being grasped exists only in the moment of arising and ceasing. This is what is meant by the nature of mere consciousness. Emptiness is the nature of the grasping consciousness, and so on, as well as the characteristics of what is to be known. The cause of that, the nature of what is to be grasped, such as form, if it exists in the ultimate truth, in the sense of being uncreated, then at that time it does nothing at all. This should be connected in this way. Now, the characteristics of the aggregates of afflictions, such as form, and the characteristics of the antidote path, have neither past nor future, so the moment of their arising, which is also the present moment, does not exist, so it does nothing at all. Like the constancy of space, although all phenomena are momentary, if there is no excellent action, what difference is there? Because there is nothing at all, practicing like your school is fruitless, and how can one who does not know the nature of phenomena prevent it? One should contemplate in this way. Also, like a painter, who paints a terrifying form of a yaksha, and after painting it, becomes frightened himself. Those who are unskilled in samsara are also like that. The answer that is spoken in this way, In a roundabout way, the meaning mentioned in the "Collection of Words" is also quoted, that is, for this reason, and so on. Because it is like that, clinging to appearances in things, such as form, that is, turning into a true thought, that is inverted and unreasonable, so it cannot be reversed. It is also like that in the state of the Bhagavan. Therefore, if someone claims that the Bhagavan, that is, the perfectly enlightened Buddha, has abandoned all cognitive obscurations and habitual tendencies, and has stopped the grasper and so on, and also admits that all phenomena, such as form, exist, and believes that they exist in the ultimate truth, this is admitting mutually contradictory meanings. They consider it rare that I have directly realized samadhi, but clinging to appearances in inverted things, if
Tibetan
་པ་ལྡོག་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་པོ་རྣམས་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྱུར་ཅེས། འཕགས་པ་བྱམས་པས་དགོངས་སོ། །རྒྱུ་མཆོག་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། ཀོ་ཏྲ་པའི་ས་བོན་ལས་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་དང་འདྲ་བར་གཞན་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་མཆོག་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ལྟ་བས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་ལས་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་ལས་ནི། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་འབྱུང༌། །ཡང་དག་ལྟས་བྱུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི། །ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། །ལན་འགའ་ཐབས་ནི་རྣམ་པ་ཞིག །དུས་ཀྱང་མང་དུ་འདི་ཡིས་ནི། །བསླབས་པས་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དང༌། །ཉེས་པ་བསལ་བར་གྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་བསལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མི་བདེན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ བདག་མེད་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་བརྟན་པོར་མཛད་ཅིང་ངེས་པར་བྱས་ནས། ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཁོ་ན་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་ཕྱོགས་འདི་ཁོ་ན་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། ངེས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསུངས་པ་ནི། འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་གང་གི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་མི་འཐད་པའི་རྒྱུ་དེས་ན་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་བར་བྱ་བ་དང༌། བསྣན་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ལྟ་བའི་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །མེད་པར་ལྟ་བ་བསལ་བ་ནི་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྲགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡང་
Chinese
如果发生退转，那么为什么会和各个有情不同呢？圣者弥勒这样认为。殊胜的因产生殊胜的果，就像从柯札巴的种子中长不出稻芽一样，不是从其他因产生的，这是大家都应该承认的。因此，断除烦恼所产生的殊胜果位，不能通过以不殊胜的事物为对境，被染污的见道而实现，应该这样理解。《中观庄严论》中说：从清净的因中，产生清净的果。如从真实的见解产生的戒律等支分一样清净。以及《释量论》中说：多次以一种方法，长时间地用这种方法学习，就能消除其中的功德和过失。这就是所说的内容。像这样，通过破除有的一方，就显示了所取等实有宗派的不真实性。并且，对于周遍一切无自性的，无我的宗派，要坚定不移地确立。想要解脱的人们，应该只承认这个。想要圆满菩提的人们，应该承认一切事物无自性的一方是唯一合理的。这是安住的一方。以确定宗派的中间偈颂所说的是：这个等。这个没有什么需要破除的。因为没有不合理的解脱之因，所以应该破除内在的教徒们所执著的实有等自性见。没有什么需要增加的，这意味着不应该通过外道徒所执著的自我等来指示。对于世俗和胜义的见解方式等，这是剩余的部分。破除无有之见，就是上面所说的真实等。真实，是指依靠缘起而真实。应该如实地观察和了解显现的色等。那么会怎么样呢？又
English
If a reversal occurs, then why would it be different from individual sentient beings? The noble Maitreya thought so. A superior cause produces a superior result, just as a rice sprout does not grow from a Kodrapa seed, it does not arise from other causes, which everyone should acknowledge. Therefore, the superior result of abandoning afflictions cannot be achieved through the path of seeing, which is contaminated by viewing non-superior objects as its focus. This should be understood. The Ornament of Madhyamaka states: From a pure cause, a pure result arises. Like the pure limbs of discipline, etc., arising from true views. And the Commentary on Valid Cognition states: Sometimes a method is one kind, and for a long time, one learns with this, and then qualities and faults are eliminated. This is what is said. Thus, by refuting the side of existence, it shows that the tenets of grasping, etc., are not true. And, for the tenet of selflessness that pervades all of selflessness, one should firmly establish and ascertain it. Those who desire liberation should only accept this. Those who desire complete enlightenment should accept that the side of selflessness of all things is the only reasonable one. This is the side of abiding. The verses in between establishing the tenet are spoken as: In this, etc. In this, there is nothing to be refuted. Because there is no cause for unreasonable liberation, one should refute the view of reality, etc., that is imputed by the internal heretics. There is nothing to be added, which means that one should not indicate through the self, etc., that is imputed by external heretics. For the ways of viewing conventional and ultimate truths, etc., this is the remainder. Refuting the view of non-existence is what is mentioned above as true, etc. True, means true by virtue of dependent origination. One should observe and understand the appearance of form, etc., as it is. Then what will happen? Again