Tibetan
ས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གང༌། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ནི་སྟོང་པར་བཞེད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་གཞི་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིང་བ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །ཡང་དག་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་དངོས་པོ་སྣང་བ་ལ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་པས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མི་སྣང་བ་བཞིན་དུ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་ཐབས་མཁས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཚན་མ་དང་ལྡན་པར་རྟོགས་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རིང་བར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡང་དག་པར་མགུ་བར་བྱས་པའི་མན་ངག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཅན་བདེན་པ་གཉིས་ལ་རྟེན་པའི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་བསལ་བ་རྣམས་ལ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མཉམ་པ་ ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཡུམ་འདི་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་གྱུར་པས། ཐབས་མ་ཡིན་པས་ནི་རིང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཐབས་ཀྱིས་ནི་མི་རིང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡུམ་རིང་བར་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པར། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་དངོས་པོར་མ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལ། དངོས་པོར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བཟློག་སྟེ་གཉེན་པོ་ཡིན་པར། སྦྱིན་ལ་སོ
Chinese
萨。 何为缘起？ 您视其为空性。 因为有这样的说法。 了解三时平等性是了解基础的唯一途径。 难道不是一切众生皆具此性吗？ 如何使声闻和菩萨等人的圆满智慧波罗蜜多有远近之别呢？ 这是因为执着于相。 因为没有方便所以遥远。 因为精通方便， 所以说真正接近。 这样说。 就像魔术师变幻出的事物，虽然显现，但因为不了解其自性，执着于实有，所以空性不显现一样。 因为善知识等远离方便，所以执着于实有之相，对于不了解事物自性的声闻等人来说，没有平等性的智慧。 因此，对他们来说，佛母是遥远的。 菩萨从很久以前就使善知识非常满意，凭借不颠倒的诀窍，精通依赖二谛的闻法等生起之方便，对于消除执着于实有的错觉之相的人来说，完全了解色等法，就是完全了解平等性。 因此，对他们来说，这位佛母是真正接近的。 所以，没有方便就遥远，有方便就不遥远。 如此，声闻等人的佛母变得遥远的修法本身就是不顺品。 色等蕴为空性， 属于三时的诸法， 布施等菩提分， 行为的观念是不顺品。 这样说。 对于色等属于三时的有漏法和无漏法，以及二者的自性未成为实有的所有法，执着于实有，视他所遍计的我和我所等为空性，修法的观念虽然是它们的对治，但因为颠倒而应舍弃，所以是不顺品。 菩萨们则相反，是对治，布施等
English
Sa. What is dependent arising? You consider it emptiness. Because there is such a saying. Understanding the equality of the three times is the only way to understand the basis. Isn't it true that all beings possess this nature? How is it that the perfection of wisdom of the hearers and bodhisattvas, etc., becomes distant and different? This is because of clinging to characteristics. Because there is no skillful means, it is distant. Because of being skilled in skillful means, it is said to be truly near. It is said like this. Just as the objects conjured by a magician appear, but because one does not understand their own nature, and clings to them as real, emptiness does not appear. Because virtuous friends, etc., are devoid of skillful means, they understand objects as having characteristics. For those who do not understand the nature of objects, such as hearers, there is no wisdom of equality. Therefore, for them, the Mother of the Buddhas is distant. Bodhisattvas, from a long time ago, have greatly pleased virtuous friends, and through unerring instructions, are skilled in the means of arising from hearing, etc., which rely on the two truths. For those who have eliminated the illusion of clinging to objects as real, fully understanding forms, etc., is the same as fully understanding equality. Therefore, for them, this Mother is truly near. So, without skillful means, it is distant, and with skillful means, it is not distant. Thus, the practice of the hearers, etc., in which the Mother becomes distant, is itself an unfavorable factor. Forms, etc., the aggregates are emptiness, The phenomena belonging to the three times, Generosity, etc., the aspects of enlightenment, The concept of conduct is an unfavorable factor. It is said like this. For all phenomena, such as forms, etc., which belong to the three times, with and without defilements, and the nature of both not becoming real, clinging to reality, viewing the self and what belongs to the self, etc., which are imputed by others, as emptiness, although the concept of practice is their antidote, it should be abandoned because it is inverted, so it is an unfavorable factor. Bodhisattvas, on the other hand, are the antidote, generosity, etc.
