Tibetan
་མཁའ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་དུ་མེད་པ་སྟེ། གཞལ་དུ་མེད་པ་དང༌། སྤང་དུ་མེད་པ་དང་བསལ་དུ་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་འཛིན་ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་བདག་གིར་བྱེད་པས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཉིད་དེ། ཡང་དག་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་རྣམས་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་རྣམས་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་མེད་པས་དེ་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནམ་མཁའ་རྟག་པ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང༌། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བྱེད་པ་མེད་པ་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པས་ཁྱེད་ཅག་གི་ཕྱོགས་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་གང་གིས་བཟློག་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཡང༌། ཇི་ལྟར་རི་མོ་མཁན་གྱིས་ནི། །གནོད་སྦྱིན་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས། །བྲིས་ནས་བདག་ཉིད་སྐྲག་པ་ལྟར། །འཁོར་བར་མི་མཁས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལན་གྱི་ ཟུར་གྱིས་ཡང༌། ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་སྨོས་པའི་དོན་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བློར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཞིང་མི་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་མི་ལྡོག་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གནས་པ་ཡིན་ལ་དེས་ན་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་ཤིང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ནི། ཁོ་བོས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་
Chinese
如同虚空般不可生，不可衡量，不可舍弃，不可消除，而是以其自身的体性，执持其本性，并以自性的体性来拥有，这即是诸法的执持。因为没有真实性，能取和所取的刹那仅仅存在于生起之时。这被称作仅仅是识的体性，即是空性，空于执持识的自性等等，以及所知的相状。它们的因，色等等，是所取的自性。如果它们在胜义谛中，以非造作的方式真实存在，那么它们将不会有任何作为。因此，将此与现在的色等等，烦恼的蕴的相状，以及作为对治之道的相状，过去和未来都不存在，因此，即使是其生起的刹那，现在的刹那也是不存在的，因此它们不会有任何作为联系起来。如同虚空是常恒的一样，即使诸法是刹那性的，如果没有殊胜的作为，又有什么差别呢？因为什么也没有，按照你们的观点，禅修是没有结果的，谁能阻止不了解法的自性呢？应当如此理解。并且，如同画师，绘制夜叉令人恐惧的形象，画完之后自己却感到害怕一样，不善于轮回也是如此。这是对所说之语的回应。 此外，以偈颂形式所说的意义，即是因此等等。因为如此，对于事物，即色等等，执着于显现，转变为真实的认知，这本身就是颠倒和不合理的，因此它不会被阻止。即使在薄伽梵的境界中也是如此。因此，谁是薄伽梵，即圆满正等觉，已经完全断除了包括习气在内的所有所知障，并且阻止能取等等，以及承认诸法，即色等等的存在，并认为它们是胜义谛中存在的，那么这就是承认相互矛盾的意义。我通过现证三摩地
English
Just as the sky is unborn, immeasurable, unabandonable, and irremovable, it holds its own essence, it holds its own nature, and it possesses the nature of self, which is the holding of all dharmas. Because there is no reality, the moment of grasping and being grasped exists only at the moment of arising. This is said to be merely the nature of consciousness, which is emptiness, empty of the nature of grasping consciousness and so on, and the characteristics of what is to be known. Their cause, form and so on, are the nature of what is to be grasped. If they truly exist in the ultimate truth, in a non-artificial way, then they will not do anything. Therefore, connect this with the present form and so on, the characteristics of the afflicted aggregates, and the characteristics of the path as an antidote, the past and the future do not exist, therefore, even the moment of its arising, the present moment is non-existent, therefore they will not do anything. Just as the sky is constant, even if all dharmas are momentary, what difference is there if there is no outstanding action? Because there is nothing, according to your view, meditation is fruitless, and who can prevent not understanding the nature of the Dharma? It should be understood in this way. And, just as a painter, draws a terrifying image of a yaksha, and after drawing it, he himself is afraid, so is the one who is not skilled in samsara. This is a response to what has been said. Furthermore, the meaning stated in the form of verses, that is, because of this and so on. Because it is so, for things, that is, form and so on, clinging to appearances, turning into true cognition, this itself is inverted and unreasonable, therefore it will not be prevented. Even in the state of the Bhagavan it is so. Therefore, who is the Bhagavan, that is, the fully enlightened Buddha, who has completely abandoned all cognitive obscurations including habits, and prevents the grasper and so on, and acknowledges the existence of all dharmas, that is, form and so on, and thinks that they exist in the ultimate truth, then this is acknowledging mutually contradictory meanings. I, through direct realization of samadhi
Tibetan
