Tibetan
ན་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་ལོ་བརྒྱ་དང་ཉི་ཤུ་ལོན་པས་གང་གི་ཡང་ཇི་སྲིད་ན་སྟན་ལས་ལངས་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་རང་གིས་རྒྱང་གྲགས་ཕྱེད་དམ། རྒྱང་གྲགས་སུ་གྲོགས་མེད་པར་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀྱི་ལག་པ་གཉིས་མི་དག་གིས་བརྟེན་བྱས་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་འགྱེལ་བའི་འཇིགས་པ་མེད་ཅིང་ཇི་སྲིད་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་བའི་གནས་སུ་བདེ་བླག་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ལ་འདི་ལྟར་རྨོངས་པས་སྟོབས་ཆུང་བ་གང་གི་ཚེ་ཡང་དད་པ་ཙམ་གྱིས་ཞུགས་པར་གྱུར་ཀྱང༌། འདི་ལྟར་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མ་བཟུང་ཞིང་བྲལ་ན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སར་ལྟུང་བའི་བར་ཐོབ་པས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཆོག་གིས་ཡོང་ཟིན་ན། །མི་ཉམས་ཏེ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ནས་མིའི་དྲང་སྲོང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་རྒས་པ་བརྟེན་པ་དང་མ་བརྟེན་པའི་དཔེས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང༌། མ་བཟུང་བ་དག་ཅི་རིགས་པར་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ལྟུང་བ་དང༌། མི་ལྟུང་བ་དག་བསལ་བར་བྱས་པས་བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་དཔེའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའི་བཤད་པའོ།། །།ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རིམ་པས་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཐོབ་ནས་དམིགས་པའི་རོ་མྱང་བ་མེད་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་པོའི་ལས་ཅན་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་པོའི་ལས་ཏེ་སར་གནས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དགེ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པའི་བསམ་པའོ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཞུགས་པ་བླ་མའི་སྐྱོན་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སློབ་མ་བཟང་པོ་དེ་ཆེར་གུས་པས་བླ་མ་ལ་གུས་ལྡན་ནོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སེམས་སྲུང་བ་ཤེས་པ་ནི་མཁས་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་ཞེ་ན། ལན་དུ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པས་སློབ་མ་དམིགས་པའི་རོ་
Chinese
衰老痛苦之人，年届一百二十，无论何时从座位起身，也如是自己走半个遥呼，或遥呼中无伴侣则无力，故不能行，若左右双手由他人扶持，则无跌倒之惧，且能安稳到达所行之处。如是菩萨于智慧如此愚昧，势单力薄之时，纵然仅以信心而入，然若未为法性所持，且分离，则因得堕入声闻等地之间隙而衰败，即坏灭也。若彼已至方便与殊胜智慧，则不衰败，乃如来之境。于殊胜之相有所悟解，则能触及人中之雄，薄伽梵之菩提。是故，以衰老之人扶持与不扶持之譬喻，以智慧与方便善巧摄持与未摄持者，各随其应堕入轮回与涅槃，以及不堕入者，以遮遣彼等而了知所诠之义。功德宝聚偈之譬喻品第十四之释说竟。如是依所诠次第，由得殊胜道，而不尝所缘之味，以善知识之力，不作非事，为示此义故，宣说菩萨等。菩萨初业者，乃为趣入殊胜相之故，初业，即安住于地者。欲求善法故，乃增上意乐。入于佛陀殊胜菩提，不执上师之过失故，善妙弟子乃以大恭敬，对上师具敬。应知于一切时中，皆已承事供养善知识等。知守护心者，乃智者。何故应依止善知识耶？答曰：宣说智者等。以何之故，从彼等善知识生起殊胜相之功德耶？彼以教诫与随教，令弟子所缘之味
English
A person suffering from old age, reaching the age of one hundred and twenty, whenever rising from a seat, similarly walks half a yojana by oneself. Or, in a yojana, without a companion, one is powerless, therefore unable to walk. If both the left and right hands are supported by others, then there is no fear of falling, and one can safely reach the place to be traveled. Likewise, when a Bodhisattva is so ignorant in wisdom, and weak in strength, even if entering with mere faith, if not held by the nature of Dharma and separated, then due to obtaining the gap of falling into the grounds of Śrāvakas and others, one will decline, that is, perish. If that one has reached the supreme method and wisdom, then one does not decline, but is the state of the Tathāgata. Having realized the characteristics of the extraordinary, one will touch the Bodhi of the Lion among men, the Bhagavan. Therefore, by the example of an old person being supported and not supported, those who are skillfully grasped by wisdom and method, and those who are not grasped, each according to their respective situations, falling into Saṃsāra and Nirvāṇa, and those who do not fall, by eliminating them, one should understand the meaning of what is being taught. This concludes the explanation of the fourteenth chapter, the chapter on examples, from the "Collected Verses of Precious Qualities." As explained in the order, having obtained the extraordinary path, without tasting the flavor of the object, by the power of the virtuous friend, one does not do what is not to be done. To show this, the Bodhisattva and so on are taught. The Bodhisattva who is in the first activity is the first activity because of entering into the extraordinary characteristic, that is, the one who abides on the ground. Because of desiring virtue, it is the superior intention. Entering the supreme Bodhi of the Buddha, not holding the faults of the Guru, the good disciple is very respectful and has respect for the Guru. It should be known that at all times, one has served and honored the virtuous friend and so on. Knowing how to protect the mind is the wise one. Why should one rely on a virtuous friend? The answer is: the wise one and so on are taught. For what reason do the qualities of the extraordinary characteristic arise from those virtuous friends? He, with instructions and following instructions, makes the disciple taste the flavor of the object.
