Tibetan
པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཕོད་དོ། །ཡང་དག་པའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དེས་ནི་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེའི་རྗེས་ལ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་མི་འགྲོ་བའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་རང་གི་དང་གཞན་གྱི་བསོད་ནམས་མཉམ་དུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱས་ནས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་པོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདས་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་གང་ནི་འདས་དུས་སྔོན་གྱིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐའ་ཡས་གང་ཞིང་མང་བྱེ་སྟོང་དག་ན་གང་བཞུགས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བརྙེས་ནས་ཆོས་བསྟན་པས་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་མཛད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་གི་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་རྣམ་པར་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཆོས་ཟད་པའི་དུས་ཀྱི་བར་དེ། དེ་དག་གི་དབུས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང༌། མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་གཉིས་ནས་བཟུང་སྟེ་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ནི་བཅས་པའོ། །མི་དམིགས་པར་ཞུགས་པ་དང་ ལྡན་པས་སྤྱོད་ཅིང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ས་བཅུ་ལ་གནས་ཏེ། མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་དག་ནི་ཀུན་ཏུ་འོད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ། །གང་ཡང་སངས་རྒྱས་སྲས་རྣམས་དང་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཏེ། སློབ་དང་མི་སློབ་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་པའོ། །དང་གི་སྒྲས་ནི་གཞན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱང་ངོ༌། །ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་གཞག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བྱེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དད་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་རང་གི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་དགེ་བ་བྱེད་པའོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བསོད་ནམས་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྔོ་བས་འགྲོ་བའི་དོན་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང༌། ངེས་པར་ལེགས་པའི་གཞིའི་མཚན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ
Chinese
所有这些都无法做到。因为真正的随喜能使之完全增长，所以接下来要讲述随喜后回向的意念。而随喜又分为先行和不先行两种。如此，当为了自己和他人共同获得福德，而随喜他人所做的善根后进行回向时，这是第一种。当为了使自己的布施等不耗尽而进行回向时，这是第二种。因为是主要的，所以为了首先展示回向的意念，说了“过去时”等，即过去无量无数的佛陀。世尊无量，在众多百千世界中安住，获得有余涅槃后，通过说法来消除众生的痛苦，他们是世间的怙主。从他们最初发起无上菩提心，到引导者们的正法灭尽之时。那些中间的胜者们的福德之聚，以及从信行地二地开始，互相一起做的是包括。以不执著的方式进入，并具有，行持布施等波罗蜜多，极喜等安住于十地。不共十八等佛法，是普光佛的境界。无论是佛子们还是声闻们，有学和无学，有漏和无漏的善根。以及“和”字所表示的其他各类众生的福德。将无量等法的自性完全归纳，并将它们全部放在心中，菩萨随喜的行为是极其虔诚和极其欢喜，并且为了成就自己的一切而行善。随喜的福德，以及以不执著的方式回向一切法，从而使众生的利益显着增上，并且是决定善妙之基的菩提之因。
English
All of these cannot be done. Because true rejoicing can make it fully grow, so next, the intention of dedicating after rejoicing will be discussed. And rejoicing is divided into two types: preceding and not preceding. Thus, when one rejoices in the roots of virtue done by others in order to jointly obtain merit for oneself and others, and then dedicates it, this is the first type. When one dedicates in order to make one's own generosity, etc., inexhaustible, this is the second type. Because it is the main one, in order to first show the intention of dedication, it is said "past time," etc., that is, the countless Buddhas of the past. The Bhagavan is infinite, residing in many hundreds of thousands of worlds, having attained Nirvana with remainder, eliminating the suffering of beings by teaching the Dharma, they are the protectors of the world. From their initial generation of the supreme Bodhicitta to the time when the Dharma of the guides is exhausted. The collection of merit of those intermediate victors, and from the second Bhumi of Adhimukticarya, doing together with each other is included. Entering in a non-attached way, and possessing, practicing the Paramitas such as generosity, residing in the ten Bhumis such as Pramudita. The Buddha Dharmas such as the eighteen unshared ones are the realm of Samantaprabha Buddha. Whether it is the Buddha's sons or the Shravakas, the learners and non-learners, the wholesome roots with outflows and without outflows. And the merit of other various beings indicated by the word "and." Completely summarizing the nature of the immeasurable Dharmas, etc., and placing them all in the mind, the Bodhisattva's act of rejoicing is extremely devout and extremely joyful, and doing good in order to accomplish all of one's own. The merit of rejoicing, and dedicating all Dharmas in a non-attached way, thereby significantly increasing the benefit of beings, and is the cause of Bodhi, which is the basis of definite goodness.
