Tibetan
སྒོ་ནས་ཆོས་འཕགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན་དེས་ཉན་པ་པོ་རྟག་ཏུ་དུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་པའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་འཕགས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་པོའི་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་ཅིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་སྟོན་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བར་རང་སངས་རྒྱས་ནི་སྒྲ་མེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ངག་གིས་སྟོན་པ་མེད་པར་རང་གི་ཐོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཟུང་བའི་དོན་གྱི་བག་ཆགས་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྨོན་ལམ་དེའི་མཐུས་གཞན་དག་སྟེ། དེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་ནི་མཚན་མས་རྟག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་ཉེ་བར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་རྟོག་པ་ལ་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ནང་གི་ཚེ་བརྗོད་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེ་ཡང་སྟོན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པས་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཚིག་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱོགས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་བྱིན་རླབ་ཀྱི་ཉན་པ་ པོའི་རྒྱུད་ལ་ད་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་སྟོན་པ་ནི་བསྐྲུན་པའི་དོན་ལ་ཡང་རིགས་པ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དེ་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་ནི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་བརྗོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། །གཟུང་བའི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་གཟུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ལ་གང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྤངས་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་སྤངས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང
Chinese
通过诸如圣法等宣说般若波罗蜜多等时，听者恒常等能够领悟说法者的智慧才能，即是领会诸如圣法等说法者的智慧能力，并且会从般若波罗蜜多等的智慧自性中产生，这被称为名言中的说法者的相状。所谓“彼等”是指，自佛通过无声之法进行开示，即不通过言语进行开示，而是通过自身的听闻智慧等，以及舍弃所取之义习气的智慧和祈愿的力量，来引导其他众生。通过这些，被调伏的众生会行持诸如十善等，即从断绝杀生等恶行转向行持善法。因此，自佛的智慧是无分别的，智慧的才能是常时无相等等。说法不是在宣说接近法吗？即使没有，又如何安立它呢？对于这种思考，通过将声音的界限转变为其他，并在内心无言地进行开示，这也与说法的意义不相违背，因此通过“说法”等进行开示。因为，从般若波罗蜜多等可表达的法，以词语方式进行开示，即使以词语方式表达想要接近开示的意义等，通过加持，听者的相续中现在必定会产生具有差别的智慧，因此说法也符合创造的意义，没有相违之处，声音界限的意义并非真实存在，这是其中的含义。如是宣说进入差别的表达等，是容易理解的。所谓“所取之分别”等的偈颂的意义是，已经提到了所取等，所取和能取本身就是意义，对于作为境的那个，进行分别，对于它们的次第，所谓舍弃和未舍弃，即对所取境的分别是被舍弃的，对能取境的分别是没有被舍弃的，所取等已经讲述完毕了。
English
When the Dharma, such as the Noble Dharma, is taught, such as the Perfection of Wisdom, the listeners are always able to understand the wisdom and skill of the speaker, which is to comprehend the wisdom and ability of the speaker, such as the Noble Dharma, and it will arise from the wisdom nature of the Perfection of Wisdom, etc. This is called the aspect of the speaker in name. "Those" refers to the self-Buddha teaching the Dharma without sound, that is, not teaching through words, but through one's own wisdom of hearing, etc., and the wisdom of abandoning the habitual tendencies of the meaning of what is grasped, and the power of that aspiration, to guide other beings. Through these, the beings to be tamed will practice the ten virtues, etc., that is, turning away from killing and other evil deeds to practice virtuous deeds. Therefore, the wisdom of the self-Buddha is non-conceptual, and the skill of wisdom is always without characteristics, etc. Is teaching the Dharma not teaching the Dharma closely? Even if it is not, how can it be established? For this kind of thinking, by transforming the boundary of sound into another, and teaching silently in the heart, this is not contradictory to the meaning of teaching, so teaching is done through "teaching the Dharma," etc. Because, from the Dharma to be expressed, such as the Perfection of Wisdom, teaching in words, even if expressing the meaning of wanting to approach teaching in words, etc., through blessing, the listener's continuum will now definitely generate wisdom with differences, so teaching also conforms to the meaning of creation, there is no contradiction, the meaning of the boundary of sound is not real, this is the meaning. Thus, expressing the expression of entering differences, etc., is easy to understand. The meaning of the verses such as "the conceptualization of what is grasped" is that what is grasped, etc., has already been mentioned, and what is grasped and what is grasped itself is the meaning, and for that which is the object, conceptualization is done, for their order, what is called abandoning and not abandoning, that is, the conceptualization of the object of what is grasped is abandoned, and the conceptualization of the object of what is grasped is not abandoned, and what is grasped, etc., has already been explained.