Tibetan
མྱང་བ་མེད་པས་མཁས་པའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་དག་གིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྗེས་སུ་སྟོན། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་གྱི་མཆོག་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ཏོ་ཞེས་རྒྱལ་བ་དེ་སྐད་གསུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་དེ་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་ཡིན་པར་དགོངས་སོ། །དེ་དག་གི་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་འདྲ་བ་ཞིག་ ཅེ་ན། སྦྱིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་མི་དམིགས་པས་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ས་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རོ་མྱང་བ་སྤངས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་གྱིས་ཤིག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཕུང་པོ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དཔྱད་ནས་ཕྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ངེས་པ་ན་འཛིན་པར་མ་བྱེད་ཅེ་ན། དང་པོའི་ལས་ཅན་དེ་དག་ལ་རིག་པས་ངེས་པར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་དེ་སྐད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་དུ་ན་དད་པ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས། མཇུག་ཐོགས་སུ་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སྦྱོར་བ་རྣམས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་མ་འོངས་པའི་བདེན་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རྒྱ་མཚོའོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཐོབ་པས་དགའ་བའི་ཕྱིར་སྨྲ་བའི་ཟླ་བའོ། །ཡང་དག་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྐྱབས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཕན་པ་ཀུན་ནས་འབྱུང་བའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔུང་གཉེན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སེལ་བའི་དོན་གྱི་རྟེན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གནས་སོ། །འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཉམ་པར་རྟོགས་པར་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟེན་དང་བློའོ།
Chinese
因无所著而为智者。彼等善知识宣说般若波罗蜜多。是故诸佛法乃殊胜之体性。为遣除一切障，故依止功德之最胜善知识，如是胜者言。是故应思彼为应恭敬者。若问彼等之教诫与随教之相似为何？ 则说布施等。谓入于摄集布施等一切法之自性无所缘中。以六波罗蜜多之作者与所作皆不可得故。以自性转变故，舍弃缘于初地等之味，应回向菩提之因。菩提蕴乃成无漏果，以戒蕴等之理安立，审察后若以别别审察而决定，则不应执著。若问：对于最初之业者，为以理决定如幻而了悟故，最初宣说极善加行，是故应如是宣说。否则，甚至连信心亦无。知自他义圆满乃显示殊胜之体性。末后显示与他义圆满相应诸事之利益等作用之体性故。如是等说。谓如是了知之体性完全了知后，以修习相应诸事之力，以显示菩萨行法故，获得未来之真实乃功德。以功德之聚难以了悟故，为海。以获得现今生起之安乐而喜悦故，为语月。以安置于不转变之法性故，以作义故，乃有情世间之怙主。如是，以是极大利益一切生起之所依故，为亲友。以进入遣除痛苦之因之义之所依故，为处所。以轮回与涅槃平等了悟而特异，以是佛之因故，为所依与智慧。
English
Because of non-attachment, one is wise. Those virtuous spiritual friends explain the Perfection of Wisdom. Therefore, all Buddha-dharmas are of the nature of special characteristics. In order to abandon all obscurations, one relies on the virtuous spiritual friend who is the best of qualities, thus spoke the Victorious One. Therefore, one should think of them as worthy of reverence. If one asks what is the similarity between their instructions and following them? Then it is said, giving and so on. It means entering into the non-objectification of the nature that gathers all the dharmas such as giving. Because the agent and action of the six perfections are not found. Because of the transformation of nature, abandon the taste of focusing on the first ground and so on, and dedicate it entirely to the cause of enlightenment. The aggregate of enlightenment is the fruit of becoming uncontaminated, established by the reasoning of the aggregate of morality and so on. After examining it, if it is determined by separate examination, then do not grasp it. If you ask: For those who are initially engaged in action, in order to realize that it is like an illusion with certainty through reason, the initial explanation of the excellent application is taught, therefore it should be taught in this way. Otherwise, even faith will not arise. Knowing the perfection of one's own and others' benefit shows the special characteristics. In the end, it shows the nature of the benefit and other functions of those who engage in the perfection of others' benefit. Thus, it is said and so on. It means that after fully knowing the nature of such knowledge, by the power of meditating on the corresponding practices, by showing the Dharma of the Bodhisattva's conduct, obtaining the truth of the future is a quality. Because the collection of qualities is difficult to understand, it is an ocean. Because of the joy of obtaining the happiness that arises now, it is the moon of speech. Because it is placed in the nature of the unchanging Dharma, because it acts, it is the protector of the world of sentient beings. Similarly, because it is the basis for the arising of all extremely beneficial things, it is a friend. Because it enters as the basis for the meaning of removing the cause of suffering, it is a place. Because it is unique in realizing the equality of samsara and nirvana, because it is the cause of the Buddha, it is the basis and wisdom.