Tibetan
པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་དག་ཀྱང་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྔོན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་བསྟན་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ། །སྒྲར་བརྗོད་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་པའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན། དེ་དག་ནི་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་སྒྲ་མེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པས། གཞན་དག་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཁྱད་ཞུགས་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བར། གང་གང་དོན་ནི་གང་གང་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་འདོད་པ། །དེ་དེ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ། །སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་མ་བརྟགས་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པར་ཚིག་ཏུ་མི་སྨྲ་བས་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་ པར་གཡེང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུད་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ནས་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པོ། །དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། རང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས། སྒྲ་མེད་ཀྱང་གང་ཞིག་དོན་གང་ལ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཉན་པར་འདོད་པ་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དོན་དེ་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་སྣང་བར་འགྱུར་བས་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་སྟོན་པའི་སྒྲའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཉན་པ་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྐྲུན་ཅིང་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་བརྗོད་ནས་ཁྱད་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལམ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རྣལ་མ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མི་སྤོང་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་དང༌། དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ
Chinese
依靠他人而证悟自己的菩提，并且以包含言语的佛法教导他人，使他们进入善行，经中是这样说的。 独觉佛们是由于先前听闻等等的明显积累，不依赖于他人的教导，自己证悟自己的菩提。因此，对他们来说，不需要佛陀等等的教导，这本身就是一个差别。 通过以言语表达的佛法教导的方式，听法者们能够理解说法者的智慧才能。那些独觉佛们以自己获得的智慧等力量，教导无声的佛法，使他人进入十善等善行。因此，无法理解他们的智慧本身就是第二个差别。 再次，为了消除“如何无声地说法”的疑问，（经中）说：“任何事物对于任何事物，想要如何听闻，对于那个事物，那个意义，即使无声，也如那样显现。” 这是说，不分别、不考察，不以言语说话，因为言说是散乱，那也会扰乱心续。因此，菩萨发愿说：愿我如此成佛后，不以言语说法。 因此，因为与佛陀相似，即使在独觉佛的阶段，也凭借愿力等力量，即使无声，对于想要听闻任何事物的任何意义的人，那个意义也会如他所希望的那样显现在他的意识中，所以称为无声地说法。说法的意义是，对于听法者的意识，极大地创造和产生。 这样讲述了差别之后，由于差别者的道路是特别殊胜的，所以真正的独觉佛的道路是，为了舍弃所取之义的分别，并且不舍弃能取，以缘起如犀牛角的道路，应当理解为真实的总结。 这是说，独觉佛的道路仅仅是修习如前所说的真谛，并且如实地修习事物之间的缘起，从而使能取和所取的意义的相。
English
It is said in the scriptures that one attains one's own enlightenment by relying on others, and also leads others to engage in virtue by teaching the Dharma with words. Solitary Buddhas, due to the manifest accumulation of prior hearing and so forth, attain their own enlightenment without relying on the teachings of others. Therefore, it is not necessary for them to be taught by Buddhas and so forth, which is itself a distinction. If listeners can understand the wisdom and skill of the speaker through the teaching of the Dharma expressed in words, then those Solitary Buddhas, through the power of their own wisdom and so forth, teach the Dharma without sound, leading others to engage in the ten virtues and other virtuous deeds. Therefore, the very fact that their wisdom is incomprehensible is the second distinction. Furthermore, to dispel the doubt of how the Dharma is taught without sound, it is said: "Whatever thing is for whatever thing, however one wishes to hear, for that thing, that meaning, even without sound, appears as such." This means that not speaking in words without discrimination or examination, because speech is distraction, will also disturb the mindstream. Therefore, the Bodhisattva prays: May I become a Buddha in this way and teach the Dharma without words. Therefore, because they are similar to the Buddha, even in the state of a Solitary Buddha, through the power of aspiration and so forth, even without sound, for anyone who wishes to hear any meaning of anything, that meaning will appear in their consciousness in the way they desire, so it is called teaching the Dharma without sound. The meaning of teaching the Dharma is to greatly create and generate in the consciousness of the listener of the Dharma. Having thus spoken of the distinctions, since the path of those with distinctions is particularly excellent, the true path of the Solitary Buddha is, in order to abandon the conceptualization of the object of grasping, and because grasping is not abandoned, the path of interdependence like a rhinoceros horn, should be understood as a true summary. This means that the path of the Solitary Buddha is merely to practice the truths as previously stated, and to meditate on the arising of things in dependence, as they are, thereby causing the aspects of the object of grasping and the grasper.
