Tibetan
་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར། དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ལྟར་བརྗེད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ཡང་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ནུབ་པ་ཡིན་ནམ། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བཟུང་བ་ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་ཟེར་ན། འདིར་འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་གང་ལ་བྱ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡང་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན། གང་འདི་དག་ནི་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་བསྙོན་པར་མི་ནུས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་མི་འདོད་ཀྱང་གང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་འཇུག་པར་རུང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་འདི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་གནོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྟོབས་ཡིན་ལ། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཙམ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་གཞག་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་གོ །འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་པར་མཇུག་ཐོགས་སུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་མཐུན་པར་རང་གི་ཚད་མ་ཇི་ལྟ་བས་ངེས་པ་དང་ལྡན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གཞག་པ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། རིགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །བྱིས་པ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་མ་སྐྱེས་པའོ། །དེས་བརྟགས་པ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །འདི་དག་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་ནི་ཡོད་པའོ། །རིགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནི་མེད་པའོ། །གཞན་ཡང་དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྟེན་ཅན་བཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་མི་རིག་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་
Chinese
如果这样说，那么怎样认为是真如呢？就会变成知识和所知的词语。如果说这样说只是世俗谛，那么应该忘记什么呢？如果说是颠倒，那么它也会消失在真如的自性中吗？知识的自性本身以各种方式把握真如的自性，怎么会是颠倒呢？如果说，虽然是真如的自性，但由于执着于颠倒的显现，所以用世间知识的力量称之为颠倒，那么，这里所说的世间人是指谁呢？什么样的知识是他们的知识呢？如果说，这些未经观察就令人愉悦、无法否认的都是世俗谛，那么，即使不情愿，也应该承认凡是能够被称之为显现的那一部分世俗谛是量。应该知道，如幻术般的事物并非由显现所成立。或者，这是损害颠倒的推论的力量，仅仅是事物的自性由显现所成立，可以安立为如幻术般的事物。但是，这样由显现所成立的事物已经被证实不是世间的知识。如果说，真如成立了，那么，知识和所知的词语就不会适用。然而，应该在结尾处表明这是世俗谛。因此，由于与执着相符，自己的量如何确定，所以是具有确定性的推论。将事物安立为如幻术般是确定的。因此，在《楞伽经》等经典中，世尊已经开示，一切显现都是世俗谛，而如理作意则是胜义谛。到此为止就足够了。孩童是没有生起圣道的人。他们的分别念是合乎道理的。这些显现的法是存在的。如理作意是不存在的。此外，应该舍弃的是与一切烦恼的所依相关的、执取的最初分别念的对境，不认识它就会与一切烦恼相应。
English
If you say that, then how do you consider it to be Suchness? It will become terms of knowledge and knowable. If you say that such a statement is conventional truth, then what should be forgotten? If you say it is inverted, will it also disappear into the nature of Suchness? How can the very nature of knowledge, which grasps the self-nature of Suchness in all ways, be inverted? If you say that although it is the nature of Suchness, it is called inverted by the power of worldly knowledge because of attachment to inverted appearances, then who is meant by "worldly people" here? What kind of knowledge is their knowledge? If you say that these things, which are pleasing without investigation and cannot be denied, are all conventional truth, then even if unwilling, it should be admitted that whatever part of that which can be called manifest is valid as conventional truth. It should be known that things like illusions are not established by manifestation. Or, it is the power of inference that harms the inverted, and only the self-nature of things is established by manifestation, and things like illusions can be established. However, it has already been proven that what is established by manifestation is not worldly knowledge. If you say that Suchness is established, then the terms of knowledge and knowable will not apply. However, it should be shown at the end that it is conventional truth. Therefore, since it is in accordance with attachment, how is one's own valid cognition determined, so it is an inference with certainty. It is certain that things are established as being like illusions. Therefore, in the Lankavatara Sutra and other scriptures, the Blessed One has taught that all appearances are conventional truth, and that reasoning as it is is ultimate truth. That is enough for extensive explanation. Children are those who have not generated the noble path. Their discrimination is reasonable. These phenomena of appearance are existent. Reasoning as it is is non-existent. Furthermore, what should be abandoned is the object of the first conceptual thought that is related to the basis of all defilements, and not recognizing it will correspond to all defilements.
