Tibetan
ངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཕྱིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་ལམ་ཉིད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་ན་རིག་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་རྟག་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྣམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་རྣམ་གྲངས་ཉིད་དུ། ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དབང་པོ་དང༌། དོན་ལྔ་དང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དོན་དུ་དགོས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བདག་ཅག་གི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་ཤིང་མཁྱེན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོའི་དོན་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མར་གྱུར་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་སྒྲར་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་འཕགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན་དེས་ཉན་པ་པོ་རྟག་ཏུ་དུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་པའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་འཕགས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་པོའི་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་ཅིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་སྟོན་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བར་རང་སངས་རྒྱས་ནི་སྒྲ་མེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ངག་གིས་སྟོན་པ་མེད་པར་རང་གི་ཐོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཟུང་བའི་དོན་གྱི་བག་ཆགས་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྨོན་ལམ་དེའི་མཐུས་གཞན་དག་སྟེ། དེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་ནི་མཚན་མས་རྟག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་ཉེ་བར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་རྟོག་པ་ལ་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ནང་གི་ཚེ་བརྗོད་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེ་ཡང་སྟོན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པས་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཚིག་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱོགས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་བྱིན་རླབ་ཀྱི་ཉན་པ་ པོའི་རྒྱུད་ལ་ད་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་སྟོན་པ་ནི་བསྐྲུན་པའི་དོན་ལ་ཡང་རིགས་པ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དེ་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་ནི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་བརྗོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། །གཟུང་བའི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་གཟུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ལ་གང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྤངས་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་སྤངས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་_ཞེས་བྱ་བ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྟེན་པའི་ཆོས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཞིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞི་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས
Chinese
就自性而言，空性等等是一种相。这些的自性，如前所述。所谓的道谛等，以圆满之义故，即是道。无有烦恼且成为烦恼之对治集合，即是智慧。以如实了知心之不颠倒故，即是修行。以趋入无有显现执着的常恒之境故，即是出离。这些相的自性，无所缘等等，如前所述。以此次第，大乘中有些相是名相，有些是自性，因为是这样示现的，所以不会成为声闻道的过失。像这样等等，是指解释所谓的“决择”这个词语的意义，即色等蕴的各自自性，根、五境、非能辨识的和体验等等，因为这些是空性，所以这些的空性，即色等的各种空性，彼此无有差别，是一体的。所谓色等，已经说过了。同样，所谓“对于色等”等等，很容易理解。因为什么等等，对于法之殊胜的意义来说，需要的是这个，即我等一切智者，因为已经断除了包括习气在内的所有烦恼，所以将有和无都观为如幻之自性而了知。除此之外，所谓我等主宰之义是不合理的，因此除了如来之外，还有谁是量士夫呢？所谓声闻道等等，是指甚深宣说了独觉的智慧。凡是以声音表达的，即以开示佛法的方式，由法殊胜者等示现般若波罗蜜多等时，听者总是通过等等来理解说法者的智慧才能，即领会示现法殊胜者等的智慧能力，并且是般若波罗蜜多等的智慧自性。
English
In terms of its very nature, emptiness and so on are a single aspect. The nature of these is as before. The so-called truth of the path, etc., is the path itself because of the meaning of complete fulfillment. Being without afflictions and becoming a collection of antidotes to afflictions is wisdom itself. Because of realizing the mind without any perversion, it is practice itself. Because of going to the permanent state without manifest clinging, it is liberation itself. The nature of these aspects, such as non-apprehension, is as before. In this order, some aspects in the Mahayana are nominal, and some are its own nature. Because it is shown in this way, it will not be a fault of the Hearer's path. Like this and so on, it means explaining the meaning of the word "determination," that is, the respective nature of the aggregates such as form, the senses, the five objects, the non-discriminating, and the experience, etc., because these are emptiness, so the emptiness of these, that is, the various emptinesses of form, etc., are not different from each other, but are one. The so-called form, etc., has already been said. Similarly, the so-called "for form, etc." and so on is easy to understand. Because of what, etc., for the sake of the supreme meaning of the Dharma, what is needed is this, that is, all of us omniscient ones, because we have eliminated all the afflictions including the predispositions, we perceive and know both existence and non-existence as the nature of illusion. Apart from that, the meaning of the so-called self-mastery is unreasonable, so who else is a reliable person other than the Tathagata? The so-called Hearer's path, etc., refers to the profound wisdom of the solitary Buddha that has been proclaimed. Whatever is expressed in sound, that is, in the way of teaching the Dharma, when the Dharma-excellent ones, etc., show the Perfection of Wisdom, etc., the listener always understands the speaker's intellectual ability through etc., that is, comprehending the intellectual ability of the Dharma-excellent ones, etc., who show it, and is the wisdom nature of the Perfection of Wisdom, etc.