Tibetan
ར་གྱུར་པ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་ན་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་སྤྱིར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ཤེ་ན། ཡོངས་བསྔོ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གལ་ཏེ་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་སོ་ཞེས་སེམས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་ཞེན་པས་སེམས་སུ་འདུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་གང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དེར་དམིགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་འདུ་ཤེས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ལྟ་གནས་ཏེ། མངོན་པར་ཞེན་ནས་བདག་གིས་འདི་དེར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །ལས་དང༌། བྱེད་པ་དང༌། བྱ་བར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ནི་ཆགས་པའོ། །དེ་བས་ན་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འགགས་པར་ཤེས་ཤིང་ཉམས་པ་ནི་ཟད་པ་སྟེ་བསགས་པ་ཉམས་པ་དེ་ལྟ་བུར་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པས་གང་དུ་སངས་རྒྱས་སུ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་ན་དེའི་ཚེ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། ཁ་ཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་གཙོར་གསུངས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཉིད་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛིན་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པའི་ཕྱིར་དེ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་མཚན་མར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟ
Chinese
如果回向于无上菩提，那么如此回向才是真正的回向。如果这样说只是普遍的教导，那么如何以无所缘而作殊胜回向呢？经中说“回向如果”等。如果回向，菩萨如果心想这是回向之心，那就是以执着而视为心。同样，在何处回向菩提，所缘就是菩提。以回向之心了知有福德，就是视为众生。因此，视为是执相的自性，是所缘的因，如住处一般，因为执着而心想我已将此回向于彼。对于业、作者和所作的一切所缘，都因为具有执着，所以关系就是贪着。因此，因为正量所害，所缘是颠倒的自性，所以不是回向。如果是这样，那么如何回向呢？经中说“如果”等。如果菩萨这样了知回向的法性，自性是止息的，衰损就是灭尽，如积聚衰损一般，如此了知诸法，无论在何处回向成佛，回向之意所作的法的福德，所作的事物，自性的事物之法，所作的自性，都不能成办回向，如果像幻化之人一样回向，那时才是回向。因为如此一切法都是无所缘的。如果不是以智慧作意业和事业等，那么在某些情况下，为何主要宣说了所缘呢？经中说“如果”等。如果菩萨了知如幻化一般，唯有如此才是真实的，否则不是，如果这样执着，那么那时因为以颠倒的自性回向，因此唯一执着于相，无所缘，如此才是回向于菩提，因为是如实趣入的缘故。如何
English
If dedicating to unsurpassed Bodhi, then such dedication is truly complete dedication. If this is just a general teaching, then how is dedication made special by being without focus? The sutra says, "If dedication," and so on. If dedicating, if a Bodhisattva thinks, "This is the mind of dedication," then it is perceiving it as a mind with attachment. Similarly, wherever Bodhi is dedicated, the object of focus is Bodhi. Understanding that there is merit with the mind of dedication is perceiving it as sentient beings. Therefore, perception is the nature of grasping at characteristics, and the cause of focus is like a dwelling place. Because of attachment, one thinks, "I have dedicated this there." Because all objects of focus, such as actions, agents, and objects, are endowed with attachment, the connection is clinging. Therefore, because focus is harmed by valid cognition, it is the nature of inversion, so it is not dedication. If that is the case, then how does one dedicate? The sutra says, "If," and so on. If a Bodhisattva knows that the nature of dedication is naturally ceased, and decay is exhaustion, like the decay of accumulation, and thus knows all phenomena, then wherever one dedicates to Buddhahood, the merit of the Dharma that is made by the mind of dedication, the object of action, the Dharma of the nature of things, the nature of action, cannot accomplish dedication. If one dedicates like a magical person, then at that time it is dedicated. Because all phenomena are without focus. If one does not apply the mind to actions and activities with wisdom, then in some cases, why is focus mainly taught? The sutra says, "If," and so on. If a Bodhisattva understands that being like an illusion is the only truth, and nothing else, if one holds to this, then at that time, because of dedicating with an inverted nature, therefore, solely clinging to characteristics, being without focus, that is dedication to Bodhi, because it is entering into reality. How
Tibetan
