Tibetan
།དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་རྟེན་ཅེ་ན། འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་གང་ཞིག་མིང་ཙམ་སྟེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་སྟེ། །འདུ་ཤེས་ཙམ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །བརྗོད་པ་ལས་ནི་གཞན་གྱུར་པ། །བརྗོད་པར་བྱ་བར་རབ་ཏུ་བརྟགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདྲེན་པ་སྟེ་འགྲོ་བའི་བླ་མས་བཏགས་པ་ཙམ་དུའོ། །ཙམ་གྱི་སྒྲས་རྣམ་པ་གཞན་གཅོད་པར་བྱེད་དེ། མིང་ཙམ་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་སོ། །དེ་བས་ན་མིང་བཏགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམས་པས་གང་ཞིག་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་མ་ཐག་པའི་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྲོ་ཞིང་ འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོར་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་ལ་མི་རྟེན་ཏོ། །དོན་དམ་པར་བསྒོམ་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་ཏེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡོད་པའི་སྒྲ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་ཀྱང་གཙོ་བོས་ཀྱང་མི་སྤྱོད་ན། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གཟོད་མ་ནས་ཉེས་པ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གང་ལས་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་ག་ལ་འགྱུར། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །སྤྱོད་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་གནས་ཤིང་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ལམ་བསྒོམ་པ་ནི་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་ཉེ་
Chinese
为什么不依赖于主张实有的宗派呢？因为已经说了“称为‘概念’等等”，世间上所说的色等等，只不过是名称而已。这些全部都只是名称，完全安住于概念之上，与言说不同，完全被认为是可言说的。因为这样说的缘故。引导者，也就是众生的导师，只是假立而已。‘只是’这个词是用来断除其他样子的，完全宣称为只是名称。因此，认识到是名称假立之后，修习无我的行相，那么，以见道所要断除的对境，就以无间道的威力断除，是到达圆满彼岸的。所要获得的对境的获得，是以解脱道的威力，是到达圆满智慧，并且获得远离概念的，正因为如此，舍弃应该舍弃的，获取应该获取的，现证之后到达彼岸。不颠倒地证悟自性的彼岸，在这里是安住于见道，而不依赖于其他的颠倒自性。如果说，以胜义谛修习，因为具有因和合，所以具有颠倒的自性，那么，已经说了“如果”等等。如果恒河沙数般的如来安住于此，并且宣说‘存在’的声音，连主尊也不使用，那么，其他的众生群体又怎么会使用‘存在’这个词呢？因为不可能存在，所以远离无因等等的过失，因为从一开始就没有过失，所以是极其清净的。从其他什么作为因的，因为没有能成立它的量，所以怎么会产生存在呢？因此，称为实有的事物是颠倒的自性，因此如前所说，殊胜的般若波罗蜜多就是见道的自性。行持是安住和证悟在无我行相唯一的，一切法无有差别的境界中，直到这里。像这样，修习见道，就会获得过去如来的授记。
English
Why not rely on the proponents of realism? Because it is said, "Called 'concept' and so on," the forms and so on that are known in the world are merely names. All of these are merely names, completely abiding in concepts, different from speech, and completely regarded as speakable. Because it is said so. The guide, that is, the teacher of beings, is merely a designation. The word 'merely' is used to eliminate other aspects, completely proclaimed as merely a name. Therefore, recognizing that it is a nominal designation, and meditating on the aspect of selflessness, then, the object to be abandoned by the path of seeing is abandoned by the power of the immediate path, which is to reach the perfection of the other shore. The attainment of the object to be attained is by the power of the path of liberation, which is to reach perfect wisdom, and to obtain freedom from concepts. Precisely for this reason, having abandoned what should be abandoned and acquired what should be acquired, and having directly realized it, one reaches the other shore. The perfection of realizing the nature without inversion is here, abiding in the path of seeing, and not relying on other inverted natures. If it is said that meditating on ultimate truth, because it has causes and conditions, has an inverted nature, then it has been said, "If" and so on. If Buddhas as numerous as the sands of the Ganges were to abide here and proclaim the sound of 'existence,' even the chief would not use it. How could other groups of beings use the word 'existence'? Because it is impossible to exist, it is free from the faults of causelessness and so on. Because there is no fault from the beginning, it is extremely pure. From what else has it become a cause? Because there is no valid cognition to establish it, how could existence arise? Therefore, the thing called reality is an inverted nature. Therefore, as previously stated, the supreme Prajnaparamita is the nature of the path of seeing. The practice is to abide and realize in the realm of the single aspect of selflessness, where all phenomena are without distinction, up to this point. In this way, practicing the path of seeing will lead to obtaining the prophecy of the Buddhas of the past.
