Tibetan
འབྲེལ་བར་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞི་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་བསྟན་ནས་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པོ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སེམས་ཅན་རྫས་དང་བཏགས་ཡོད་པར། །རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །དེ་དག་སོ་སོར་དགུ་བདག་ཉིད། །གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དེ་བཞིན་མེ། །དེ་དག་གང་གི་འཛིན་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་འཛིན་པ་ཡི། །ངོ་བོས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་འཕགས་པའི་གང་ཟག་དག་གི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་རྫས་དང་གཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་དག་ཡོད་པས་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གགས་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་བ་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུ་ཡོད་པ་ནི། །གང་གི་ཚེ་དེ་དག་གི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་གཟུང་བའི་དོན་དག་དེ་བཞིན་དུ་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་གང་གི་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་འཛིན་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། །ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་འཇུག་པའི་རྟེན་ཅན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ནི། །ལམ་ནི་ཡང་དག་འགྲུབ་པ་དང༌། ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་དང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དང༌། །རང་གིས་རྟོགས་དང་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཡི་ལས་བྱའི་འབྲས་བུ་ལ། འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་གྱི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་རྣམ་དགུར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དབེན་པས་དབེན་པ་མ་རྟོགས་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ས་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་ངེས་པ་དག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། སྣང་བརྙན་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བླང་བར་བྱ་བ་དང༌། དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གིས་རྟོགས་པ་དང༌། དམན་ཞིང་ཀྱ་ནོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ས་ཐག་སྲིང་བར་བྱེད་པ་དང༌། བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་མཐུན་པར་སྤྲུལ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ལས་དང༌།
Chinese
由于联系而进入，因为显现为颠倒，所以应当了知对境不是如其所有的自性。如是宣说了所取的两种分别，接着是能取的两种分别。凡夫圣者有差别，于有情事物与假立，立为能取之分别，彼等各自有九种。若所取义非如是，彼等将取何者耶？如是彼等能取者，是自性空之体性。如是说，凡夫和圣者按照次第，由于存在对补特伽罗事物和假立存在的有境的执着，所以成为能取分别的障碍，因为成为不相符的方面，以对境的差别而各自有九种相。当那些对境的事物成为所取之义，并非如是存在于所取的自性中时，则对任何也不执着。因此，那些是远离能取自性的体性，因为显现为颠倒，所以应当了知对境不是如其所有的自性。如果所取的第一个分别，进入的有境如何是九种相呢？自性与种姓，以及道之真实成，知之对境不迷乱，不符品与对治品，自证与作用，及其所作之果上，进入之方的有境之，分别彼立为九种。如是说，由于远离而未证悟远离的自性，进入不摇动地等而确定为成佛之种姓，如幻化般证悟而真实成就见道等道，仅是显现影像而知之对境不迷乱，以先见到功德和过失而应取和应舍，以对治品和不相符的方面以及远离一切垢染而自证悟，以不低下且不怯懦而延长声闻等的地，以与想法相符之化身而作有情之义利事业，
English
Due to entering into connection, because it appears as inverted, one should know that the objects are not their own nature as they are. Thus, having shown the two aspects of the apprehended, next are the two aspects of the apprehender. Ordinary beings and noble ones have differences, In beings, things, and imputations, It is established as the grasping of distinctions, Those each have nine aspects. If the meaning of the grasped is not thus, What will they grasp? Thus, those grasping ones, Are the nature of emptiness of self. It is said thus, ordinary beings and noble ones, according to the order, because there are grasping of the dependent on the person, things, and imputed existence, therefore it obstructs the distinctions of the grasper, because it becomes the dissimilar aspect, with the difference of objects, there are nine aspects each. When those objects of the object become the meaning of the grasped, and it is not thus existing in the nature of the grasped, then there is no grasping of anything. Therefore, those are the nature of being devoid of the nature of the grasper, because it appears as inverted, therefore one should know that the objects are not their own nature as they are. If the first distinction of the grasped, how is the dependent of entering into it nine aspects? Self-nature and lineage, And the path's true accomplishment, The object of knowledge not confused, Dissimilar aspects and antidote, Self-realization and action, And its resultant fruit, The dependent of the entering aspect, That distinction is established as nine. It is said thus, due to being devoid, not realizing the self-nature of being devoid, entering into the immovable ground etc., and being certain as the lineage of becoming a Buddha, realizing like an illusion and truly accomplishing the path of seeing etc., merely appearing as an image and the object of knowledge not being confused, by first seeing the qualities and faults, what should be taken and what should be abandoned, with the antidote and dissimilar aspects, and being separated from all defilements, self-realizing, by not being inferior and not being timid, prolonging the ground of the hearers etc., with the emanation conforming to the thought, doing the work of the benefit of sentient beings,