English
Furthermore, in order to uphold the vows of Bodhi, one should know how to abide in the perfection of discipline. Although the precepts of the Bodhisattva are extensively discussed in other Mahayana sutras, they are also briefly explained here. To show that not separating from the intention of all-knowingness is a loss of discipline, it is said, "If," and so on. If one practices the ten virtuous paths, such as abstaining from killing, for hundreds of thousands of kalpas, but dedicates the discipline to Arhats and Pratyekabuddhas, and generates desire in the mind, then, at that time, as before, because of having a loss of discipline, the discipline will have faults, and likewise, the discipline will be lost as if destroyed. Because the one who generates the mind of Bodhi invites the Buddha himself, and then turns away from him, deceiving sentient beings, he is also defeated by others, which is a fundamental downfall, extremely serious. Therefore, the Shravakas and others generate a mind of desire and are in accordance with it. In order to show how to enter the discipline that appears truly, it is said, "Discipline," and so on. As previously stated, one should protect and uphold the discipline that has been received, and as before, completely dedicate it to supreme Bodhi. When that discipline does not slander others, has no arrogance, and does not praise oneself with the pride of one's own discipline and asceticism, and completely abandons the grasping of "I," and likewise, abandons, completely abandons the grasping of sentient beings, then it is said that the Bodhisattva, as previously stated, abides in the perfection of discipline, therefore, one should enter in this way. To show that there are other faults as well, it is said, "If," and so on. If a Bodhisattva practices the path of the Victorious One, because the discipline as previously stated is the path, he distinguishes and establishes these as those who hold the discipline and these as those who break the discipline, and should abandon and should uphold, then, therefore, because various grasps enter, he is unable to protect all objects of focus, so as before, he is extremely degenerate, and so on.
Tibetan
ཚུལ་ཁྲིམས་རལ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོངས་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དངོས་པོར་དམིགས་པར་མི་བྱའོ། །མི་དམིགས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་མེད་པས་སེམས་ཅན་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་དང་གཞན་གྱི་ཆར་འབྱེད་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཚན་མར་འཛིན་པ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་དང་ལྡན་པས་བཀག་པའི་དངོས་པོ་ལ་མི་སྤྱོད་པས་སྡོམ་མིན་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གང་ལ་སྡོམ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་རློམ་སེམས་མེད་དེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དགེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་འཛིན་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དེ་ ལ་མེད་དེ། དེས་ནི་མི་དགེ་བ་ལས་བཟློག་ནས་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པར་འདྲེན་པས་གསུངས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་བསྟན་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པས་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བས་ན་འཛིན་པ་མེད་པས་གང་ཞིག་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ལྟ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡན་ལག་གི་དམ་པ་མགོ་ལ་སོགས་པ་གཏོང་ཞིང་ཞུམ་པའི་སེམས་ཀྱང་མེད་ལ། དགོས་པ་གཏོང་བ་ནི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་གཏོང་ཞིང་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་ན་ཞེན་པ་མེད་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་གཏོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་དམན་པ་ལ་བརྟགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ངེས་པའི་དོན་ཐ་མལ་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡམ་བརླར་རོ། །དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་ཡང་ཤེས་ནས། གང་གི་ཚེ་བདག་གི་ཤ་ཡང་གཏོང་བ་ལ་ཞུམ་པའི་སེམས་མེད་ན། དེ་ཚེ་ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་གཏོང་བ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པ་དེ་ནི་གནས་མེད་དེ་མི་སྲིད་དོ། །བདག་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། བདག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་ནས་དངོས་པོ་ལ་བདག་གིར་འཛིན་པས་ཆགས་ཏེ། ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་མུན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་ལ་གཏོང་བའི་བློ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེར་སྣ་ཅན་དེ་དག་ནི་ཡི་དགས་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། བརྒྱ་ལ་ཅི་སྟེ་མིར་སྐྱེས་ན་ཡང་དེ་ཚེ་དབུལ་པོར་འགྱུར་ཏེ་འཐོབ་བོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དང་པོ་སྦྱིན་པ་ཁོ་ན་ལ་མོས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སེམས་ཅན་དབུལ་པོ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ སྦྱིན་པ་ལ་མོས་པ་དང་ལྡན་ཏེ། ལུང་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པས་ཐམས་ཅད་གཏོང་ཞིང་རྟག་ཏུ་ལྷུག་པར་གཏོང་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་གླིང་བཞི་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཆིལ་མའི་ཐལ་བ་འདྲ། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པར་བྱིན་ནས་དེ་བཞིན་དུ་དགའ་བར་ཏེ་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་གླིང་ཐོབ་པ་ནི་དེ་ལྟ་མིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྦྱིན་པ་མི་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆེད་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྟན་མ་ཐག་པའི་རིམ་པས་སྦྱིན་པ་བྱིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་གསལ་བ་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཀུན་ལ་སྦྱིན་པ་འདི་བྱིན་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་པས་སྦྱིན་པ་བྱིན་ལ། དེ་ཡང་འགྲོ་བའི་དོན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ན། བྱང་ཆུབ་དང་སེམས་ཅན་མི་ཟད་པའི་སྦྱིན་པ་ཟད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྦྱིན་པ་བྱིན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང༌། ལེན་པ་པོ་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་མེད་དོ། །སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་ཡང་ཕ་རོལ་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་བློས་ཡིན་གྱི། དེ་ནི་ནམ་དུ་ཡང་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་རེ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་རང་ལ་ཇི་སྙེད་བདོག་པ་གཏོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་མཁས
Chinese
因为戒律破损的缘故，所以完全清净的戒律是没有的。因此，不应执着于事物。为了显示不执着而行持就没有堕落，所以说了“于何”等。于何者，以如幻术般的法性，以了悟的力量，没有视为自我的意识，所以没有视为其他的有情。因此，因为没有分别自和他者的界限，所以远离了随后的贪恋和愤怒，因为具有从执着相状中向外转变的力量，所以不实行被禁止的事物，哪里会有律仪呢？因此，于何者，没有律仪和非律仪的傲慢之心，因为执持戒律和苦行为最殊胜是过失的缘故。不善业的生起和执持以及非律仪在那 里也没有。因为他从不善业中返回而进入善业，所以因为引导戒律的缘故而说了。为了显示具有戒律者会进入布施，所以说了“有情”等。无论谁，刚刚显示的那样，在世俗中成为具有戒律者，因为在胜义中没有戏论，所以因此没有执着，无论谁，对于可爱和不可爱的一切事物都没有观看。又因此，舍弃肢体的殊胜头等，也没有怯懦之心。舍弃需要之物，就是舍弃一切财产，并且因为恒常不期待布施的果报，所以没有贪恋。如果没有完全舍弃外在的事物，那如何能舍弃一切呢？所以说了“诸法”等。无论谁，以观察低劣为先导，因为从决定的世俗因和联系中产生，所以是虚假的。在胜义中，因为远离自性，所以也知道是无我的。当舍弃自己的肉身也没有怯懦之心时，那舍弃外在事物还用说什么呢？在这里，对外在事物吝啬，那是没有依据的，是不可能的。无我瑜伽士为什么进入布施等呢？所以说了“于我”等。如果视为自我而对事物
English
Because of the broken precepts, there is no completely pure discipline. Therefore, one should not cling to things. To show that there is no downfall in practicing without clinging, it is said, "To whom," and so on. To whom, with the power of understanding the dharma nature like an illusion, there is no consciousness of self, so there is no consciousness of other sentient beings. Therefore, because there is no distinction between self and others, one is free from subsequent attachment and anger, and because one has the power to turn away from clinging to characteristics, one does not practice forbidden things, so how can there be discipline? Therefore, to whom, there is no arrogance of discipline and non-discipline, because holding precepts and asceticism as supreme is a fault. The arising and holding of unwholesome deeds and non-discipline are also not there. Because he turns away from