Tibetan
།རང་བཞིན་ཁོ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །དེ་ལ་མི་མོས་པ་ནི་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་སྟེ་དེའི་མཚན་མའོ། །དེའི་མཚན་མར་མི་རྟེན་པ་ནི་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའོ། །དེའི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསམ་པའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པ་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཉིད་དོ། །དེ་མེད་པས་ན་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཉིད་དེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་དེ་མེད་ན་དེ་ཅི་ལྟར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་ངན་འགྲོ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། བཟོད་ཐོབ་ངན་སོང་མི་འགྲོའོ། །ཞེས་བཤད་པས་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འདྲ་བར་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངན་སོང་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བཟོད་པས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བཟོད་པར་གཏོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གཏོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་ པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྟན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཆོས་ཙམ་དུ་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དམིགས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཡོད་པས་གཞན་དག་ལ་སྒྲའི་དབྱེ་བས་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་ཏུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའི་སྒྲ་དེས་དམིགས་པ་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་དམིགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེས་ན་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་བརྗོད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཚིག་གིས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་ད
Chinese
因为自性本身远离了色等等相的所依，所以心中作意色等等无所依，即是世俗中对色等等的存在显现执着。不信解它，就是不执着显现。色等等的自相等等，就是先前所说的，是它的相。不依赖它的相，就是不执着显现。它的相，等等，已经说完了。作意它本身，就是思维一切法为空性。没有完全了知它，就是没有所缘。具有真实的智慧，就是意识本身。因为没有它，所以就是没有意识。如果对事物之法执着显现和不执着显现都不存在，那么它怎么会存在呢？是这样想的。所谓安忍，就是具有意义，就是已经说了“如果是这样”等等。如果是这样，对于具有安忍的所缘和行相，就不会有恶趣，因为经中说：“获得安忍者，不堕恶趣。”意思是说，获得安忍的菩萨，和凡夫一样，没有地狱等等的三恶趣。因为对大法安忍的缘故。所谓“对大法安忍的缘故”，就是因为安忍没有色等等，属于令人满意的安忍，有三种行相。属于法之最胜的善根的所缘和三种行相，就是所说的三摩地等等。所缘和等等，在一切处，难道不应该也显示有法吗？如果仅仅以法而坚固，修习是不合理的，如果这样说。已经说了所缘无常等等，因为已经说了“除了”等等，在那里有法和有法者，因为对于其他，是用词语的差别来显示意义的缘故。如果特别地用词语来表达法和有法者，那么这个词语就是用来表达所缘的，如果这样说，这里所缘仅仅是近似的表示，因此意义是这样的：所缘和行相的表达，也是用特别的词语，通过“遮止行相显现执着”等等来表达行相的
English
Because self-nature itself is separated from the support of characteristics such as form, therefore, contemplating that form and so on are without support is to be manifestly attached to the existence of form and so on in conventionality. Not believing in it is not being attached to manifestation. The self-characteristics of form and so on are what was said before, which are its characteristics. Not relying on its characteristics is not being attached to manifestation. Its characteristics, and so on, have already been explained. Contemplating that very nature is contemplating all dharmas as emptiness. Not completely knowing it is having no object of focus. Having true wisdom is consciousness itself. Because it does not exist, it is the absence of consciousness. If manifest attachment and non-attachment to the dharma of things do not exist, then how can it exist? This is what is meant. What is called forbearance, which is endowed with meaning, is what has been said, such as "if it is so." If it is so, then for those who have the object and aspect of forbearance, there will be no bad destinies, because it is said in the scriptures: "Those who have attained forbearance do not go to bad destinies." This means that bodhisattvas who have attained forbearance, like ordinary beings, do not have the three bad destinies of hell and so on. Because of forbearance towards the great dharma. What is called "because of forbearance towards the great dharma" is because of forbearance towards the absence of form and so on, which belongs to pleasing forbearance, there are three aspects. The object and three aspects of the root of virtue that belongs to the supreme of dharma are what are said to be samadhi and so on. Should not the subject of dharma also be shown everywhere in the object and so on? If it is only stable in dharma, then cultivation is not reasonable, if you say so. It has been said that the object is impermanent and so on, because it has been said that "except for" and so on, there is dharma and the possessor of dharma, because for others, the meaning is shown by the difference of words. If the words of dharma and the possessor of dharma are expressed in particular, then that word is used to express the object, if you say so, here the object is only an approximate representation, therefore the meaning is this: the expression of the object and aspect is also with special words, through "stopping the appearance of attachment to aspects" and so on, to express the aspects.
