Tibetan
པར་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་རེ་ཞིག་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཡིན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་གྱུར་པའི་ཡང་དག་པའི་དམིགས་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། །དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའོ། །ཕྱོགས་འདིས་ལྷག་མ་རྣམས་དཔག་པར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་འདོད་པའི་སྐྱེ་བོ་ནི་དང་པོར་རྒྱུ་ཚོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གསུམ་འཆད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་བཀོད་པས་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་དག་ལ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལའོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཐོབ་པས་སོ། །རབ་ཏུ་འགོད་པ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པ་ནི་རྒྱུ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འོག་མ་དང་སྦྱར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཁོ་ནར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལའོ། །ཡང་དག་པའི་ཚིག་དང་དོན་ནི་བཅོས་མའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོན་པའོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་ལམ་དེ་དང་སྒོ་དེ་དང་མན་ངག་དེ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དག་པ་སོ་སོར་གཏོད་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ནི་རྒྱུ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ལ་བར་ཆད་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རང་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་ལས་ཏེ་བདག་ཉིད་ལས་ཆེས་མང་པོའི་གུས་པ་ལ་སོགས་པའམ་མང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བསོད་ནམས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དག་བྱེད་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་ ཡིན་ནོ། །གང་གི་དོན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དྲི་མ་སྟེ་ཉོན་
Chinese
名为“是为成办之分别念，而非所缘之分别念”者，是说前者，即是说，凡是真实成办之分别念，其本身也是所缘之分别念，例如： 与真实成办之真实的所缘相结合。仅仅是所缘之分别念，却不是真实成办之分别念，例如：所缘没有完全圆满。其余的，用这种方式来衡量。 希求果位之人，首先会寻求因，因此，为了阐述菩提之因，即与见道同时生起的因的三种形态，先陈述了前一部分，因此进入偈颂，即“如是见道”等等，而偈颂的意义，则是宣说的“将要阐述的”等等。将要阐述的具有特征的菩提，就是成佛本身。对于其他人来说，则是对于所调伏的众生。名为“宣说见道等等”者，是因为自己获得了见道和修道。善加安置，即给予所调伏的众生菩提心等等，这是一个因。与下文结合。 名为“仅仅是菩提之因的理由”者，是为了自己菩提的因。对于他们来说，则是对于所调伏的众生。真实的词句和意义，是宣说远离虚假意义的般若波罗蜜多。通过“等等”之语，从那条道路、那个门户、那个口诀中，分别真实地引导般若波罗蜜多，并善加施予具有智慧自性的境，这是第二个因。为了获得菩提，对于自己没有障碍，这是第三个因。那就是宣说的“从自己”等等。从自己，即从自己那里，以极大的恭敬等等，或者以众多的般若波罗蜜多修习等等，即无论是听闻还是思考等等，由此而产生的福德，即是心的清净之因，这就是特征。这样，就显示了三种因。 “为了谁的利益”等等，有垢染，即烦
English
That which is called "it is a conceptualization of accomplishment, but not a conceptualization of object" is to say the former, that is, whatever is a conceptualization of true accomplishment, that itself is also a conceptualization of object, for example: Combining thoroughly with the true object of true accomplishment. The conceptualization of object itself, but not a conceptualization of true accomplishment, is like this: the object is not completely fulfilled. The rest should be measured in this way. Since a person who desires the fruit will first seek the cause, in order to explain the three forms of the cause of enlightenment, which arise simultaneously with the path of seeing, the first part is stated first, so entering into the verses, that is, "Thus the path of seeing," etc., and the meaning of the verses is the stated "to be explained," etc. The enlightenment with the characteristics to be explained is Buddhahood itself. For others, it is for the beings to be tamed. That which is called "showing the path of seeing, etc." is because one has attained the path of seeing and the path of meditation. To arrange well is to give the mind of enlightenment, etc. to the beings to be tamed, which is one cause. Combine with the following. That which is called "the reason for only the cause of enlightenment" is for the cause of one's own enlightenment. For them, it is for the beings to be tamed. True words and meaning are the Prajnaparamita that is free from false meaning. Through the word "etc.," from that path, that gate, that instruction, separately and truly guiding the Prajnaparamita, and thoroughly bestowing the realm with the nature of wisdom, is the second cause. In order to attain enlightenment, there is no obstacle for oneself, which is the third cause. That is the stated "from oneself," etc. From oneself, that is, from oneself, with great reverence, etc., or with many Prajnaparamita practices, etc., that is, whether it is hearing or thinking, etc., the merit arising from this is the cause of the purification of the mind, which is the characteristic. In this way, the three causes are shown. "For whose benefit," etc., there is defilement, that is, affliction.
