Tibetan
ང་བ་མེད་པ་སྟེ། དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཁྲོ་བ་དང་ཁོན་དུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་དག་སྤངས་པའོ། །ཚེ་འདི་དང་ཡུན་རིང་པོའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་ཆགས་པས་སྟོང་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ནི་རྐྱེན་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པས་ངོ་བོས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགོག་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་འགོག་པ་མེད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ན་དེ་དག་དང་མ་བྲལ་བ་དེའི་ཕྱིར་འགོག་པའི་བདེན་པའི་དོན་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་བསྟན་པས་རྒྱུ་གཞན་དག་ལ་སྦྱིན་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཞི་བ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་མ་ཞི་བའོ། །འདི་དག་ནི་ ཡང་དག་པར་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། མི་དམིགས་པར་ཤེས་པའོ། །བདེ་བ་དང་གཙང་བས་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གྱ་ནོམ་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པས་གྱ་ནོམ་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཐའ་གཉིས་ལས་འདས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆད་པ་དང་རྟག་པའི་མཐའ་མེད་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། །དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ནད་ཐམས་ཅད་མི་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱི་དང་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པའི་ལྟ་བ་འཇིག་པ་སྟེ་གནས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་ལམ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པས་ལམ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངན་སོང་ཆད་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པས་ན་རིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའོ། །དེའི་དོན་གྱི་ཐབས་གང་ཡིན་ཞེ་ན།
Chinese
无我，因为不具备我，烦恼是贪欲等。所有近分的烦恼是愤怒和怀恨等，即舍弃了那些。此生和长久痛苦之因是再生，而无再生即无再生，因为没有一切烦恼，所以从执著中解脱，即空于一切执著。痛苦一个接一个传递的原因是缘，而无缘即非缘。因为从那些中解脱，所以通过认识自己的本性，称为本性不可言说，因为智慧的自性是不可言说的。仅仅因为远离烦恼就是灭，而无灭即无灭。因为真实地不离那些，所以灭谛的意义，即远离烦恼的自性，那是用“言说”这个词来表示的，不能施与其他的因，因为是空性，所以不能施与。因为不生痛苦就是寂静，而无寂静即非寂静。这些是 因为真实地不存在，所以成为无所缘，即无所缘地了知。仅仅因为远离安乐和清净就是殊胜，而无殊胜即非殊胜。因为远离那些，所以超越二边而称为极清净，因为没有断灭和常有的边，所以无垢。涅槃是决定出离，而无涅槃即无决定出离。因为没有那些，所以称为一切疾病不生，因为内外道教派的观点毁灭，即无处可住。以到达解脱之城之义故是道，而无道即非道。因为远离那些，所以恶趣断绝。因为成为所有烦恼的对治品，所以是正理，而无正理即非正理，因为不与那些混杂。果是成佛本身，而要现证它就是现证。那么，它的意义的方便是什么呢？
English
There is no self, because it does not possess a self; afflictions are desire and so on. All the near afflictions are anger and resentment, etc., that is, abandoning those. The cause of suffering in this life and for a long time is rebirth, and the absence of that is the absence of rebirth, because there are no all afflictions, so it is liberated from clinging, that is, empty of all clinging. The cause of suffering passing from one to another is condition, and the absence of that is non-condition. Because it is liberated from those, it is called inexpressible by nature by knowing its own nature, because the own characteristic of wisdom is inexpressible. Merely because of being separated from afflictions is cessation, and the absence of that is non-cessation. Because it is truly not separated from those, therefore the meaning of the truth of cessation, that is, the nature of being separated from afflictions, that is indicated by the word "utterance", it cannot be given to other causes, because it is emptiness, so it cannot be given. Because suffering does not arise, it is peace, and the absence of that is non-peace. These are because they do not truly exist, they become without object, that is, knowing without object. Merely because of being devoid of happiness and purity is excellence, and the absence of that is non-excellence. Because it is separated from those, it is called completely pure by transcending the two extremes, because there is no extreme of annihilation and permanence, so it is immaculate. Nirvana is definitely emerging, and the absence of that is no definite emerging. Because there are none of those, it is called that all diseases do not arise, because the views of external and internal heretical sects are destroyed, that is, there is no place to stay. By the meaning of going to the city of liberation, it is the path, and the absence of that is not the path. Because it is separated from those, the bad destinies are cut off. Because it has become the antidote to all afflictions, it is reason, and the absence of that is non-reason, because it is not mixed with those. The fruit is Buddhahood itself, and to realize it is to realize it. So, what is the means of its meaning?
