Tibetan
ད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་གི་གཞུང་ལུགས་ཁོ་ན་ཁམས་བླངས་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་ངོ་མཚར་ཆེ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསུངས་པ། །གཞན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ལ། །ཤེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་སྟོན་པ་ཡི། །སྒྲིབ་པ་ཅད་པར་བརྗོད་པ་གང༌། །དེ་ལ་ཁོ་བོས་མཚར་དུ་བརྩིས། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་དོ་སྙམ་སུ་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་བོར་ནས་དེས་དབེན་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡང་དག་པར་དམིགས་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་དེའི་བློ་ དག་ལྷག་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་མ་བོར་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་ཏེ། གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་སེམས་པས་འཛིན་པའི་རྣམ་པའི་ཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དེ་ཡང་བསལ་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་འདི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་བྱས་ནས། །དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ན་གཅིག་ཏུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་བརྟག་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསྒོམས་པས་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་གྲུབ་པ་ན་ཁ་ཅིག་མ་ནོར་བུ་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་བའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་བློ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡང་དག་པར་སྐྱེས་ན། རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་རྫས་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དུ་མེད་པ་དང་སྤང་དུ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མའི་ཆོས་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་དང༌། ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ། །
Chinese
因此，你们认为只有我们的宗义才应该被采纳吗？事实并非如此。如果承认正法存在，那么世尊已经彻底断除了烦恼障和所知障的一切分别念，这是一个非常奇妙的境界。正如经文中的偈颂所说：其他的法也存在，也有对所知进行阐述的，如果说一切都是障碍，我对此感到惊奇。这是说，通过观修轮回的诸法，因为生灭的缘故是无我的，从而完全舍弃对自我的执着，并正确地专注于远离自我的蕴等，这些都是依赖于因缘而生起和坏灭的法。为了确定对蓝色和对蓝色的认知的专注，认为这仅仅是心，没有外境。如果不能完全舍弃对具有能取相的心的执着，那么就舍弃对外境的执着。通过确信如果没有所取，就没有能取，从而消除能取相的自性，即仅仅是识。然后确定这唯一的无二智慧才是真正存在的自性。并且，因为它也是依赖于因缘而生起的，所以就像幻象一样没有自性。实际上，它远离了对事物和非事物等进行分别的自性。通过如此观修，当观修的力量圆满时，就像有些人区分玛瑙、白银等认知一样，所有错误的征相都被舍弃，一种如幻的自性显现，一种不可思议的、各自证知的智慧如实生起。瑜伽行者从而正确地断除所知障。如果不是这样，如果总是像执着虚空这种无实体的自性一样，执着于不可生、不可断的自性，那么，如果刹那生灭的法和所知的体性在胜义中真实存在，那么通过修习对治法，就像对待虚空一样，对它们也无能为力。
English
Therefore, do you think that only our tenets should be adopted? It is not so. If it is admitted that the true Dharma exists, then the Blessed One has completely abandoned all the conceptualizations of the afflictive obscurations and the cognitive obscurations, which is a very wonderful state. As the verse in the text says: Other dharmas also exist, and there are also those who explain what is to be known, if it is said that everything is an obstacle, I am surprised by this. This is to say that by meditating on the dharmas of samsara, because of arising and ceasing, they are selfless, thereby completely abandoning the attachment to self, and correctly focusing on the aggregates, etc., which are devoid of self, these are dharmas that arise and perish depending on conditions. In order to determine the focus on blue and the cognition of blue, it is thought that this is only mind, there is no external object. If the attachment to the mind with the aspect of the grasper is not completely abandoned, then abandon the attachment to external objects. By being certain that if there is no grasped, there is no grasper, thereby eliminating the nature of the aspect of the grasper, which is only consciousness. Then determine that this unique non-dual wisdom is the true nature that exists. And, because it also arises depending on conditions, it is without nature like an illusion. In reality, it is far from the nature of distinguishing between things and non-things, etc. By meditating in this way, when the power of meditation is perfected, just as some people distinguish the cognition of agate, silver, etc., all the signs of error are abandoned, an illusory nature appears, and an inconceivable, self-cognizing wisdom arises as it is. The yogi thereby correctly eliminates the cognitive obscurations. If it is not so, if one always clings to the nature of emptiness, which is like clinging to the nature of insubstantiality, then, if the momentary dharmas and the nature of what is to be known truly exist in the ultimate sense, then by practicing the antidote, just like treating emptiness, one can do nothing about them.
