English
The rivers dry up, and you thoroughly reveal the certain nature of reality. How do you reveal the nature of reality? You speak of form and so on. Since all phenomena are contained within the five aggregates, form, too, is like an illusion and is not visible. Similarly, feelings and whatever is mind, and whatever is consciousness that distinguishes things, and the habitual tendencies of virtuous things and so on that are accumulated in the mind—none of these can be traced back, because they are free from the nature of one and many. Therefore, seeing with the eye of wisdom is seeing reality, as the Tathagata taught, and this dispels perversion. Closing the eyes, or being like a blind person with incomplete eyes, or not seeing because of a mind that thinks it is seeing, should not be called true seeing. For when a yogi arises from the samadhi of non-perception and clings to things and non-things, afflictions and cognitive obscurations arise. What is seen here? You speak of space and so on. Just as space, because it is devoid of all things, transcends the scope of direct perception and inference, it is not seen, but it exists in the conventional language of sentient beings. But in the ultimate truth, space does not exist, so how can one see form? There is no seeing at all. Therefore, examine this meaning through analysis. Therefore, space is merely a term. One must realize that the so-called "not seeing is seeing" is complete. Thus, seeing reality is also taught by the Tathagata. Because what is not seen cannot be seen as having a single, definite nature, since all things are like illusions. This concludes the explanation of the twelfth chapter, "The Teaching on the World," from The Jewel Garland of Qualities. Since the general nature of knowledge is fully understood, its particularity must be understood in particular. Therefore, the characteristics of particularity must be stated. That is, the particularity of the paths of the Hearers and so on, and the particularity of the nature of the inconceivable path and so on, make it more excellent.
Tibetan
་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པའི་ཡུལ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། མི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཡུམ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་དེ་མཐོང་བ་ཐོབ་པ་ཡང་འདིར་སྦྱོར་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འདིར་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དེས་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་བཏང་སྙོམས་འདུག་ཅིང་བློན་པོ་ཀུན་བྱེད་ལྟར། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྙེད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲ་གང་ཡིན་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ས་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་གྲོང་ནི་ལུས་འཕགས་ལ་སོགས་པའོ། །ཡུལ་ནི་མ་ག་དྷཱ་ལ་སོགས་པའོ། །འཁོར་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེར་མི་འགྲོ་བར་རྒྱལ་པོ་དེའི་རང་བཞིན་ཡུལ་མིས་འབྲུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡུད་པ་སྟེ། བསྐྱེལ་བ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཉིད་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་ལ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྡུད་དོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའི་བཤད་པའོ།། །།ཡང་གང་གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ཐོབ་ཅེ་ན། གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གིས་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་ཆོས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་གཤེགས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་དད་པ་བརྟན་པོ་ཡོད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་བསམ་སྦྱོར་བ་སྟེ། མཆོག་ནི་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཡོད་ན། དེའི་ཚེ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རིམ་པས་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་ས་གཉིས་ཤིན་ཏུ་འདས་བྱས་ནས་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི
Chinese
为了在痛苦等真理的境界面上，理解痛苦等法的知忍之相，所以说了“见”等。任何菩萨，以思念不可思议和不平等性等自身的相，而见到般若波罗蜜多，因此获得见道，也以在此修习的力量，成为一切法差别的体性，与痛苦等法的知忍等，以及与此密切相关的行为，都是由此而生。如国王安住不动，而大臣操办一切事务。同样，凡是数量有多少，以及佛陀的声音是什么，都应与般若波罗蜜多相结合。圆满正等觉佛陀们，以及独觉佛所造的法，同样，声闻们的行为有多少，那些都是般若波罗蜜多所作。为了清晰地显示这一点，所以说了“国王”等。国王的都城是身胜等。国土是摩揭陀等。眷属是王舍城等。国王不亲自去那里，但国王的本性是，当地人民也收集所有的谷物，如运送一般。同样，菩萨的法性是不去任何地方，但痛苦等法的知忍等，特殊道之体性的佛陀之地的所有功德都收集起来。收集功德珍宝。偈颂中不可思议之章，即第十三品的解释完毕。 又，何时获得佛陀的殊胜功德呢？所以说了“对于谁”等。因为能成佛之法被称为佛陀。如来是佛陀的法，如果对于不被相违品所胜伏的菩萨，有坚定的信心，那么就应思修殊胜的般若波罗蜜多。殊胜是因为是伟大的。如果安住于正确的修习，那么那时因为是按二谛的次第而入，所以声闻、独觉二地已经远远超越，并且对于不被魔和外道等所胜伏的诸位胜者
English
In order to understand the characteristics of the forbearance of knowing the Dharma in suffering, etc., in the realm of the truth of suffering, etc., "seeing," etc., is spoken. Any Bodhisattva who contemplates the inconceivable and unequal nature of things sees the Perfection of Wisdom, and thus attains the path of seeing. Also, by the power of practice here, it becomes the nature of the characteristics of all dharmas, and all actions closely related to the forbearance of knowing the Dharma in suffering, etc., are born from this. Just as the king stays still while the ministers handle all affairs, similarly, whatever the number and whatever the voice of the Buddha, all should be combined with the Perfection of Wisdom. The perfectly enlightened Buddhas, as well as the dharmas created by the solitary Buddhas, and similarly, whatever the actions of the Shravakas, all of those are done by the Perfection of Wisdom. In order to clearly show this, "king," etc., is spoken. The king's city is like the body's excellence, etc. The country is Magadha, etc. The retinue is Rajagriha, etc. The king does not go there himself, but the nature of the king is that the local people also collect all the grains, as if transporting them. Similarly, the Dharma nature of the Bodhisattva is that he does not go anywhere, but all the qualities of the Buddha's land, which are the nature of the special path, such as the forbearance of knowing the Dharma in suffering, etc., are collected. Collecting the jewels of qualities. The explanation of the thirteenth chapter, the chapter on the Inconceivable, in verses, is completed. Furthermore, when will one obtain the special qualities of the Buddha? Therefore, "to whom," etc., is spoken. Because the Dharma that makes one a Buddha is called Buddha. The Tathagata is the Dharma of the Buddha. If a Bodhisattva who is not overcome by opposing forces has firm faith, then one should contemplate and practice the supreme Perfection of Wisdom. Supreme because it is great. If one abides in correct practice, then at that time, because one enters according to the order of the two truths, the two grounds of the Shravakas and solitary Buddhas have been far surpassed, and for the victors who are not overcome by demons and heretics, etc.