ར་དུག་དང་འདྲེས་པའི་ཁ་ཟས་ཟོས་ན་མཐར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ན་བདེ་བ་ཙམ་བྱེད་པས་བཟང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དམིགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་སེམས་དང་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་གསུངས་པ་དེ་བས་ན་འདིར་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྟན་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བསྟན་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཉིས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟས་འདི་ལྟར་རྣམ་པ་གང་དང་གང་གིས་ཀྱང་རུང་སྟེ། དམིགས་པ་ངེས་པ་ཡིན་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་གིས་མཁྱེན་ཅིང་བསྔགས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་རིགས་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པ་དེ་ལྟར་བདག་གིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་པར་དགོངས་སོ། །དེ་ལས་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་བསྔོ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་བསོད་ནམས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཉིད་དེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཐོང་བས་སངས་རྒྱས་མི་སྤོང་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེས་གསུངས་པའི་རིམ་པ་བཞིན་སྨྲ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ཡིན་ཏེ། བསོད་ནམས་མང་པོ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རིགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ནི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྙེངས་པ་མེད་པ་ནི་དཔའ་བོ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་ཡང་སྔ་ཕྱི་ངེས་པ་
Chinese
如果吃了掺有毒药的食物，最终成熟的果报是痛苦，（有人）却说仅仅获得一点快乐也是好的。同样，执着于白净的法而作回向，虽然是菩提退失之因，但考虑到对于初学者来说，仅仅是心与（回向的）对境相连，世尊才殊胜地宣说了（回向）。因此，在此不应执着于（回向）。应当受持所有关于宣说回向之作意和随喜之作意的内容。如是广为宣说两种作意后，为了简略归纳，宣说了“因此”等。因此，无论以何种方式，由于所缘是确定的，即使不能像幻觉一样了悟，也应效仿诸佛世尊的智慧和赞叹，随喜和回向那些能够产生不可思议果报的道理，以及远离一和多的自性的特征。如是，我应随喜，如是，我应回向，应如是修学随喜和回向。如是才是没有颠倒，被认为是真实进入（正道）。如果这样，会有什么功德呢？宣说了“如是”等。如是，以不执着于回向的方便，将善根回向菩提，这本身就是一种接近，对于随喜也是如此。因此，由于见到进入不颠倒之道的果报，就不会舍弃佛陀。因此，正因为如此，按照他所说的次第宣说和随喜，就是宣说诸佛所说之语，胜过所有以有情为对境的菩萨，因为能够完全摄持众多善根。如前所说，以理回向和随喜，对于所有对境都不会怯懦，这就是勇士，直到被称为菩萨为止。此作意也有先后次第。
English
If one eats food mixed with poison, and eventually experiences the suffering of its maturation, (some) say that it is good to have even a little pleasure. Similarly, although dedicating with attachment to pure white dharmas is a cause for the decline of bodhi, the Blessed One spoke supremely of it in consideration of the fact that for beginners, it is only a connection between the mind and the object (of dedication). Therefore, one should not be attached to (dedication) here. All the types of teachings on the mental activity of dedication and the mental activity of rejoicing should be taken up. Having extensively taught these two mental activities, in order to briefly summarize them, he taught "Therefore," and so on. Therefore, in whatever way, since the object of focus is definite, even if one does not realize it as an illusion, one should imitate the wisdom and praise of the Buddhas, the Blessed Ones, and rejoice and dedicate those reasons that can produce inconceivable results, and the characteristics that are free from the nature of one and many. Thus, I should rejoice; thus, I should dedicate; one should train in rejoicing and dedication in this way. Such is non-perverted, and is considered to be truly entering (the right path). If so, what merit will result? He taught "Thus," and so on. Thus, dedicating merit to bodhi with a method that is not attached to dedication is itself an approximation, and the same is true for rejoicing. Therefore, because one sees the result of entering the non-perverted path, one will not abandon the Buddha. Therefore, precisely because of this, speaking and rejoicing according to the order he spoke is speaking the words spoken by the Buddhas, and surpasses all bodhisattvas who have sentient beings as their object, because one can completely grasp many merits. As previously taught, dedicating and rejoicing with reason, without being intimidated by any object, is a hero, up to being called a bodhisattva. This mental activity also has a definite order of priority.