Tibetan
རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དེ། ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའོ། །སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོན་པའི་དོན་གྱིས་ན་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་རྒྱུ་དང་མ་འབྲེལ་ཅིང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་རྟག་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བས་ན་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱ་དང་སྒྲ་གཉིས་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དག་མེད་པས་དེ་དག་གི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འདིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྔར་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་བདེན་པ་རེ་རེ་ཞིང་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ བརྗོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཤེས་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་མ་ཡིན་པ་དག་མི་དམིགས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་མི་དམིགས་པ་དག་གི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་རྗེས་སུ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་རྗེས་སུ་ཆོས་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཤེས་པ་བཞི་བཞི་དང་སྦྱར་བས་ཤེས་པ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཤེས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་བདེན་པ་བཞིའི་ཡུལ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དག་གི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་དག་གི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་རྗེས་གང་དག་ཡིན་
Chinese
即是无分别，于一切皆无现前耽著。以显示心不颠倒之义故，是为成立，若无彼则非成立。从彼等解脱之自性，故一切色等法，与以青色等相作为名言之因不相关联，且与不混杂之法性状态，如是说之。以趋入无现前耽著之常恒处所故，是为决定出离，若无彼则非决定出离，以彼等之无有自性故，是为空性之故，名为所说与能说之体性，于所知与声二者不生起了知，名为真实，若说所说与能说皆无，则彼等非为了知之境，即是法界之自性处所，如是说之。此乃苦等四谛之十六行相，先前所说之彼等之中，一一谛各有两个行相之法为何，以及随知为何，是说为世俗谛，彼应观为二二了知。其中，对于常与无常，以及痛苦与非痛苦等不缘念之法为何，对于彼等之了知为何，即是于苦之法忍与于苦之法知。如是，对于我与无我，以及空与不空不缘念者之随知为何，彼等即是随法忍与随法知。如是，于集起等一一亦与四四了知相合，故为了知十六。其他则说，此等了知亦以常与无常等不缘念之行相，由生起于四谛境之势，应了知为常与无常等之行相。依声闻等之宗派，无常与痛苦等之法为何，以及彼等之了知为何，即是于苦之法忍与于苦之法知，空与无我之随知为何
English
It is non-conceptual, without any manifest attachment to anything. Because it shows the meaning of the mind not being inverted, it is established, and without it, it is not established. By the very nature of being liberated from these, all phenomena such as form are not related to the cause of being named by characteristics such as blue, and are the state of the nature of phenomena that is not mixed, so it is said. Because it goes to the permanent place without manifest attachment, it is definitely liberating, and without it, it is not definitely liberating, because of the very nature of their absence, it is emptiness, therefore, the nature of what is to be said and what is said, the knowledge does not arise in the two, knowable and sound, is called true, if it is said that what is to be said and what is said are all absent, then they are not the object of knowledge, that is, the place of the nature of the dharma realm, so it is said. This is the sixteen aspects of the four truths such as suffering, among those previously mentioned, what are the two aspects of each truth, and what is the subsequent knowledge, is said to be the conventional truth, which should be viewed as two and two knowledges. Among them, what is the dharma that does not focus on permanence and impermanence, and suffering and non-suffering, what is the knowledge of them, is the forbearance of knowing the dharma of suffering and the knowledge of the dharma of suffering. Likewise, what is the subsequent knowledge of those who do not focus on self and non-self, and emptiness and non-emptiness, they are the subsequent forbearance of the dharma and the subsequent knowledge of the dharma. Likewise, each of the arising etc. is also combined with four and four knowledges, so it is sixteen knowledges. Others say that these knowledges should also be understood as the aspects of permanence and impermanence etc., by the force of arising in the realm of the four truths, which are the aspects of permanence and impermanence etc. According to the Hearer and other schools, what is the dharma of impermanence and suffering, and what is the knowledge of them, is the forbearance of knowing the dharma of suffering and the knowledge of the dharma of suffering, what is the subsequent knowledge of emptiness and selflessness