Chinese
说“从彼而生”是名言中的导师之相。所谓“彼等是”，自佛以无声说法，即非以言语示导，而是以自闻之智慧等，以及舍弃所取之义习气的智慧和彼等之愿力，引导其他，即以此等调伏之有情众生，令其趣入十善等，即从断杀生等。因此，彼等自佛之智慧乃无分别之性，智慧之功用乃常时无相等等。说法不是近示法吗？若无彼，如何安立彼？于此思择，以异于语言之界性，于内无言说而示导，彼亦是说法之义，故无有相违，故以“说法”等而示导。何以故？从何处以般若波罗蜜多等可说之法以词句示导之方，若欲以词句说等近示之义，然以加持之听者之相续，现今必生具差别之知识，故说乃是创造之义亦合理，故无有相违，语言之界性之义并非意义，如是作意。如是叙述差别进入后，所谓“之后”等易于理解。所谓“所取之分别”等之偈颂之义，即是已说“所取”等，即所取与能取即是意义，即是境，于彼为何分别，即彼等次第，舍弃与未舍弃，即所取之境之分别乃是舍弃，能取之境之分别乃是未舍弃，所取等已述竟。所谓“自佛之乘”，以道所摄之所依之法，即是自证者等，彼之基之差别，以自证等之所依性而分也。所谓“如是所说”等，如基之如是，以缘起之如是修习之性。
English
Saying "it will arise from that" is the aspect of the teacher in name. As for "those are," self-Buddhas teach the Dharma without sound, that is, without teaching by speech, but with their own wisdom of hearing, etc., and with the wisdom of abandoning the habits of the meaning of what is grasped, and with the power of those aspirations, they guide others, that is, with these they tame sentient beings, causing them to enter into the ten virtues, etc., that is, from abstaining from killing, etc. Therefore, the wisdom of those self-Buddhas is the nature of non-discrimination, and the function of wisdom is always without characteristics, etc. Is not teaching the Dharma showing the Dharma closely? If there is no that, how is that established? Upon considering this, by making it different from the realm of language, showing without words within, that is also the meaning of teaching, so there is no contradiction, so it is shown by "teaching the Dharma," etc. Why? From where, by what means, is the Dharma that can be spoken of, such as the Perfection of Wisdom, shown in words? If one wishes to closely show the meaning of speaking in words, etc., then in the continuum of the blessed listener, knowledge with distinctions will certainly arise now, so teaching is also reasonable in the sense of creating, so there is no contradiction, the meaning of the realm of language is not the meaning, thus intending. Having thus described the entering of distinctions, the so-called "afterwards," etc., is easy to understand. The meaning of the verses of the so-called "conceptualization of what is grasped," etc., is that "what is grasped," etc., has already been said, that is, what is grasped and the grasper are the meaning, that is, the object, what is conceptualized in that, that is, their order, abandoning and not abandoning, that is, the conceptualization of the object of what is grasped is abandoning, and the conceptualization of the object of the grasper is not abandoning, what is grasped, etc., has been said. The so-called "vehicle of the self-Buddha," the Dharma of the basis gathered by the path, that is, the self-realizer, etc., is distinguished by the difference of the basis of that, by the nature of the basis of self-realization, etc. The so-called "as it is said," etc., as the basis is as it is, by the nature of cultivating dependent arising as it is.