Tibetan
དེའི་ཕྱིར་གཞན་དག་གིས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལོག་མི་ལྡོག་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཁས་ལེན་པས་ཁོ་བོས་ངོ་མཐར་དུ་བརྩིས་སོ་ཞེས་བྱས་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་བསལ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱོགས་བརྟན་པོར་མཛད་པས་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཁོ་ན་ཁས་བླངས་བར་བྱའོ་ཞེས་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ གནས་པའི་ཕྱོགས། །འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་གང་ལ་ཡང་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང༌། སྒྲོ་འདོགས་པའི་ངོ་བོས་བསལ་བ་དང་བཞག་པ་མ་བྱས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་འདི་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྒྱུ་མའི་གླང་པོས་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་གཞན་ཞིག་ཕམ་པར་བྱས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལྡོག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཞལ་ལ་འོངས་པ་བརྗོད་ནས་རྣལ་མ་མཐོང་བའི་ལམ་ཉིད། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རེ་རེར་ནི། །དེ་དག་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པ་གང༌། །སྐད་ཅིག་གཅིག་པའི་བཟོད་པ་ཡིས། །བསྡུས་པ་དེ་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དག་སོ་སོར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རེ་རེར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་བཟོད་པས་བསྡུས་པ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་རྣམས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཅན་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། །རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་འདྲིར་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐྱེས་པ་ན་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པས། །དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་འཐོབ་བོ། །དེ་ལ་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡང་དང་ཡང
Chinese
因此，由于其他人对事物显现执着，不能扭转颠倒，所以世尊舍弃了所有种类的所知障，以及承认诸法存在，这二者是承认相互矛盾的意义，因此我将之视为极端。像这样，通过排除存在的一方，稳固了无自性的一方，因此想要解脱的人们应当只承诺这个，作为中间的偈颂： 存在的方面，于此无有任何应排除，应安立之物亦无少许，于真实性中见真实，见真实后得解脱。如是说。因为从对事物显现的执着中不能解脱，因此对于任何法都不应诽谤，不作以增益的自性来排除和安立，而是应当将色等缘起法，在世俗中真实存在的自性，观想为无自性等的自性。这样，就像幻化的象击败了另一头幻化的象一样，通过扭转颠倒，如果见到真如，就会获得解脱。像这样，在讲述了口头上的话之后，真正的见道之路是：布施等一一，彼等相互摄，刹那忍所摄，摄者于此见道。如是说。布施等六度，各自以布施等的自性，如前一样相互摄持，也就是以刹那间对痛苦的法生起了知之忍所摄持，以三轮清净而善加区分的三十六种行相的生起，那就是顶峰现观的见道。当它生起时，通过欲界、色界和无色界的区分，各自以九种行相来执取和能执的百八种分别念被舍弃。通过舍弃由它们所摄持的分别念所产生的习气烦恼百八种，以缘起之法性而获得。为了能够掌控它，所以一次又一次
English
Therefore, because others are attached to the appearance of things, and cannot reverse the inverted, the Blessed One abandoned all kinds of obscurations of knowledge, and also the admission that phenomena exist, these two are admitting mutually contradictory meanings, therefore I regard them as extreme. In this way, by excluding the side of existence, the side of selflessness is stabilized, therefore those who desire liberation should only promise this, as an intermediate verse: The side of existence, in this there is nothing to be excluded, there is not even a little to be established, in reality see reality, after seeing reality, liberation is obtained. Thus it is said. Because it is not possible to be liberated from attachment to the appearance of things, therefore one should not slander any dharma, not make exclusion and establishment with the nature of superimposition, but should contemplate form and other dependent arising dharmas, the nature of truly existing in the conventional, as the nature of selflessness and so on. In this way, just as a magical elephant defeats another magical elephant, by reversing the inverted, if one sees Suchness, one will obtain liberation. In this way, after speaking of the words that come to the mouth, the real path of seeing is: generosity etc. one by one, those which mutually gather, gathered by the moment's forbearance, the gatherer here is the path of seeing. Thus it is said. The six perfections of generosity etc., each with the nature of generosity etc., as before, mutually hold each other, that is, held by the forbearance of knowing the dharma of suffering in an instant, the arising of thirty-six aspects well distinguished by the purity of the three circles, that is the path of seeing of the peak abhisamaya. When it arises, through the distinction of the desire realm, form realm, and formless realm, the hundred and eight kinds of conceptualizations of grasping and grasper, each with nine aspects, are abandoned. By abandoning the hundred and eight habitual afflictions produced by the conceptualizations held by them, it is obtained by the dharmata of dependent arising. In order to be able to control it, therefore again and again.