Tibetan
་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྷག་མ་བདེན་པ་གསུམ་པོའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དེ་གཉིས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཇི་ལྟར་གོམས་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་དེས་མི་དམིགས་སོ། །འདིར་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་བསྐྱེད་པས་དེས་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དུས་ཇི་སྲིད་སྒོམ་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པས་ཕྱིས་ལམ་དེར་ལྟུང་བར་དོགས་ནས་སྤང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་དག་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ ཉིད་ཀྱི་བདེན་པས་སྤྱིར་འབྲས་བུ་ཅུང་ཟད་གང་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང་འབྲིང་དང་རྣོན་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་ན་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་ཐོབ་ཅེས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་བསྟན་པའོ། །ཁྱད་པར་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སར་མི་གནས་ཤིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཐེག་པ་བསྟན་པའི་རིམ་པས་ཐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཆེད་དུ་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སྔོན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་འགྲོ་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདྲེན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གནས་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་འདུས་བྱས་ལ་ཡང་མི་གནས་ཤིང༌། དེ་བས་ན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་ངེས་པར་འབྱེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་གནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནས་མེད་པ་ཉིད་གནས་ཡིན
Chinese
等等，必须从那之中逆转的这二者，是应当舍弃和应当接受的。因为主要的是执取痛苦的真谛。如是性和如是空性，这以彻底辨别的力量，其余三个真谛的颠倒和不颠倒这二者，是顺合之品和对治之相的合集。那么菩萨应当如何串习呢？说了空性等等。色等等那些，不以它为所缘。此处，恒常等等法的对治，无常等等相的四谛的实物为所缘，生起声闻的见道，以它所见的而应当断除的烦恼断除，知晓无论何时修习，后来担心堕入那条道路而断除的缘故，不以那些相为所缘的自性作意。因此，空性真谛，对于一般稍微获得的果，也不安住。正因为如此，对于根器迟钝、中等和敏锐者，修习无常等等相时，如次第般获得三种菩提，这是在声闻乘中宣说的。特别是，不住于声闻和，独觉和，如来之地，并且在一切方面，以宣说声闻等等乘的次第，因为不是方便，所以为了随顺调伏的众生，以无我性使之断除烦恼的障碍。不仅如此，菩萨也为了胜利而进入。在完全了知真谛之前，为了显示完全了知决定的部分而行进，因此说了如何等等。如何引导者世尊不住而行，那样对于如是性等等非复合之界的真如也不安住。同样，对于欲界等等的复合之法也不安住，因此对于它如何显现的那些而安住。正因为如此，如所说般修习的决定，即使完全了知安住，菩萨也是安住于无所住。
English
Etc., these two, which must be reversed from that itself, are what should be abandoned and what should be accepted. Because the main thing is to grasp the truth of suffering. Suchness and such emptiness, this, with the power of thorough discernment, the two, the inverted and non-inverted, of the remaining three truths, are a collection of the aspects of the conforming side and the antidote. How should a Bodhisattva become accustomed to that? It is said emptiness etc. Those such as form etc., are not objects of focus for it. Here, the antidote to the dharma of permanence etc., focusing on the reality of the four truths of aspects such as impermanence etc., by generating the path of seeing of the Hearers, by seeing it, the afflictions to be abandoned are abandoned, knowing that whatever is meditated on for as long as it takes, later, fearing to fall into that path, for the sake of abandoning, one attends to the nature of not focusing on those aspects. Therefore, the truth of emptiness does not abide even in whatever slight fruit is generally obtained. For that very reason, when those with dull, middling, and sharp faculties meditate on aspects such as impermanence etc., it is taught in the Hearer's vehicle that three kinds of enlightenment are obtained in order. In particular, not abiding in the state of Hearers, Solitary Buddhas, and Thus-Gone Ones, and in all ways, by the order of teaching the Hearer's vehicle etc., because it is not a means, therefore, in order to take care of beings to be tamed, one causes the obscurations of afflictions to be abandoned by selflessness. Not only that, but the Bodhisattva also enters for the sake of victory. Before fully knowing the truth, in order to show that the part of determination is fully known by proceeding, therefore, it is said how etc. How the guide, the Bhagavan, acts without abiding, likewise, one does not abide even in the suchness of the uncompounded realm such as suchness etc. Similarly, one does not abide even in compounded things such as the desire realm etc., therefore, one abides in those that appear to it. For that very reason, even if the determination of meditating as taught is fully known and abides, the Bodhisattva abides in non-abiding itself.