Tibetan
གས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་རང་དང་གཞན་སྦྱོར་བ་ནི། ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་ཆགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཆགས་པ་ཕྲ་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་གསུམ་པ། ཡང་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྟོང་ པས། དེ་དག་ཟབ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྤང་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཟབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་དོན་བསལ་བས་རང་བཞིན་དེ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཟབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་རྣམ་པའི་བར་གྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པས་བསམ་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་མཇུག་བསྡུ་བར། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གི །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་
Chinese
说“于彼无我执，他人行于彼，彼能遮止贪，于王等贪微。”因为三轮清净，通达布施等无我，自己与他人结合，是为真实趣入，并且遮止贪欲之聚的一切处所，是应取舍的缘故，在一切方面都是对治。礼敬如来等，虽然是福德资粮之因，是对治，但是以微细贪欲的自性，不是在一切方面都是，所以是不相顺的品类。第三品。又如何微细贪欲是不相顺的品类呢？说“法之道自性，以寂静故深。”因为诸法种类，仅仅以自性空，因此，那些是甚深的缘故，缘于如来也是不相顺的品类。那么如何断除呢？说“以知诸法性，唯一能断贪。”说，色等一切法，自性唯一，即是了知自性无，并且能完全了知所知与能知平等一味，就能断除贪欲。又如何诸法以自性甚深呢？说“以遮止见等，说是难证得。”说，因为一切识遮止所缘之义，因此说自性是难以证得的缘故，它是甚深的。又那样难以证得是什么呢？说“以于色等不识故，彼即许为不可思议。”说，因为从色等乃至佛陀的不共功德之间的自性完全不能了知，因此认为是超过思虑的缘故，它是难以证得的。如是宣说不相顺的品类等之后，作总结说“如是遍知者之理，不顺对治品类之，一切差别无余者，如是所说于此应知。”说，一切遍知者的
English
It says, "In that, there is no self-grasping. Others act upon that. That can prevent greed. In kings, etc., greed is subtle." Because the three circles are pure, realizing the selflessness of generosity, etc., the union of oneself and others is the true entry, and because it prevents all places of the accumulation of greed, it is to be adopted. Therefore, in all aspects, it is an antidote. Prostrating to the Tathagata, etc., although it is the cause of the accumulation of merit, it is an antidote, but because of the nature of subtle greed, it is not in all aspects, so it is an unfavorable category. Third Chapter. Furthermore, how is subtle greed an unfavorable category? It says, "The path of Dharma is by nature, deep because of its solitude." Because all kinds of dharmas are empty only by their own nature, therefore, those are deep, and therefore, focusing on the Tathagata is also an unfavorable category. Then how to abandon it? It says, "By knowing the nature of all dharmas, only then can greed be abandoned." It says that all dharmas, such as form, are only of one nature, that is, knowing that there is no self-nature, and completely knowing that the knowable and the knower are equally one taste, then greed can be abandoned. Furthermore, how are all dharmas deep by nature? It says, "By preventing seeing, etc., it is said to be difficult to realize." It says that because all consciousness prevents the meaning of the object, therefore it is said that the nature is difficult to realize, so it is deep. Furthermore, what is so difficult to realize? It says, "Because of not knowing form, etc., it is considered inconceivable." It says that because the nature from form, etc., up to the unmixed aspects of the Buddha's qualities cannot be fully known, therefore it is considered beyond thought, so it is difficult to realize. Having thus explained the unfavorable categories, etc., it concludes by saying, "Thus, according to the principle of the all-knowing one, the distinctions of the unfavorable and antidotal categories, all without remainder, should be known here as explained." It says, the all-knowing one's