Tibetan
ག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ ཡོད་པར་རིགས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ལ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །རྣམ་པ་ཚད་མ་མེད་ཕྱིར་དང༌། །མི་རིགས་ཕྱིར་ན་ཅིག་ཤོས་མིན། །ཞེས་བྱ་བས་བསལ་བས་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་བསམ་མོ། །དེའི་འོག་ཏུ། འདི་དག་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ཅེས། །དེ་སྙོམ་དུ་ནི་བསམས་ནས་སུ། །ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་མདུན་འཇོག་ན། །དེ་ཉིད་ཙམ་ལ་མི་གནས་སོ། །ཞེས་སྨོས་པས་གཟུང་བའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སེམས་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་མདུན་དུ་རྣམ་པ་བརྟག་པ་ཡང་སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་བསལ་ཞིང་དོར་ཏེ། བློ་ལས་ཉམས་མྱོང་གཞན་མེད་ཅིང༌། །དེ་ཉམས་མྱོང་བ་གཞན་མེད་དེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས། །དེ་ནི་རང་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་སྟེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་བདག་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའམ། ཡང་དག་པའི་རིག་པའི་བྱ་བས་སྟོང་པ་ཡང་དག་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ཅིང་གནས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ། དེ་དང་དེ་རྟེན་གང་བྱུང་བ། །རང་གི་ངོ་བོར་དེ་མ་སྐྱེས། །རང་གི་ངོ་བོར་གང་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེས་ཞེས་ཅི་ཞིག་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐས་དེ་ཡང་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་པའི་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། རང་རིག་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བསྙོན་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་མི་འཐད་པས་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཞིང་ཡང་དག་པར་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཅིག་ཏུ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ དང་གཉི་ག་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་མེད་ཅིང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་སྙོམ་དུ་བསྒོམས་ཏེ། གང་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་པ་གང་གང་ཡིན། །བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ནི་རྫོགས་པས་ན། །དེ་གསལ་མི་རྟོག་བློའི་འབྲ
Chinese
何以互相观待之故，理应存在。于其下，彼亦无相之识，不应执著于境。以无相无量故，不应理故，非他者。如是遮遣故，若无所取，则无能取，应如是决定思维。于其下，此等唯是识性，如是平等思维后，无论置于何处，亦不住于彼性。如是说故，所取之相的体性亦唯是心性，故于前观察相亦非心性所应理，彼亦能取之相的体性的相，识性亦遮遣而弃舍。心识之外无有他之体验，彼无有体验者，以离能取与所取故，彼乃自性显现。如是说故，唯是无二之智慧。所取等空性，决定分别之分，唯是识性，离我等之执著，或真实之智的作业空性真实，彼真实性中，有之自性，即以无二之自性，自证知而存在安住。如是决定后，于其下，彼与彼所依何者生，彼未生于自性，何者未生于自性，于彼何言生。如是之宗义，彼亦是，识性亦是缘起之故，如前所说，由心与心所之集合的力量所生之故，如幻化般无有自性，然自证知性，不可否认，然于因与果之自性不应理故，自性空性且真实，如是真如自性即为一，极度有事与无事等所观察之自性而分离，所谓有事与无事，与二者与非二者之分别念的自性，无有且已舍弃，如是平等修习。何以故，非真实非非真实，极度修习为何，修习之力圆满故，彼光明无分别智之果。
English
Because of what depends on each other, it is reasonable to exist. Below that, that formless consciousness should not be attached to objects. Because it is formless and immeasurable, and because it is unreasonable, it is not something else. Because it is rejected in this way, if there is nothing to be taken, there is nothing to be taken, and one should definitely think like this. Below that, these are only of the nature of consciousness. After thinking equally like this, no matter where they are placed, they do not abide in that nature. Because it is said like this, the nature of what is to be taken is also only of the nature of mind, so it is not reasonable for the mind to observe the form in front of it. That is also the nature of the form to be taken, and the nature of consciousness is also rejected and abandoned. There is no other experience outside of consciousness, and there is no one who experiences it. Because it is free from what can be taken and what is to be taken, it is the appearance of self-nature. Because it is said like this, it is only non-dual wisdom. The emptiness of what is to be taken, etc., is definitely distinguished, and only the nature of consciousness is separated from the attachment to self, etc., or the activity of true wisdom is empty and true. In that true nature, the nature of existence, that is, the nature of non-duality, is self-aware and exists and abides. After deciding like this, below that, what arises from that and what depends on it, it is not born in its own nature, and what is not born in its own nature, what is said to be born in it. According to this tenet, that is also, the nature of consciousness is also due to dependent origination, as said before, because it is born from the power of the collection of mind and mental factors, it is like an illusion and has no self-nature. However, the nature of self-awareness cannot be denied, but it is not reasonable in the nature of cause and effect, so it is empty and true in itself. Thus, the nature of suchness is one, and it is separated from the nature of what is observed as extremely existent and non-existent, etc. The so-called existent and non-existent, and the nature of the conceptual thoughts of both and neither, are absent and abandoned, and one should practice equally like this. Why is it not real and not unreal? What is extreme practice? Because the power of practice is complete, it is the result of clear, non-conceptual wisdom.