Tibetan
་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གནས་མེད་གནས་ཡིན་འདི་ནི་རྒྱལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྗེས་ལ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་བརྗོད་པར་རིགས་མོད་ཀྱི། ཉན་ཐོས་ལས་རང་སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟར་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས། གང་གིས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཅི་ཡོད་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་གང་གིས་སྔོན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་དང༌། སྒྲ་བརྗོད་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་དོན་ བྱེད་པ་དག་གིས་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ། །གཞན་དུ་ན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མེད་ན་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་པས་ཕ་རོལ་དང་ཚུ་རོལ་གྱི་འགྲམ་མི་མཐོང་བས་འགྲོ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཐབས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་པའི་སྐྱེ་བོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་བདེ་གཤེགས་ནི་ཉན་ཐོས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་ཆོས་རྒྱལ་འགྱུར་འདོད་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །དེས་ན་འདི་ལ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་སྟེ་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ལ་རྟོགས་པའི་བཟོད་པ་འདི་ལ་མ་བརྟེན་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་མི་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་གཞན་དུ་འཐོབ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིས་གཞི་ཁྱབ་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་འདིས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དེ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུང་བར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་སྔངས་པའི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ལམ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་འཛིན་མེད་ཅེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅི་འདྲ་བས་ཆོས་འཛིན་པ་རང་སངས་རྒྱས་སུ་རྟོགས་ཤ་ན། ཆོས་འཆད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཆོས་འཆད་པ་དང་ཉན་དང་བཤད་བྱ་གང་ཡིན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། འདིར་དགོས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རང་གི
Chinese
诺。因为无处为处，这是胜者如来说的。声闻道的后面，理应讲述独觉的道，但独觉比声闻如何超胜？以什么来说，那本身的道有什么差别呢？为了消除这样的疑惑，以什么先听闻等现前聚合，不依赖他人教导而获得自己的菩提，这是一。同样，舍弃了执著所知障一方的分别，以及不发声音而利益他者等，以这些智慧甚深，是二的超胜。否则，如果没有超胜，道就不可能有差别，因此应当了知这是以势所推。因此，为了显示超胜的道，特殊的独觉道，说了“哪些”等。譬如，有人沉入大海，看不到此岸和彼岸，无法前行，因为不了解方法。同样，沉入轮回大海的众生也是如此。因为不退转，所以善逝是声闻。独觉以及如来法王想要转变，是现前想要。因此，对于此来说，是道之知，因为在一切道中是境。不依赖于对法的领悟之忍，无法获得成佛，意思是说无法获得现前想要之义，意思是说没有其他获得之处。以此显示了基础遍及之义，以此就成了显示随顺独觉道。仅仅是舍弃了所取之分别的独觉道，以什么超胜呢？道的自性不仅仅是道之知，然而也是声闻等道的自性。因为没有所取，所以显示了无执。以什么样的执著分别，执著法而了知为独觉呢？说了“说法”等。此处说法、听闻和所说，都是如幻的。此处需要的是如是的实物之法，因为自己的
English
No. Because the unlocated is the location, this was said by the Victorious One, the Thus-Gone One. After the path of the Hearers, it is reasonable to speak of the path of the Solitary Buddhas, but how do Solitary Buddhas surpass Hearers? By what means, what difference is there in that very path? In order to dispel such doubts, by what means, having manifestly assembled the previously heard and so forth, without relying on the teachings of others, obtaining one's own Bodhi, this is one. Similarly, abandoning the conceptualization that grasps one aspect of the obscurations of knowledge, and benefiting others without uttering sounds, with these, wisdom is profound, it is a twofold surpassing. Otherwise, if there is no surpassing, it is not reasonable for there to be a difference in the path, therefore it should be understood that this is inferred by implication. Therefore, in order to show the surpassing path, the special path of the Solitary Buddha, it was said, "Which ones," and so forth. For example, someone who is submerged in the ocean cannot see the shore on this side or the other side, and cannot go forward, because they do not know the method. Similarly, beings who are submerged in the ocean of Samsara are also like that. Because of non-retrogression, the Sugata is a Hearer. Solitary Buddhas and likewise, those who wish to become Dharma Kings, are those who manifestly wish. Therefore, for this, it is the knowledge of the path, because it is the object in all paths. Without relying on the forbearance of realization of Dharma, one cannot attain Buddhahood, meaning that one cannot attain the meaning of manifestly wishing, meaning that there is no other place to attain it. By this, it shows the meaning of the pervasive basis, by this, it will become the showing of being in accordance with the path of the Solitary Buddha. The path of the Solitary Buddha, which merely abandons the conceptualization of what is to be grasped, by what does it surpass? The nature of the path is not merely the knowledge of the path, but it is also the nature of the path of Hearers and so forth. Because there is no object to be grasped, it shows that there is no grasping. By what kind of grasping conceptualization does one grasp Dharma and understand it as a Solitary Buddha? It was said, "Explaining the Dharma," and so forth. Here, explaining the Dharma, listening, and what is to be said, are all like illusions. What is needed here is such a real Dharma, because of one's own.