Tibetan
མོངས་པ་གང་ཡིན་པ་ཟད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་གང་གི་ཚེ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད། །དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ནི་སྔར་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། །ཅི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཟག་མེད་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར་དེ་དག །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པར་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཟད་པ་མེད་དོ། །ཞེས་མཁྱེན་པ་དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། ཡང་གང་གི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་མཁྱེན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འདིར་ཤེས་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །ཤེས་བྱ་ནི་གཟུང་བ་མ་ལུས་པ་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མི་ཤེས་པའི་དྲི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་ནི། ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་དག་གིས་ཡང་དག་པར་ན་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་མ་གཏོགས་པར་ནི་དེ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལས་བཤད་པས། ཆོས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་རྟེན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འགག་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ན་ཟད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་འགོག་པ་མཁྱེན་པའོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཟག་པ་མེད་པ་ལ་ཟད་པ་མཁྱེན་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཆ་ཤས་ཅན་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། །དངོས་པོའི་ཆོས་འདི་དག་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་སྟེ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དང་ཡོད་པ་དང་མེད
Chinese
烦恼是什么，是灭尽，以及不生，那些的智慧是，当成为不分别的体性之时，那时称为菩提。那远离一切分别的成佛，之前说是世俗谛。如果问是否与内道外道相同？无漏无生故，彼等次第知。如是说，何时如实地，烦恼等的生起不存在，因此无尽。如是知晓之时，是烦恼等灭尽的智慧。又何时烦恼等不生，不存在，因此不生。如是知晓之时，是烦恼等不生的智慧，应在此知晓，这是总义。偈颂的意义是，烦恼等，烦恼是贪欲等。所知是全部所取，那些本身是真实智慧的障碍，因此是障碍，那本身是忽然的，以及是不知之垢的因，因此是垢。之后考察生与不生，内道外道如实地显现欲求生与不生。法界是无二的智慧。除了那之外，是与那分离，因为法，色等不存在，如是般若波罗蜜多的方式所说，包含于法的范畴中，因此是法界自性的无二智慧的本体，如虚空般，因为无所依。灭尽与不生之故，是烦恼等生起者，如实地知晓无尽的体性灭尽。不生之故，是对无漏知晓灭尽的解释。一与多的自性是，具有分和微尘积聚的本体。因和果是名声的穷尽。辨别这些事物之法的是量，即远离一与多的自性，以及存在与不存在。
English
Whatever afflictions are, they are exhaustion, and non-arising. The wisdom of those is called enlightenment when it becomes of the nature of non-discrimination. That attainment of Buddhahood, free from all discriminations, was previously said to be conventional truth. If asked whether it is similar to the inner heretics, 'Because of being without outflows and without arising, those should be known in order.' It is said that when, in reality, the arising of afflictions and so forth does not exist, therefore it is inexhaustible. When one knows this, it is the wisdom of the exhaustion of afflictions and so forth. And when afflictions and so forth do not arise, they do not exist, therefore they do not arise. When one knows this, one should know here the wisdom of the non-arising of afflictions and so forth. This is the general meaning. The meaning of the verse is afflictions and so forth, afflictions are desire and so forth. The knowable is all that is apprehended, those themselves are obstacles to true wisdom, therefore they are obscurations, that itself is sudden, and because it is the cause of the stain of unknowing, therefore it is a stain. Then, examining arising and non-arising, the inner heretics truly manifest the desire for arising and non-arising. The Dharmadhatu is non-dual wisdom. Apart from that, it is separate from that, because phenomena, such as form, do not exist, as it is said in the way of the Perfection of Wisdom. Because it is included in the category of phenomena, therefore it is the essence of the non-dual wisdom of the nature of the Dharmadhatu, like space, because it is without support. Because of cessation and non-arising, it is knowing the cessation of the nature of inexhaustibility for those who have arisen from afflictions and so forth. Because of non-arising, it is an explanation of knowing the exhaustion of the uncontaminated. The nature of one and many is the nature of having parts and the accumulation of atoms. Cause and effect are the exhaustion of fame. The means of distinguishing these phenomena is valid cognition, which is separate from the nature of one and many, and existence and non-existence.