Tibetan
བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར། གང་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་དང་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པས་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ང་ལུང་བསྟན་པར་གྱུར་ཏེ། སྔོན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་ན་ཁྱོད་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕན་པ་དང་བདེ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་མཐུན་པར་སྨྲ་བར་གྱུར་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས་སོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་སྔར་བསྟན་པའི་རིགས་པས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེར་བསྟན་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པ་མཐོང་བའི་ལམ་འདིའི་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའི་བཤད་པའོ།། །།མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་རྗེས་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱི། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། འབྲས་བུ་ལ་གཞོལ་བས་གདུལ་བྱ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་ལམ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་བྱེད་པའི་ལམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འདིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གང་ལ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ལ་སྦྱོར་ཞིང་གནས་པས་འགྲོ་བ་སྐྱོབ་པ་ནི་མགོན་པོ་སྟེ། འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །འདི་ལ་གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་ནི་ཐམས་ཅད་དུའོ། །གཞུང་དང་དོན་འཛིན་པ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི་ཆུབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ཉིད་འཇིག་པར་བྱེད་པས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ནི་དྲུག་གོ །སྲེག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ནི་མེའོ། །ཟུག་རྔུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚོན་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ༌། །གཏི་མུག་གིས་གྲང་བ་དང་དྲོ་བ་མེད་པར་བྱེད་པས་ཆུའོ། །མི་ཚུགས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་བྱས་ནས་ཀུན་ཏུ་མི་སྤྱོད་པའོ། །རྣམ་པ་གཞན་ཡང་རིགས་པས་ཕྱིའི་ཡང་དུག་ལ་སོགས་པས་མི་ཚུགས་ཤིང་མི་ནུས་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་སྡེ་ནི་དེའི་འཁོར་ཏེ་ཕྱོགས་སོ། །བདུད་ཀྱི་གླགས་ཏེ་ཉེས་པ་དང་བུག་མི་རྙེད་དེ། གང་གི་སྐབས་བཟུང་བས་ཀྱང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བྱེད་པའི་རྗེས་ལ་བསྒོམ་པའི་ལམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡི
Chinese
为了总结，说了“何时”等等。在何时，通过修习殊胜的波罗蜜多以及如所宣说的道之自性而获得证悟之时，我便被授记。过去的薄伽梵燃灯佛因为如实地证悟了一切事物，所以说：你未来将会成佛。为了利益和安乐，诸佛宣说了与此相符之语。为了显示一切种智，先前以理证所显示的见道等道，将道智单独地安立。在那里所显示的决定性的见道，应当理解为是这个。功德宝聚偈颂中，释天品，即第二品的解释完毕。在见道之后，本应宣说修道，但因为所要宣说的内容很少，并且为了让所化众生趋入于果，所以宣说了。因为甚深修道是主要的，所以为了显示行持它的道，说了“般若波罗蜜多”等等。般若波罗蜜多，在此是指修道的自性，与其自性相应并安住，救护众生的是怙主，即文殊等菩萨。在此，何者恒常，即一切时。受持经文和意义，以及闻、思、修的自性之智慧，是能证悟的。毁坏法性，从而显现对事物的执着，是六种。因为是焚烧的自性，所以贪欲是火。因为是痛苦的自性，所以武器是嗔恨。因为愚痴而使冷热不分，所以是水。不为所动，是指通过修道而达到极度平等，从而不普遍行持。其他方面，也应通过理证了知，外在的毒药等不能动摇和伤害。同样，魔和魔军，是指他的眷属，即党羽。找不到魔的空隙，即过失和漏洞，无论抓住什么机会，也不会造成损害。在行持之后，本应宣说修道
English
For the sake of summarizing, it was said, "When," and so on. At what time, through cultivating the supreme pāramitā and the nature of the path as explained, one attains realization, at that time I was prophesied. The past Bhagavan Dīpaṃkara, because he realized all things as they are, said: You will become a Buddha in the future. For the sake of benefit and happiness, the Buddhas spoke words that are in accordance with this. In order to show omniscience, the path of seeing and other paths previously shown by reasoning, the knowledge of the path is established separately. The definitive path of seeing shown there should be understood as this. The explanation of the chapter on Indra, the second chapter, from the Jewel Garland of Qualities is complete. After the path of seeing, the path of cultivation should be explained, but because there is little to be said, and in order to lead beings to engage with the fruit, it is explained. Because the profound path of cultivation is the main thing, in order to show the path of doing it, it was said, "Prajñāpāramitā," and so on. Prajñāpāramitā, here refers to the nature of the path of cultivation, and the protector who saves beings by associating with and abiding in its nature is the lord, that is, bodhisattvas such as Mañjuśrī. Here, whatever is constant is at all times. The wisdom that holds the scriptures and meanings, and the nature of hearing, thinking, and meditating, is what enables realization. Destroying the nature of phenomena, thereby causing attachment to things to appear, is sixfold. Because it is the nature of burning, desire is fire. Because it is the nature of pain, weapons are hatred. Because of ignorance, cold and heat are indistinguishable, so it is water. Immovable means that through the path of cultivation, one has become extremely equal and therefore does not engage in anything universally. In other ways, it should also be understood through reasoning that external poisons and the like cannot shake or harm one. Similarly, Māra and the army of Māra are his retinue, that is, his faction. One cannot find Māra's opportunity, that is, faults and loopholes, and no matter what opportunity is seized, it will not cause harm. After the practice, the path of cultivation should be explained