Tibetan
དེ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྦྱང་དུ་སོང་བ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་བཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་རིག་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་མཐུན་ བར་འཇོག་གོ །དེ་ལྟར་བཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྒྲུབས་ནས། དེ་གཉིས་དེ་ཉིད་ནས་བརྩམས་ཏེ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྫུན་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཡོད་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡོད་དང་མེད་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱིས་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་དེ་ངེས་པར་འབྱུང་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་འཆིང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་རྗེས་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་དང་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཀྱང་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་འཁྲུལ་བ་ཙམ་དང་འདྲ་བར་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་འདི་ལ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆའི་དུས་སུ་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་ནས་ཤེས་པའོ། །དེས་ནི་ཡང་སྐྱེས་བུ་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་རང་བཞིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤངས་པའི་བསྒོམས་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྱུ་མ་གཞན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་སྒྱུ་མ་རྫུན་པར་སྣང་བར་འདི་རང་བཞིན་གཞན་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལ་བདག་གོ་ཞེས་བརྟགས་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒོ་བཏགས་པ་ཡང་གཞན་དུ་མི་བྱེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་འདི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་གྱུར་ནས་དེས་ན་ཡང་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྤང་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ བསྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡོ
Chinese
这是因为要安住，就像安住于已净除之处一样。同样，也要安住于与能对治所应取之二取分别的对境，即能清净觉性之境相符之处。如此确立能取分别后，从彼二者开始，连同显现执著之境，应修习如幻如假的道理，已宣说了有和无等。有和无二者，就其本性而言，以无生之故，色等是无有的法，但以显现我慢的力量，孩童会分别有和无。任何菩萨以听闻等次第善加了知，那必定会出离，因为是颠倒束缚，以真实趣入之故必定会出离。在那之后，为了宣说二取分别的最初，宣说了菩萨等。任何菩萨以实有自性而执著的分别所增益的道理的力量，犹如幻术迷惑一般，也是相对于世间的意识而言是譬喻的缘故。对于此，在决定之分的时机，生起听闻的智慧等而了知。因此，也显示了，那人实有之所依的能取分别的最初自性，也如实地以舍弃的修习而应舍弃。为了宣说二取分别，宣说了幻化其他等。任何菩萨，对于幻化虚假显现的此，并非其他自性，而认为蕴聚是我，这本身也是以假立士夫的自性而执著的分别所增益，也不会做成其他。然而，此蕴聚如幻化般，如先前所说般了知后，因此，也显示了，那人假立士夫之所依的能取分别的自性，也如实地为了舍弃而应修习。如此完全了知有什么功德呢？
English
This is because one should abide, just as one abides in a place that has been cleansed. Similarly, one should abide in accordance with the purified awareness of the object of the two apprehensions to be abandoned, which are supported by the antidote. Having thus established the apprehension of the apprehended, from these two onwards, together with the object of manifest clinging, it is taught that one should meditate on them as illusory and false, and it is taught that there are existence and non-existence, etc. Existence and non-existence are two. In reality, due to their unborn nature, form and so on are non-existent dharmas. However, due to the power of manifest pride, children investigate existence and non-existence. Whatever Bodhisattva thoroughly understands through the stages of hearing and so on, that will definitely lead to liberation, because it is a reversed bondage, and by truly entering, it will definitely lead to liberation. After that, in order to explain the first of the two apprehensions, the Bodhisattva and so on are explained. Whatever Bodhisattva, by the power of reasoning fabricated by the apprehension that grasps the nature of substantial existence, is like a mere illusion, and is also an example in relation to worldly consciousness. For this, at the time of the division of determination, one generates the wisdom of hearing and so on and understands. Therefore, it also shows that the very nature of the first apprehension of the person who has a substantially existing basis is to be abandoned by the meditation of abandonment, just as it is. In order to explain the second apprehension, it is explained that illusion is different, etc. Whatever Bodhisattva, for this illusory false appearance, is not another nature, but the very consideration that the aggregates are self is also an augmentation by the apprehension that grasps the nature of a person who is nominally existent, and it does not make it different. However, having understood that these aggregates are like illusions, as previously explained, therefore, it also shows that the nature of the apprehension of the person who has a nominally existent basis should also be meditated upon in order to abandon it, just as it is. What is the benefit of such complete understanding?