Tibetan
་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསུངས་པ། །དེ་ནས་སེང་གེ་རྣམ་བསྒྱིངས་པའི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་ཞུགས་ནས། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལུགས་ མཐུན་དང༌། །ལུགས་མི་མཐུན་ལ་རྟོག་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་ལམ་འཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེང་ག་རྣམ་པར་བསྐྱིངས་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། དུས་ཕྱིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་འགགས་པས་རྒ་ཤི་འགག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པར་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ །དེ་ལྟར་མཐོང་པའི་ལམ་བརྗོད་ནས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟེན་གྲུབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན་གོ་སླ་བས་རྟེན་བསྒོམ་པའི་ལམ། འགོག་དང་བཅས་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུར། །རྣམ་པ་གཉིས་སུ་སོང་འོངས་ནས། །འདོད་པར་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས། །མཉམ་བཞག་མིན་པའི་མཚམས་བཟུང་སྟེ། །ཐོད་རྒལ་དུ་ནི་སྙོམས་འཇུག་པ། །གཅིག་དང་གཉིས་གསུམ་བཞི་དང་ལྔ། །དྲུག་དང་བདུན་དང་བརྒྱད་བརྒྱལ་ནས། །འགོག་པའི་བར་དུ་མི་འདྲར་འགྲོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་འགོག་པའི་བར་དུ་སོང་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་འོངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པ་བཞི་དང་འགོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ལ་སོང་ཞིང་འོངས་ནས་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། དེ་ལས་ལངས་ནས་འགོག་པ་ལའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་ལས་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། དེ་ལས་ལངས་ནས་དེ་མ་ཐག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་དམིགས་ཏེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚམས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞག་ནས་ཐབས་མཁས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལངས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཉམ་པར་མ་ བཞག་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་མངོན་དུ་བྱས་ནས། །དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པ་ལའོ། །དེ་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འགོག་པ་གཅིག་པུ་བོར་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལའོ། །དེ་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལའོ། །དེ་ནས་གཉིས་པོར་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལའོ། །དེ་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་
Chinese
在中間的偈頌中說到要如此禪修。然後，進入獅子奮迅三摩地，對順應和不順應緣起之理進行思維。意思是說，獲得見道的瑜伽士，因為沒有煩惱和所知障的恐懼，所以進入獅子奮迅三摩地。之後，對於緣起，如「以無明為緣而有行」等等順應之理，以及「生滅故老死滅」等等不順應之理，如實地思維。如此宣說見道之後，捨棄不順應之方等等，如果以現觀為先導，就容易理解，所以是禪修現觀之道。於滅盡等持九者中，以二種方式來回，屬於欲界的識，取非等持之界限，以超越之方式入定，一和二三四和五，六和七和八超越，到滅盡之間各不相同。如此說到。菩薩們從初禪開始到滅盡之間來回，之後又從滅盡開始到初禪之間來回。如此以順應和不順應二種方式，在四禪和四無色以及滅盡定等九種等持中來回，又入於初禪，從彼起而入於滅盡定。同樣地，從非想非非想處定之間入於滅盡定，從彼起而緣於其緊鄰之等持，將於欲界行之識置於界限之體性，以善巧方便之力而起，現證那樣的非等持識。之後入於滅盡定。然後入於非等持。之後捨棄唯一的滅盡定而入於非想非非想處。然後入於非等持。之後捨棄二者而入於無所有處。然後入於非等持
English
It is said in the intermediate verses that one should meditate in this way. Then, having entered the Lion's Play Samadhi, one contemplates the conforming and non-conforming principles of dependent origination. It means that the yogi who has attained the path of seeing, because he has no fear of afflictions and cognitive obscurations, enters the Lion's Play Samadhi. Afterwards, for dependent origination, such as "with ignorance as a condition, there are formations," and so on, which conform to the principle, and "with the cessation of birth, old age and death cease," and so on, which do not conform to the principle, one contemplates them correctly. Having thus proclaimed the path of seeing, abandoning the non-conforming side, etc., if the realization is taken as the forerunner, it is easy to understand, so it is the path of meditating on realization. In the nine samadhis including cessation, coming and going in two ways, the consciousness belonging to the desire realm, taking the boundary of non-absorption, entering into samadhi in a transcendent way, one and two, three, four and five, six and seven and eight transcend, going differently until cessation. Thus it is said. Bodhisattvas go back and forth from the first dhyana to cessation, and then from cessation to the first dhyana. Thus, in two ways, conforming and non-conforming, they go back and forth in the nine samadhis, such as the four dhyanas, the four formless realms, and the samadhi of cessation, and again enter the first dhyana, arising from it and entering cessation. Similarly, from the realm of neither perception nor non-perception, they enter cessation, arising from it and focusing on the immediately preceding samadhi, placing the consciousness that acts in the desire realm in the nature of a boundary, arising by the power of skillful means, and manifesting such non-absorbed consciousness. Afterwards, they enter cessation. Then they enter non-absorption. Afterwards, abandoning the sole cessation, they enter the realm of neither perception nor non-perception. Then they enter non-absorption. Afterwards, abandoning both, they enter the realm of nothingness. Then they enter non-absorption.
