Tibetan
་སྦྱར་བ་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པའི་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་དབྱེ་བར་བྱ་བ་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་ཅིང་བསྟན་པ་དེ་དག་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞེད་པས་མང་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་པའི་སྐྱེ་བོ་བློ་དམན་པའི་ངོར་དོགས་པ་བསུ་བར། དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ། །ཉམས་པ་དང་ནི་འཕེལ་མི་རུང༌། །བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་ཅི་ཞིག་འཐོབ། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་འདོད་པའི་ལམ་གྱི་དངོས་པོ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ན་དེ་ཉིད་དང༌། གཞན་ཉིད་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་སྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འབྲལ་བ་དང་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ཞིག་པོར་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་ཅི་ཞིག་འཐོབ་སྟེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་པས་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ། །འདི་ནི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་དེ་བཞིན་ཉིད་མཚན་ཉིད། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་པོ་ཙམ་གྱིས། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བསྒོམས་པས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ལམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །དོན་དམ་པར་ནི་ཉམས་པ་དང་འཕེལ་བ་དགག་པའི་ཚུལ་དུ་བཞེད་པས་དེའི་ཚེ་སྦྱོར
Chinese
如果结合反驳，依靠近取而产生的差别自体的体性来区分，是不能容忍的。但在世俗谛中，所说的法的体性，如所说和所示现的那些，以向幼稚的众生极力显示产生大果的方式，成为与无缘大悲的自性法界之因相顺，如来是这样认为的，因此不会过度成为多体。以空性之相的串习达到极致，难道不是无为吗？因此，对于认为稍微也不做的人，在低劣智慧者的面前，为了迎接疑惑，（说道：）“于不可说之事物，衰损以及增长，皆不容有，以名为修之道，何者衰损何者得？”这样说了。在法性自性的角度，所承认的道的实事，以无自性之性，真实而言，既非彼，亦非他，亦非二者，亦非非二者，于不可说者，因为修行达到极致是无为的缘故，不相顺的方面和对治，次第而言，分离和产生是不容有的。因此，以名为修行之道，不相顺方面的体性，什么被彻底清净，什么被获得呢？如果说稍微也不做，因此不应安立，并非如此，（因为，）“如是菩提如是性，此乃成办所欲义，菩提如是性之相，彼亦许为彼之相。”这样说了。如是，以无有差别的如是性之菩提，仅仅以无戏论智慧的自性，法身等自性的佛陀之自性，随顺所化众生的福德和智慧，以显现特殊意义的生起心之门，成办显现欲求之义，如是，通过修行，以远离暂时的垢染之门而现前的道，此如是性的相，也在世俗谛中成办显现欲求之义的事业。在胜义谛中，是以遮遣衰损和增长的方式来认定的，所以在那个时候结合。
English
If combined with refutation, it is intolerable to distinguish based on the nature of the self-entity of difference arising from proximity. However, in the conventional truth, the nature of the Dharma that has been spoken and shown, by greatly showing the arising of great fruits to childish beings, becomes agreeable to the cause of the Dharmadhatu, which is the nature of great compassion without objectification. The Tathagata thinks this way, so it will not excessively become many entities. Isn't the habituation with the characteristic of emptiness brought to the extreme uncreated? Therefore, to welcome doubts in the presence of those of inferior intelligence who think that they do nothing at all, (it is said:) "In the unspeakable thing, neither decline nor increase is permissible. By the path called meditation, what declines and what is attained?" This is said. The object of the path, which is accepted as the nature of Dharma, is truly neither that, nor other, nor both, nor neither, because the perfection of meditation is uncreated in the unspeakable. Therefore, the opposing side and the antidote cannot be separated or generated in order. Therefore, by the path called meditation, what is completely purified and what is attained from the nature of the opposing side? If it is said that one does nothing at all, therefore it should not be established, it is not so, (because,) "As is enlightenment, so is suchness, this accomplishes the desired meaning, enlightenment is the characteristic of suchness, that is also accepted as its characteristic." This is said. As such, with the enlightenment of suchness without distinction, merely with the nature of non-conceptual wisdom, the nature of the Buddhas of the nature of Dharmakaya, etc., in accordance with the merit and wisdom of the beings to be tamed, through the door of generating a mind that manifests special meaning, it accomplishes the meaning of manifesting the desired. Likewise, the path made manifest through meditation by separating from temporary defilements, this characteristic of suchness also performs the action of manifesting the desired meaning in the conventional truth. In the ultimate truth, it is recognized in the way of negating decline and increase, so at that time combining.