Tibetan
་པར་རྟོག་པ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་བསྡུས་པའི་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཞིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་རྟོགས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མོ། །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཐོབ་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལམ་སྐྱེ་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ། བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་བར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོར་གྱུར་པ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ཕྱིར་བཟོད་པ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་ པའི་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་འགྲིབ་པ་དང་འཕེལ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སློབ་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནང་དང་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བདེན་པ་བཞིའི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ། བདེན་དང་བདེན་ལ་བཟོད་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ། །ཕན་ཡོན་བཅས་པ་འདི་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཟོད་པ་དང༌། ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་པོ་སོ་སོར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་དང་ལྡན་པ་འདི་དང་གཞན་པའི་ཡོན་ཏན་དག་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ཕན་ཡོན་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དག །ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། །ཆེན་པོ་ཚད་མ་མེད་བཅས་དང༌། །ཚད་མེད་པ་དང་མཐའ་མེད་དང༌། །དེར་གནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་འཛིན་དང༌། །བླང་མེད་དོར་བ་མེད་སོགས་
Chinese
按照顺序断除和未断除，以及由独觉乘所摄的所依之法的差别所超胜，具有的法，为了证悟，菩萨所应知的，并非了知一切，这被称为是独觉之道。如果获得与决择分相应的，如前所说的道就会产生，因此与决择分相应。 不违背假立的法性， 显示之相转为暖， 转为顶者色等， 以无减等而分。 以内空性等， 不执色等故为忍。 色等无生等之， 相状者乃胜法。 如是说，不违背从色等法的名言中产生的假立法性而善加显示，以及教导色等在胜义中无减无增等之义，以及由于自性空故，对于色等内外等空性不执著，以及色等无生无灭等相状，以这些按照顺序对于四谛的所缘境生起与决择分相应的。独觉道的结尾是菩萨道。 于谛与谛之忍， 知之刹那四相异。 于道智性见道， 连同利益此宣说。 如是说，于道智性之时，菩萨以法智忍，法智，类智忍，类智，这四个忍与智的刹那，各自与苦等谛相关联，具有此及其他的功德，所应修习的，被称为见道的大利益。如何修习呢？ 如是性与诸佛， 互相依赖无依故， 不许异名与， 连同大无量。 无量与无边， 于彼住色等上， 定解为佛性与， 无取无舍等
English
The gradual abandonment and non-abandonment of conceptualizations, and the superior Dharma possessed by the distinctions of the bases of dependent Dharma gathered by the vehicle of the Pratyekabuddhas, for the sake of realization, what a Bodhisattva should know, is not knowing everything, this is called the path of the Pratyekabuddhas. If one obtains what is in accordance with the part of ascertainment, the path as previously described will arise, therefore it is in accordance with the part of ascertainment. Without contradicting the imputed nature of Dharma, The aspect of showing turns into warmth, Turning into the peak, forms etc., Distinguished by the absence of decrease etc. By emptiness of the inner etc., Because of not grasping forms etc., it is forbearance. The aspect of forms etc. without arising etc., Is the supreme Dharma. Thus it is said, without contradicting the imputed nature of Dharma arising from the expressions of forms etc., to show well, and to teach the meaning of forms etc. without decrease and increase etc. in the ultimate sense, and because of emptiness of self-nature, not grasping forms etc. with emptiness of inner and outer etc., and the aspects of forms etc. without arising and ceasing etc., with these, in order, the part in accordance with ascertainment arises for the objects of the four truths. The end of the Pratyekabuddha path is the Bodhisattva path. Forbearance on truth and truth, Four different moments of knowledge. On the wisdom of the path, the seeing path, This is explained together with the benefits. Thus it is said, at the time of the wisdom of the path, the Bodhisattva, with the forbearance of Dharma knowledge, Dharma knowledge, subsequent knowledge forbearance, subsequent knowledge, these four moments of forbearance and knowledge, each associated with the truths of suffering etc., possessing this and other qualities, what should be cultivated is called the great benefit of the seeing path. How should one cultivate? Suchness and the Buddhas, Because they depend on each other and are without dependence, Not admitting different names and, Together with great immeasurable. Immeasurable and boundless, On forms etc. abiding therein, Definitely grasping as Buddhahood and, Without taking and without abandoning etc.