Tibetan
པ་ལའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བོར་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལའོ། །དེ་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལའོ། །དེ་ལྟར་གཅིག་ལ་སོགས་པ་པོར་ནས་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བས་ན་མི་འདྲ་བར་འགྲོ་བ་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་དབང་བ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ལམ་བརྗོད་ནས་དེ་ལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པ་བཞི་བརྗོད་དགོས་པས། རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་དང༌། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མདོར་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་ཆོས་མདོར་བསྡུས་པ་དང༌། རྒྱས་པ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་ཆོས་རྒྱས་པ་དང༌། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དོན་ལ་ནན་ཏན་མི་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟང་སྟེ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་དང༌། བྱུང་བ་འགགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་མི་ལྡན་པས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞི་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྦྱོར་བའི་ལམ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ལམ་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གནས་སྐབས་འདིར་སྤང་ བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེ་ལྟར་དང་པོ་བསྟན་ནས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་སྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ་། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ལ་དམིགས་པའི་བསོད་ནམས་ཁྱད་པར
Chinese
彼也。如是于八之间舍弃，于第一禅也。之后于未平等安住者也。如是一等舍弃，乃至达于灭尽定之间，由不同之门而行，故不同而行，通达之等持，以具自在之自性而现证，故是修道。如是宣说修道后，为于彼断除之故，须宣说四种不顺品。略说，首先是所取之分别第一。 摄略广及佛，舍弃未摄持，三时无功德，妙道有三种，此一所取分别，是能作之行境。如是说，谓随持乐于略说之有情故，法为略说，及随持乐于广说之有情故，法为广说，及如所说，不勤于义故，佛所舍弃，未摄持者，及生起灭尽之自性故，无能作道之功德，及不具足真实生起之因故，无见道之功德，及以无未来之自性故，无修道之功德，及以颠倒寂灭等故，于寂灭能作道，及以现证空性之自性故，于见道，及以修无自性之自性故，于修道，此所取之分别第一，于此处，以是应断除之自性故，是修道之能作位之境，有九种。如是开示第一后，所取之分别第二。 第二心及心生，许为趣入境，不生心及菩提，精要不作意，及作意下劣乘，及不作意圆满菩提，修与不修及，彼等之相违，不如实义分别，于修道当知。如是说，谓以远离善知识等故，不生菩提心，及缘佛之福德差别
English
Also. Likewise, having abandoned between eight, in the first dhyana. Then, in the non-equally placed. Thus, having abandoned one and so on, up to reaching the cessation attainment, since it goes through different doors, therefore, going differently, the transcendental attainment, manifestly realizing the characteristic of having mastery, therefore, it is the path of meditation. Thus, having spoken of the path of meditation, in order to abandon it, it is necessary to speak of the four dissimilar aspects. For a while, the first apprehension of grasping. Condensed, expanded, and by the Buddha, abandoned, not completely grasped, without the qualities of the three times, the excellent path has three aspects, this one apprehension of grasping, is the object of the aspect of application. It is said that, following the sentient beings who delight in brevity, the Dharma is brief, and following the sentient beings who delight in expansion, the Dharma is expanded, and as it is said, not being diligent in meaning, therefore, abandoned by the Buddha, not completely grasped, and by the very arising and ceasing, there is no quality of the path of application, and not possessing the cause of truly arising, there is no quality of the path of seeing, and by the very absence of the future, there is no quality of the path of meditation, and by the perverted pacification and so on, the path of application to nirvana, and by the very manifestation of emptiness, the path of seeing, and by the very meditating on selflessness, on the path of meditation, this first apprehension of grasping, in this situation, by the very nature of being abandoned, is the object of the stage of application of the path of meditation, there are nine aspects. Thus, having shown the first, the second apprehension of grasping. The second mind and mental events, are considered to be the objects of entering, not generating mind and bodhi, the essence is not taken to heart, and taking to heart the inferior vehicle, and not taking to heart the complete bodhi, meditation and non-meditation, and the opposite of those, the unreal meaning is distinguished, on the path of meditation should be known. It is said that, by being separated from virtuous friends and so on, not generating the mind of bodhi, and the merit of focusing on the Buddha is special