Tibetan
་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་_ཞེས་བྱ་བ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྟེན་པའི་ཆོས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཞིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞི་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྟོགས་པ་ལས་མ་འདས་པས་སྒྱུ་མ་བྱེད་པས་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྟོགས་ཤིང་རང་གི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་བྱའོ། །བརྟགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་རྒྱུ་ལས་ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་བརྟགས་པ་སྟེ་མིང་ངོ༌། །དེའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་ནི་ཇི་ལྟར་རྒྱལ་བ་དང་འགྲོ་བ་ལ་གྲགས་པས་སྟོན་པའོ། །བརྟགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྟོན་པའི་ རྣམ་པ་དྲིར་གྱུར་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཟོད་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་སོ་སོའི་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལ་ཤེས་པ་གཉིས་སྐྱེ་བས་བཟོད་པ་དག་དང་ཤེས་པ་དག་སྟེ། བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་བཞི་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། བཟོད་པ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་རྣམས་སོ། །བདེན་དང་བདེན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སོ་སོར་བདེན་པ་བཞི་དང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་བཞིས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བཤད་དོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ
Chinese
以佛陀的乘，名为以道概括，所依之法，无论是证悟者等，都因其基础的差别，以证悟自身等所依而区分。如前所说等，如其基础一般，以修习缘起而说，色等事物未脱离证悟，如幻术师所变，从幻术等所生，真实地，色等并非理智，以修习无生，证悟殊胜之法，并融入自身等，应完全知晓，但并非是全知，不应显现。名为考察之法性等，偈颂之义是，名为色等，是所说，色等之法，从名言所生，由佛陀等从自性与因所决定，是考察，即名。与其法性不相违，如胜者与众生所称扬而宣说。名为考察等，以及，宣说的 形态成为疑问。是名为等的解释。以色等，是名为等的解释，是达到顶峰。以自性空性之故，是名为等的解释，是内空性。于色等有生等，是名为等的解释，是色等无生。于独觉等，忍耐是先导，四圣谛各自的无生等存在，生起二智，即忍与智，是四忍与智。彼即是刹那，即忍与智的刹那。于谛与谛，各自与四谛相联，以四种方式，于道之知性，具有见道之利益，即宣说具有果。偈颂之义是痛苦等
English
The vehicle of the Buddha, called summarized by the path, the dependent dharma, whether it is an enlightened one, etc., is distinguished by the difference of its basis, by the dependence of self-realization, etc. As previously stated, etc., as its basis, by meditating on dependent origination, it is said that the objects such as form are not separated from enlightenment, like the transformation of a magician, born from illusion, etc., truly, form, etc. are not rational, by meditating on non-birth, realizing the superior dharma, and integrating it into oneself, etc., it should be fully known, but it is not omniscient, it should not be manifested. Called the nature of investigation, etc., the meaning of the verse is, called form, etc., is what is said, the dharma of form, etc., arising from nomenclature, determined by the Buddha, etc. from self-nature and cause, is investigation, that is, name. Not contradicting its dharma nature, as the Victorious One and beings praise and proclaim. Called investigation, etc., and, the proclaimed form becomes a question. It is the explanation of what is called, etc. With form, etc., the explanation of what is called, etc., is to reach the peak. Because of emptiness of self-nature, the explanation of what is called, etc., is inner emptiness. In form, etc., there is birth, etc., the explanation of what is called, etc., is that form, etc. is unborn. In the Pratyekabuddha, etc., patience is the precursor, the unborn, etc. of each of the four noble truths exists, and two wisdoms arise, namely patience and wisdom, which are the four patiences and wisdoms. That is the moment, that is, the moment of patience and wisdom. In truth and truth, each is connected with the four truths, in four ways, in the knowledge of the path, with the benefits of the path of seeing, that is, it is said to have fruit. The meaning of the verse is suffering, etc.