Tibetan
ས་བུ། །ཞེས་སྨོས་པས། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་གྲུབ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་བསྒོམ་པའི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་གནས་སྐབས་སུ། ཁ་ཅིག་ལ་ནོར་བུ་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནོར་བུ་དང་དངུལ་དང་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཤེས་པ་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་བའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པས་སོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མ་རིག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་མི་སླུ་བར་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པའོ། ཅི་ཞིག་ལྟར་འགའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྐྱེས་ན་སྤོང་ངོ་ཞེས་འོག་མ་དང་སྦྱར་རོ། །ད་ནི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་མ་སྨོས་པའི་དོན་གྱིས་འཕགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པར་ཁས་མི་ལེན་པར་གཞན་དག་གིས་གཉེན་པོའི་ལམ་བསྒོམས་པས་ཆོས་དེ་རྣམ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་རྫས་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་གང་གིས་ཀྱང་འཕེལ་བ་དང་འབྲི་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ལྟ་བུར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་ཡིན་པ་དེ་སྨྲས་པ་ནི། དེ་ལ་ནམ་མཁའ་བསྒྲིབས་པ་མེད་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་གསོག་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་འཐད་པ་དང་རྫས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྫས་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པའི་ཕྱོགས་ལྟར་ན་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནམ
Chinese
说了“萨布”之后，意思是说，通过修习的力量成就，就是在修习达到极致的阶段。就像有些人对宝石和白银等产生认知一样，就像普通人对宝石、白银和镜子等产生影像的认知，显现出空性，既非单一也非众多等等。同样，舍弃一切错觉的征相，就是脱离了一切能取等等。显现为如幻之自性的心，是因为不符合因果的事物。不分别，就是因为远离贪欲等分别念，所以远离了无明。各自自己应该了知的，就是不欺骗地各自自己了知。就像有些人一样，如果真正产生，就会舍弃，这要和下文联系起来。现在从相反的角度，用偈颂没有说到的意义来超胜，就是说了“不是那样”，等等。所谓“不是那样”，就是说，因为自性空，所以不承认烦恼等会消失，即使其他人修习对治道，也不会对法产生丝毫作用，烦恼等也不会产生任何断除的差别。如果问这是怎样的，就像虚空一样。就像虚空仅仅因为没有实体，就不能对自性的任何差别进行增减，因为恒常，所以在胜义中自性就是那样存在的。同样，这是内外道教徒中广为人知的比喻，所以说了。其中，“虚空没有遮蔽”的意思是，从内道教徒的宗义来说，在任何时候，任何情况下，虚空就像兔子的角一样，仅仅是假立的，是那些人所认可和假设的实体。这就是说，就像仅仅执着于没有实体的自性一样。外道教徒的观点是，仅仅是没有实体和功德等的自性，而按照内道教徒的观点，也是没有色等总相和别相的自性，没有差别，是虚空。
English
After saying "Sabu," it means that through the power of meditation, one achieves the ultimate stage of meditation. Just as some people have cognition of gems and silver, just as ordinary people have cognition of images in gems, silver, and mirrors, etc., emptiness appears, neither single nor multiple, etc. Similarly, abandoning all signs of delusion means being free from all that is grasped, etc. The mind that appears as the nature of illusion is because it does not conform to the objects of cause and effect. Non-discrimination means that because it is free from discriminatory thoughts such as desire, it is free from ignorance. What each individual should know for themselves is to know for themselves without deception. Just as some people do, if it truly arises, it will be abandoned, which should be connected with the following text. Now, from the opposite perspective, surpassing with the meaning not mentioned in the verses, that is, saying "it is not like that," etc. The so-called "it is not like that" means that because self-nature is empty, it does not admit that afflictions, etc., will disappear. Even if others practice the antidote path, it will not have any effect on the Dharma, and no difference in the abandonment of afflictions, etc., will arise. If asked what it is like, it is like space. Just as space cannot increase or decrease any difference in its nature simply because it has no substance, because it is constant, so in the ultimate sense, self-nature exists in that way. Similarly, this is a well-known metaphor among internal and external non-Buddhists, so it is said. Among them, "space is not obscured" means that from the perspective of the internal non-Buddhist doctrine, at any time, in any situation, space is like a rabbit's horn, merely nominally established, and is the entity recognized and assumed by those people. This is to say, just as one clings to the nature of something that has no substance. The view of external non-Buddhists is that it is merely the nature of something without substance and qualities, etc., while according to the view of internal non-Buddhists, it is also the nature without general and specific characteristics such as form, without difference, it is space.