Tibetan
་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལས་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་བསྡུས་པ་ཡོངས་སུ་སྡུད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལམ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱ་དགོས་པས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ། ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནི། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་དག་གི །རྣམ་པ་མི་དམིགས་སྒོ་ནས་ནི། །ཉན་ཐོས་ལམ་འདི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཞི་བའི་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པའི་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ནད་དང༌། འབྲས་དང༌། ཟུག་རྔུ་དང༌། སྡིག་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་དང༌། ཡིད་འབྱུང་བ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་དང༌། འགོག་ པའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་དེ་དག་ཉིད་སོ་སོའི་ཡིད་འབྱུང་བ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕ་རོལ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྣམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དག་གི་ངོ་བོ་གཡོ་བ་དང་རབ་ཏུ་འཇིག་པའི་རྣམ་པ་དག་དང༌། འགོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཇིགས་པ་དང་ནད་འགོ་བ་དང་འཚེ་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་དང༌། འགོག་པའི་བདེན་པའི་འགོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བདག་མེད་པ་དང༌། ཞི་བ་དང་གྱ་ནོམ་པའི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དབེན་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་དང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དག་དང༌། ལམ་གྱི་བདེན་པའི་ལམ་དང༌། རིགས་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱིན་པའི་རྣམ་པ་རྣམས། ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བདེན་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ལམ་བརྗོད་ནས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལམ་ལ་ནི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་དབྱེར་མེད་པས། །དྲོ་བ་དེ་དག་མི་དམིགས་པས། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དག་ཏུ་འདོད། །དེ་ལ་རྟག་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས། །གནས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ་རྣམས། །ས་བཅུ་དག་ལས་བརྩམ
Chinese
自性之业是不显现正边，以智慧和方便不摄受有情，是摄受等，故是作者。如是叙述所依等后，在知道之自性时，必须圆满一切道。声闻之道，关于知道之理是：圣者四谛之，以不缘相之门，应知此声闻道。如是说。其中，按照苦谛的次第，无常和痛苦和空和无我，这些寂静的四种行相，以及集谛的因和集起和生起和缘的自性，以及病和果和痛和罪的行相，以及厌离和离贪和为灭尽而趣入，因为这样出现之故。痛苦和集谛的那些各自的厌离之相的彼岸和坏灭之法之行相的自性，以及离贪之自性的动摇和极坏灭之行相，以及灭尽的自性之怖畏和病流行和损害的行相，以及灭谛的灭尽的自性无我和寂静和富饶之行相的自性寂静，以及决定的出离之相空性，和无相和无愿和无功用之行相，以及道谛的道和理和修和决定出离之行相。以自性不缘之门，在知道之自性时，菩萨应如是了知是声闻等之道。圆满了知四谛是，与决定胜分相应之证悟是先导，故叙述道后，与决定胜分相应。关于圣者声闻道是，色等为空之故，空性等无别，彼等暖位不缘故，认为是顶位。其中，以常等之理，遮止安住，故忍位等，从十地等开始。
English
Actions characterized by their own nature do not manifest the true limit, and because they do not gather beings with skill in wisdom and means, they are actions such as gathering. Thus, after describing the basis and so forth, it is necessary to perfect all paths in the context of knowing the path itself. The path of the Hearers: Regarding the manner of knowing the path itself, it is said: 'The four noble truths, through the gate of non-apprehension of aspects, this path of the Hearers should be known.' In that, according to the order of the truth of suffering: impermanence, suffering, emptiness, and selflessness; these four characteristics of peace; and the cause of the truth of origin, origin, arising, and the nature of condition; and the aspects of disease, result, pain, and sin; and renunciation, freedom from desire, and entering for cessation, because it appears thus. The very truths of suffering and origin are the nature of the other shore of the characteristics of renunciation and the aspects of the nature of the law of destruction, and the nature of freedom from desire, the aspects of agitation and extreme destruction, and the aspects of the nature of cessation, fear, epidemic, and harm, and the very nature of cessation of the truth of cessation, selflessness, and the nature of the aspects of peace and abundance, solitude, and the characteristic of definite departure, emptiness, and the aspects of signlessness, wishlessness, and non-conceptualization, and the aspects of the path of the truth of the path, reason, cultivation, and definite departure. Through the gate of non-apprehension of nature, in the context of knowing the path itself, the Bodhisattva should thus fully know that it is the path of the Hearers and so forth. Fully knowing the four truths is because realization in accordance with the part of definite determination is the precursor, therefore, after describing the path, it is in accordance with the part of definite determination. Regarding the path of the noble Hearers: Because form and so forth are empty, emptiness and so forth are inseparable, because those heats are not apprehended, they are considered to be the peak. In that, by the reasoning of permanence and so forth, abiding is prevented, therefore, patience and so forth begin from the ten grounds and so forth.