unwholesome deeds and enters into wholesome deeds, it is said because it leads to discipline. To show that one who has discipline will enter into giving, it is said, "Sentient beings," and so on. Whoever, as just shown, becomes disciplined in the conventional, because there is no elaboration in the ultimate, so therefore there is no clinging, whoever has no view of all things that are lovely and unlovely. Also, therefore, giving up the excellent head and so on of the limbs, there is no timid mind. Giving up what is needed is giving up all possessions, and because one constantly does not expect the fruit of giving, there is no attachment. If one does not completely give up external things, how can one give up everything? Therefore, it is said, "All dharmas," and so on. Whoever, with the observation of inferiority as a guide, is false because it arises from the determined conventional cause and connection. In the ultimate, because it is free from self-nature, it is also known to be selfless. When there is no timid mind in giving up one's own flesh, then what need is there to talk about giving up external things? Here, being stingy with external things is unfounded and impossible. Why do selfless yogis engage in giving and so on? Therefore, it is said, "To me," and so on. If one regards oneself and things
Chinese
因为执着于“我”而产生贪恋，由于没有完全施舍的特性，被目标的黑暗蒙蔽，哪里会有舍弃的智慧呢？因此，吝啬之人会转生到饿鬼道。即使有百分之一的机会转生为人，也会变得贫穷而困顿。又因此，应当行持如前所述的布施。为什么首先要专注于布施呢？因为说了“那时”等等。无论何时，当看到贫穷的众生时，菩萨以圆满的慈悲心，对如前所述的布施充满信心，凭借经文等量，连同果报一起，舍弃一切，并恒常慷慨地施舍。那时，以七宝装饰的四大部洲，因为完全脱离了执着，就像鼻涕灰一样。以三轮清净而施舍，同样会感到喜悦，获得内心的安乐。而获得如前所述的部洲则不是这样。为了使如前所述的布施不会耗尽，特意回向给无上菩提。为了说明这一点，说了“菩提”等等。按照刚刚阐述的顺序进行布施，菩萨贤者以清净的意念想到：愿这个布施给予三界所有众生。以这样的想法进行布施，并且为了利益众生而完全回向给殊胜的菩提，那么菩提和众生无尽的布施就不会耗尽。为了证悟没有显现执着的果报，说了“布施之后”等等。无论是布施者、布施物还是接受者，凡是不可得的，就不会执着于事物。布施也是以摄受他人的心而行持的，而不是为了期待果报的成熟。像这样，连同果报一起，舍弃自己所拥有的一切，才是智者。
English
Because of attachment arising from clinging to "I," and because there is no characteristic of complete giving, being blinded by the darkness of the object, how can there be the wisdom of abandonment? Therefore, those who are miserly will be born in the realm of the pretas. Even if there is one in a hundred chances of being born as a human, they will become poor and destitute. Again, therefore, one should engage in the giving as previously stated. Why should one focus solely on giving at first? Because it is said "at that time" etc. Whenever one sees impoverished sentient beings, the Bodhisattva, with perfect compassion, is filled with faith in the giving as previously stated, and with the measure of scriptures etc., together with the fruition, abandons everything and is always generous in giving. At that time, the four continents adorned with the seven precious things, because they are completely free from attachment, are like snot ashes. Having given with the three wheels pure, one will likewise rejoice and attain inner happiness. But obtaining the continents as previously stated is not like that. In order to make the giving as previously stated inexhaustible, one should specifically dedicate it to unsurpassed Bodhi. To explain this, it is said "Bodhi" etc. Having given in the order just explained, the wise Bodhisattva, with a pure mind, thinks: May this giving be given to all sentient beings in the three realms. Having given with such a thought, and completely dedicating it to supreme Bodhi for the benefit of beings, then the inexhaustible giving of Bodhi and sentient beings will not be exhausted. In order to realize the fruition without manifest clinging, it is said "After giving" etc. Whether it is the giver, the giving, or the receiver, whatever is unobtainable, one will not cling to things. Giving is also practiced with the mind of embracing others, and not in order to expect the ripening of fruition. Like this, together with the fruition, abandoning everything one possesses is the mark of the wise.