ཡ་མཚན་དུ་རྩིས་ཏེ། ལོག་པའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ལྡོག་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་པོ་རྣམས་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་གྱུར་ཅེས། འཕགས་པ་བྱམས་པས་དགོངས་སོ། །རྒྱུ་མཆོག་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། ཀོ་ཏྲ་པའི་ས་བོན་ལས་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་དང་འདྲ་བར་གཞན་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་མཆོག་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་ལྟ་བས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་ལས་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་ལས་ནི། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་འབྱུང༌། །ཡང་དག་ལྟས་བྱུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི། །ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། །ལན་འགའ་ཐབས་ནི་རྣམ་པ་ཞིག །དུས་ཀྱང་མང་དུ་འདི་ཡིས་ནི། །བསླབས་པས་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་དང༌། །ཉེས་པ་བསལ་བར་གྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་བསལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མི་བདེན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ བདག་མེད་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་བརྟན་པོར་མཛད་ཅིང་ངེས་པར་བྱས་ནས། ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཁོ་ན་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་ཕྱོགས་འདི་ཁོ་ན་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། ངེས་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསུངས་པ་ནི། འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་གང་གི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་མི་འཐད་པའི་རྒྱུ་དེས་ན་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་བར་བྱ་བ་དང༌། བསྣན་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་ལྟ་བའི་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །མེད་པར་ལྟ་བ་བསལ་བ་ནི་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྲགས་པའི
Chinese
视为稀奇，即使对错误的对境显现执着，如果烦恼得以止息，为何那时不能与普通人一样呢？圣者弥勒如此思忖。从殊胜的因才能产生殊胜的果，如同从柯札巴的种子中产生稻芽一样，并非来自其他，这是所有人都应承认的。因此，断除烦恼所获得的殊胜果位，并非通过观察非殊胜之物而被染污的见道所能实现，应当如此理解。《中观庄严论》中说：“从清净之因中，产生清净之果。如从正确之见产生的戒律等，支分等皆清净。”以及《释量论》中说：“多次以一种方法，长时间地以此来训练，从而消除其功德和过失。”所说的就是这个意思。如是，通过破除有之方，即显示了所取等宗派的不真实性，从而坚定并确定了遍及一切无自性的宗派，即无我之宗。因此，希求解脱者应当只承认这个。想要圆满菩提者，因为一切事物皆为无自性，所以应当只承认这个符合正理的方面。这是安住之方，即确定宗派。中间以偈颂所说的是：此中等。此中无有任何应破除，因为不能解脱的因，所以应当破除内在的顺世外道等所臆造的实有等自性之见。无有任何应添加，因为不应以由外道等所臆造的自我等来指示。世俗和胜义的见解方式等是剩余部分。破除无有之见，即是说真实等。真实性即是依靠缘起而产生的真实，如同如实显现的
English
Considering it amazing, even if attachment manifestly arises towards a mistaken object, if afflictions were to cease, why would that not be the same as ordinary individuals at that time? The noble Maitreya contemplated thus. From a supreme cause alone does a supreme result arise; just as a rice sprout arises from a Koṭrapa seed, it does not arise from anything else. Since this is something that everyone should acknowledge, this supreme result of abandoning afflictions is not possible from the path of seeing that has been defiled by viewing non-supreme objects. This should be understood. In the Ornament of the Middle Way, it says: "From a pure cause, a pure result arises. Like the limbs, etc., of discipline that arise from correct views, all are pure." And in the Commentary on Valid Cognition, it says: "Sometimes, a single method, over a long period of time, through training with this, qualities and faults are eliminated." This is what is being said. Thus, by refuting the side of existence, it is shown that the tenets of what is apprehended, etc., are not true tenets. Thus, having firmly established and ascertained the tenet of selflessness that pervades all aspects of no-own-being, those who desire liberation should only accept this. Those who desire complete enlightenment should only accept this aspect of the selflessness of all things, because it is the only one that is reasonable. This is the side of abiding, the definitive tenet. What is spoken in the intervening verses is: "In this," and so forth. "In this, there is nothing to be refuted," because the cause of not being liberated, therefore, one should refute the views of the inner materialists, etc., who fabricate things such as truly existing essence. "There is nothing to be added," because one should not indicate with the self, etc., that is fabricated by externalists, etc. The way of viewing conventional and ultimate reality, etc., is the remainder. Refuting the view of non-existence is what is mentioned by saying "truth," and so forth. "Truth" is the truth that arises dependently, like what appears as it is.