Tibetan
ས་ནས་ནི། །མི་གནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བཤད་དེ། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པའང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་བཀག་པ་དང༌། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱང་ ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུས་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འཐད་པས། ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནས་པ་རྒྱས་པར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བདེན་པའི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྐྱེ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བརྗོད་པར་རིགས་མོད་ཀྱི། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ན་གང་གིས་ན་དེ་དག་གི་ལམ་གཞན་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བར་རེ་ཞིག་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ། རང་བྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་བསྟན་ཡང་མི་དགོས་ལ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལུང་ལས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་དག་ཀྱང་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྔོན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་བསྟན་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ། །སྒྲར་བརྗོད་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་པའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན། དེ་དག་ནི་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་སྒྲ་མེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པས། གཞན་དག་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཁྱད་ཞུགས་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བར། གང་གང་
Chinese
从地上说，以不住广大显示，说是转为殊胜之法。何以故？谓佛了知诸法而不见故。如是说，谓色等蕴，以各自之自性为空故，空性诸法彼此无有差别，色等如前一样不可得，如是色等亦非恒常亦非无常，如是以能缘之方式遮止安住。何以故？如来现证圆满正等觉后，不见诸法，以量士夫不可得之理，不住于极喜地等广大如是显示之彼等诸相，次第与真实之所缘生起决定之分相应，名为有情。声闻道之末尾理应宣说独觉道，然彼等如何超胜于声闻众？以何故彼等之道是其他？为遣除如是疑惑，略作差别之安立。为悟自生之自性故，虽由他者指示亦不必需，如犀牛角般之智慧，显说为甚深性。如是说，经中说，声闻众需依赖他者之指示而悟自之菩提，其他亦以宣说具名之法而令趣入善法。独觉众是往昔听闻等现前串习故，不依赖他者之指示，自己现前证悟自之菩提，是故不需佛等指示，此乃一差别。若由言语宣说之法开示之门，听者能了知说法者之智慧能力，则彼等以自获得之智慧等威力，宣说无言语之法，令他者趣入十善等，是故彼等之智慧不可思议，此乃第二差别。又如何不以言语而说法耶？为遣除如是疑惑，凡
English
From the ground, by extensively showing non-abiding, it is said to transform into the supreme Dharma. Why? Because the Buddha knows but does not see the Dharmas. Thus it is said, the aggregates such as form are empty by their own nature, therefore the emptinesses are not different from each other, and the forms etc. are not perceived as before, and likewise the forms etc. are neither permanent nor impermanent, thus the abiding is prevented by way of object of perception. Why? Because the Tathagata, after attaining complete and perfect enlightenment, does not see the Dharmas, by the reason that the valid person cannot perceive, the aspects of extensively showing non-abiding on the Joyful Ground etc., in sequence, are in accordance with the part that definitely arises from the object of truth, and are called beings. At the end of the Hearer's path, it is reasonable to declare the Solitary Buddha's path, but how do they surpass the Hearers? Why is their path different? To dispel such doubts, a slight distinction is established. For the sake of realizing the self-born nature, even if instructed by others, it is not necessary, and the wisdom like a rhinoceros horn is manifestly said to be profound. Thus it is said, the sutras say that the Hearers rely on the instructions of others to realize their own Bodhi, and others also cause them to enter into virtue by teaching the Dharma with words. The Solitary Buddhas, having accumulated past hearing etc., do not rely on the instructions of others, but realize their own Bodhi by themselves, therefore they do not need instructions from the Buddhas etc., this is one distinction. If the listeners can understand the wisdom and ability of the speaker through the door of teaching the Dharma spoken in words, then they, by the power of their own wisdom etc., teach the Dharma without words, causing others to enter into the ten virtues etc., therefore their wisdom is inconceivable, this is the second distinction. Furthermore, how does one teach the Dharma without words? To dispel such doubts, whatever