Tibetan
་བ་མེད་པ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བར། སེམས་ནི་སྔ་མས་བྱང་ཆུབ་པར། །རིགས་མིན་ཕྱི་མས་ཀྱང་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པའི་སེམས་རེ་རེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དོན་མཐའ་དག་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། རེ་རེས་བྱང་ཆུབ་པར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྣང་བའི་སེམས་གཅིག་ཅར་བྱུང་བ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་སེམས་བྱུང་བ་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཇིག་པས་ན་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས། མར་མེའི་དཔེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ཟབ་མོའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེ་ལྕེ་དང་སྙིང་པོ་ཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ། རང་གི་རྒྱུས་ཕན་ཚུན་གྱི་སྒོ་ནས་དུས་མཉམ་དུ་ཕྲད་པ་བསྐྱེད་པས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་མེད་པར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསྲེག་པར་བྱ་བ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལྕེ་དང་སྙིང་པོ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ཡང༌། རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་མེད་པར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དང༌། བསྲེག་པར་བྱ་བ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མ་བརྟགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགའ་བ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་ཕྲད་པའི་ཁྱད་པ་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ལྟོས་ནས། དེས་བྱས་པ་མཐུ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས
Chinese
因为无有自性即是结合，所以没有过失。即使这样，也恐怕会生起在世俗中也不起作用的疑惑，为了消除这个疑惑，（经中）说：“心识不是先前的能成菩提，也不是后来的能成。”因为对于先后出现的心识，每一个都不显现成就能成佛陀菩提的一切相，比如一切智等所有意义，所以每一个都不可能成佛。也不是许多同时生起的显现所欲之义的心识能够成办，因为经中说，众生是各自相续的识，所以不可能。也不是许多先后出现的心所，次第生起，能成办无上佛陀菩提，乃至能证悟十八不共佛法等，各自的体性，因为它们一生起就立即坏灭，没有后续，所以彼此没有关联。因此，如何通过生起显现特殊意义的心识来起作用呢？那不是真实存在的。经中说：“以灯火的譬喻，深奥的法性有八种。”就像火焰和灯芯相遇的第一刹那，不是以各自的因，通过相互的方式，同时生起相遇，而成为特殊的。没有第二刹那，（就具有）因和果的自性，能燃烧和不能燃烧。同样，火焰和灯芯生起特殊（作用）的第二刹那，也会导致恒常存在等过失，因为没有第一刹那，在世俗中也不会产生。因此，（也）没有因和果的自性，能燃烧和不能燃烧。因为什么缘故是这样呢？因此，当仅仅是因缘的自性，不观察依靠缘起之法性，独自欣然安住时，依靠因和果关联的力量，观待两者相遇的特殊的第一刹那，由此所作，具有威力圆满的特殊第二刹那。
English
Since the absence of inherent existence is the union, there is no fault. Even so, there might be a doubt that it is not even possible to function conventionally. To dispel this doubt, it is said: "Mind is not enlightened by the former, nor is it by the latter." Because for each mind that arises before and after, all aspects of accomplishing the enlightenment of the Buddha, such as omniscience, do not appear, it is not reasonable for each to become enlightened. It is also not the case that many minds appearing simultaneously, which accomplish the desired meaning, can do so, because it is said in the scriptures that sentient beings are each a stream of consciousness, so it is impossible. It is also not the case that many mental events arising successively, which accomplish the unsurpassed enlightenment of the Buddha, up to the realization of the eighteen unshared qualities of the Buddha, etc., each arising in its own nature, can do so, because they perish as soon as they arise, without any continuation, so there is no connection between them. Therefore, how does it function through the arising of a mind that manifests a special meaning? That is not truly existent. It is said: "By way of the example of a lamp, the profound nature of reality has eight aspects." Just as in the first moment when the flame and the wick meet, it is not made special by the fact that its own cause arises simultaneously through mutual means. Without a second moment, (it has) the nature of cause and effect, able to burn and unable to burn. Similarly, the second moment when the flame and the wick arise in a special way would also lead to the fault of being permanent, etc., because without the first moment, it would not arise even conventionally. Therefore, (it also) does not have the nature of cause and effect, able to burn and unable to burn. For what reason is it so? Therefore, when the nature of the condition itself is not examined by the nature of dependent arising, dwelling happily alone, relying on the power of the connection between cause and effect, in relation to the special first moment when the two meet, the special second moment is endowed with the power of what was done by it.