Tibetan
བ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་མངོན་པར་ཆགས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའོ། །གཟུགས་རྣམ་གཉིས་དང་ཉི་ཤུའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྲོས་པའོ། །དྲོད་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོགས་པའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་རློམ་པ་རྣམས་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་བཞིའི་དབྱེ་བ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་དམིགས་པ་ནི་མ་མཐོང་བའོ། །སྦྱོར་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བའི་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བའི་མཉམ་པ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཤེས་རྗེས་སུ་ཤེས་བཟོད་དང༌། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་དག་སྟེ། བཞི་པོ་དེ་དག་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་རྟག་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་བརྟན་ཞིང་གཅིག་པ་དང་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་དག་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་ལ་དེ་དག་བྲལ་ཞིང་མེད་པས་ན་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟན་པ་དང་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་ བསྔལ་ནི་ཚོར་བ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའོ། །དེ་མེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཆིང་བ་དང་ཐར་པའི་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ། །གཞན་གྱི་བདག་གི་དངོས་པོ་མེད་པས་སྟོང་པ་དང་དེ་མེད་པ་མི་སྟོང་པ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དག་པའོ། །རང་ཉིད་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་ཡིན་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་ཁོ་ནའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་མེད་པས་མ་འགགས
Chinese
“等”字的词句之意是指说了色等。对色和受等显现执着就是显现贪着。因为是色等名言的理由，是青色等的相。色有两种和二十种。名为“……”等是戏论。暖等的了知是觉悟。这些的自负等是显现执着等，是了知四境差别的四种相。那些在一切相中不明显就是没有见到。结合的平等性就是结合的相似性。名为“从分别了知结合的平等性之后……”等是进入名为苦等词句之中，即法知、随知忍和知，名为知法和随知的忍和知等。这四者本身就是刹那不生，所以是刹那。具有它的自性就是名为苦等。名为“色无常”等，是真谛之相的词句之意是指说了无自性之故等。名为“无自性之故”等，是因为彼性中是取等空性。色等是色和受等，名为常与无常，坚固且唯一和坏灭的自性等是事物的法，与它们分离且没有，所以不是常也不是无常，也不是坚固和坏灭。同样，苦是感受不悦意。没有它就不是苦。因为与它们分离，所以远离束缚和解脱的常断二边。因为没有他者的自性之事物，所以是空，没有它就不是空，因为与它分离而极清净。因为自己是自性的体性，所以是有我，没有它就是无我，因为它们本身仅仅是如此考察的缘故。因此，未生的以互相违背的两种方式，不应道理生，如此没有生，所以不灭。
English
The meaning of the phrase "and so on" is to mention form and so on. To be manifestly attached to form, feeling, and so on is to be manifestly attached. Because it is the reason for the term "form, etc.," it is the characteristic of blue, etc. Form has two types and twenty. The phrase "..." and so on is elaboration. The knowledge of warmth and so on is realization. The arrogance of these is manifest attachment, etc., which are the four aspects of knowing the distinctions of the four realms. Not perceiving them in all aspects is not seeing them. The equality of combination is the similarity of combination. The phrase "Having separately understood the equality of combination..." and so on enters into the phrase "suffering, etc.," which means knowing the Dharma, following knowledge, forbearance, and knowledge. The phrase "knowledge" refers to knowing the Dharma, following knowledge, forbearance, and knowledge. These four are momentary because they do not arise in an instant. Having its nature is suffering, etc. The meaning of the phrase "Form is impermanent," etc., which is the aspect of truth, is to mention the absence of inherent existence, etc. The phrase "because of the absence of inherent existence" and so on is because in that very nature, it is emptiness, such as grasping. Form, etc., are form, feeling, etc. The terms "permanent" and "impermanent" refer to the nature of being stable and one, and the nature of disintegration, which are the qualities of things. Since they are separate and absent, they are neither permanent nor impermanent, neither stable nor disintegrating. Similarly, suffering is unpleasant feeling. The absence of it is not suffering. Because of being separate from them, it is free from the extremes of permanence and annihilation of bondage and liberation. Because there is no object of another's self, it is empty, and the absence of it is not empty. Because of being separate from it, it is completely pure. Because oneself is the nature of self, it is self, and the absence of it is non-self, because their very nature is only examined in that way. Therefore, the unarisen cannot arise in two mutually contradictory ways, and since there is no arising in this way, it does not cease.