Tibetan
ང་དམིགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཀུན་ཏུ་དྲངས་པ་ལྟ་བུར་ཐམས་ཅད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྟོན་པ་བརྗོད་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་དེར་ཆོས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་ནི་རིས་མི་མཐུན་པའོ། །དེ་རྣམས་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་ནི་ལྡོག་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་མ་གཏོགས་པ་འདི་དག་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡང་དག་པར་ན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རིགས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་སྤྱིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ་སོ་སོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཤིང་ཉིད་དང་འདྲ་བར་འདིར་ཡང་གང་དུ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིར་གཏོགས་པའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མ་སྨྲས་པ་དེར་ཡང་མི་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་ནི་དེར་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གྲགས་པ་གྲུབ་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་གཉི་ག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས་རྒོལ་བ་འདི་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །དོན་གྱིས་ཀྱང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ན་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྡེབ་པའི་ངོར་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་སྡེབ་སྦྱོར་དང་འགལ་པའི་འཇིགས་པས་ཐ་དད་པར་བརྗོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་ལས་ཀུན་ཏུ་དྲངས་ཏེ། རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་དབྱེ་བ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ་དེར་གཏོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་རིམ་མམ་ཅིག་ཅར་དག་གིས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་རང་གི་ངོ་བོ་བརྟག་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་དག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཀྱི་དོན་གྱིས་ན་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡོད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །འོག་མ་དག་
Chinese
我确信，就像将所缘的法有法引导到各处一样，一切都已讲述，这由与确定之分相符的开示论述所开示。即使如此，是否因为在那里讲述了法而证悟了法有法呢？因为已经说了“其他的差别”等等。其他的差别是不相同的类别。抛弃和不抛弃它们，除了遮遣和不遮遣之外，对于这些来说，法和法有法的差别实际上什么也没有，因为这是从理路中产生的缘故，这是用论典的理路来说明的。如果确实如此，那么法和法有法有差别的话，那时事物总体上也不会改变，因为没有各自的缘故。因此，这就像树本身一样，在这里，凡是没有说属于四圣谛的所缘和行相的地方，也以不遮遣的方式，那些是属于那里的，这已经成立了。如果法和法有法两者都没有，那就不可能产生，因此这个辩论者什么也不行。实际上，依赖于四圣谛，这被说成是一种方式。 或者说，为了诗句的组合，即使因为害怕与诗句的组合相违背而说成是不同的，也要从法有法真谛中引导出来。用“行相显现”等词语来区分所缘和行相的法的差别，即使如此，苦等真谛是法有法，而仅仅属于那里的所缘和行相是法，应当了解解说者们所说的话。为什么呢？因为阻止显现执着等的我等，实际上与生灭分离，无论是次第还是同时，都不应该做意义的事情，用这样的量来观察自己的体性，就像兔角一样，是空无成立和破斥的。因为显现执着等在世俗和胜义中都不存在，所以我等不应该是所依，实际上是依赖于真谛的。意指存在于世俗谛中。下面的等等。
English
I am certain that, just as the object of observation, the dharma-possessor, is guided everywhere, everything has been explained, and this is shown by the exposition that accords with the aspect of ascertainment. Even so, is it because the dharma is spoken of there that the dharma-possessor is realized? Because "other distinctions" and so forth have been spoken of. Other distinctions are dissimilar categories. Abandoning and not abandoning them, apart from negation and non-negation, for these, there is actually no difference between dharma and dharma-possessor, because this arises from reason, and this is explained by the reasoning of the treatise. If that is indeed the case, then if there is a difference between dharma and dharma-possessor, then things in general will not change, because there is no individuality. Therefore, just as this is like the tree itself, here too, wherever the object and aspect belonging to the Four Noble Truths have not been spoken of, even there, by way of non-negation, those are said to belong there. If both dharma and dharma-possessor are absent, then it is impossible to arise, so this debater is of no use whatsoever. In reality, relying on the Four Noble Truths is said to be one way. Or, for the sake of the composition of verses, even if it is said to be different for fear of contradicting the composition of verses, it should be guided from the dharma-possessor truth. Differentiating the object and the aspect of the dharma with words such as "manifestation of appearance," even so, the truths such as suffering are dharma-possessors, and only the object and aspect belonging there are dharma, and what the commentators say should be understood. Why? Because the self and so on that prevent the manifestation of attachment and so on are actually separated from birth and destruction, and it is not appropriate to do the work of meaning, whether in sequence or simultaneously, and examining one's own nature with such a measure is like a rabbit's horn, empty of establishment and refutation. Because manifestation of attachment and so on do not exist in conventional and ultimate reality, the self and so on should not be a support, but in reality, it is dependent on the truth. It is intended to exist in conventional truth. The following etc.