Tibetan
དོན་ནི་གང་གང་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་འདོད་པ། །དེ་དེ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ། །སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་མ་བརྟགས་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པར་ཚིག་ཏུ་མི་སྨྲ་བས་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་ པར་གཡེང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུད་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པོ། །དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། རང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས། སྒྲ་མེད་ཀྱང་གང་ཞིག་དོན་གང་ལ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཉན་པར་འདོད་པ་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དོན་དེ་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་བས་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་སྟོན་པའི་སྒྲའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཉན་པ་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྐྲུན་ཅིང་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་བརྗོད་ནས་ཁྱད་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རྣལ་མ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་དང༌། དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་བསྡུས་པའི་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཞིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་རྟོགས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མོ། །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཐོབ་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལམ་སྐྱེ་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ། བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་བར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོར་གྱུར་པ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ཕྱིར་བཟོད་པ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོ
Chinese
意思是无论对于什么，想要如何听闻，对于那个，那个意义和那个，即使没有声音，也如那样显现。这样说了。不作分别，不作观察，不说言辞，说出就是散乱。那也会扰乱相续。因此，菩萨这样成佛后，不作言说而示法，这样发愿了。因此，因为与佛相似，在独觉的阶段，也凭借愿等的力量，即使没有声音，但凡对于什么意义，想要如何听闻，对于那个的识，那个意义就如那个样子显现，因此称为无声说法。说法的声音的意义是，对于要说的法，听闻者的识，极度地创造和产生，这才是。这样说了差别进入后，差别的道只有殊胜，所以真实的独觉道，为了舍弃所取义的分别，以及不舍弃能取，凭借所依如犀牛角的道，应当了知是真实摄略的。这样说了。对于独觉道，如前所说的真谛修习唯一，以及事物如其所是地修习缘起，因此能取和所取的意义的分别，次第地舍弃和不舍弃，以及以独觉乘所摄的所依之法的基的差别，以殊胜的差别而具有的法，菩萨应当了知所证悟的，不是了知一切相，这是独觉道。如果获得与决择分相应的，如前所说的道就会产生，因此与决择分相应的，不违背假立的法性，开示的相是暖位，顶位是色等，以无减等来区分，以内空性等，为了不执著色等而安忍，色等无生等的，具有相的是法的殊胜。这样说了。色等法的名言所生的假立的法性不相违背地开示，以及色等
English
The meaning is that for whatever, howsoever one wishes to hear, for that, that meaning and that, even without sound, it appears as such. Thus it was said. Not discriminating, not examining, not speaking words, speaking is distraction. That also disturbs the continuum. Therefore, the Bodhisattva, having become enlightened in this way, without speaking, may he teach the Dharma, thus he made a vow. Therefore, because it is similar to the Buddha, even in the state of a Pratyekabuddha, by the power of vows and so on, even without sound, but whoever, for whatever meaning, wishes to hear how, for the consciousness of that, that meaning appears just like that, therefore it is called teaching the Dharma without sound. The meaning of the sound of teaching the Dharma is that for the Dharma to be spoken, the consciousness of the listener is extremely created and produced, this is it. Thus, having spoken of the difference entering, the path of those with difference is only superior, so the true Pratyekabuddha path, in order to abandon the conceptualization of the object of grasping, and not abandoning the grasper, the path like a rhinoceros horn by dependence, should be known as truly summarized. Thus it was said. For the Pratyekabuddha path, the truth as previously stated is the only practice, and practicing dependent origination as things are, therefore the conceptualizations of the meaning of the grasper and the grasped, are abandoned and not abandoned in order, and the difference of the basis of the dependent Dharma included in the Pratyekabuddha vehicle, the Dharma possessed with superior difference, the Bodhisattva should know what is realized, it is not knowing all aspects, this is the Pratyekabuddha path. If one obtains what is in accordance with the decisive part, the path as previously stated will arise, therefore what is in accordance with the decisive part, without contradicting the imputed nature of Dharma, the aspect of teaching is the heat stage, the peak stage is form and so on, distinguished by non-decrease and so on, by inner emptiness and so on, enduring for not grasping form and so on, the one with the aspect of form and so on without arising is the supreme of Dharma. Thus it was said. The imputed nature of Dharma arising from the expression of form and so on without contradiction is taught, and form and so on.