Tibetan
ད་པའོ། །ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་ལ་རྗེས་སུ་དམིགས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེ་རྣམ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ཞུམ་པ་མེད་དོ། །རིག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྐྲག་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ནི་རྩེ་མོ་སྟེ། ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བ་རྟོགས་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་གང་ཡང་རུང་བ་ཐོབ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉེ་བར་གྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །རྩེ་མོའི་རྗེས་ལ་ད་ནི་བཟོད་པ་སྟེ། ཉམས་པ་མེད་པར་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱུར་པའི་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་མི་ཤེས་པར་སྤྱོད་པ་ནི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་པར་རོ། །ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའོ། །མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་བཟློག་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་ཉིད་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་པར་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་ལ་སྤྱོད་པ་དེ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ནི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་ཡོངས་ སུ་རྟོག་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་ནས་གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་རྟོགས་ནའང་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་བཟློག་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་གནས་ལ་ཆགས་ཤིང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ནི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཟློག་པ་ནི་མ་དད་པའོ། །དེ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་རང་བཞིན་སྤངས་པ་ལས་རང་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཞིག་གིས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་གནས་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ཡི
Chinese
此后，又将显示，通过对这些各种各样的相进行随后的专注，菩萨的进入就是相。为什么是原因呢？因为已经说了“通过近取”等等。在显示了目标和相之后，通过对各种各样的法全部为空性进行完全的考察，就不会沮丧。因为具有智慧，所以不会恐惧。而且，毫不颠倒地进入那如实性就是顶。通过了知小、中、大的差别，声闻等获得任何菩提，就是与一切菩提和菩萨接近，显示了是原因。在顶之后，现在是忍。为了不退转地对大法忍耐，为了显示成为忍的目标。已经说了“如果”等等。如果不明了地行事，就是对无我进行如实了知而没有行事。完全的考察就是普遍的考察。对相行事就是对颠倒行事。如此说来，如果不甚明了法性，而对色的总相执着，直到识，那样的行事就像阳焰等的识一样，因为受到量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的损害。目标就是对相行事，将显示是相关的。同样，如果对色蕴是空进行完全的考察和执着，即使了知是法的自性，也不是行事，因为对空性执着会受到量的损害，就是对相行事。同样，对事物和非事物的自性执着，也应当颠倒过来。任何菩萨，如果是无生之处，因为依赖于见道等，对处所不执着和不执着，就是行事。颠倒就是不信。因此，对完全舍弃自性，从无自性中超胜的色进行专注，就是行事，显示了是目标。是什么样的相呢？已经说了“凡是色”等等。凡是以无生而没有住地行事的人。
English
Furthermore, it will be shown that the entry of a Bodhisattva through subsequent focus on these various aspects is the aspect. Why is it the cause? Because it has been said, "Through close examination," and so on. After showing the object and the aspect, having thoroughly examined all the various dharmas as emptiness, there is no discouragement. Because of having wisdom, there is no fear. Moreover, entering that suchness without perversion is the peak. By understanding the distinctions of small, medium, and great, the attainment of any Bodhi by the Hearers, etc., is being close to all Bodhisattvas and all Bodhi, showing that it is the cause. After the peak, now is patience. In order to patiently endure the great Dharma without deterioration, in order to show the object that has become patience. It has been said, "If," and so on. If acting without understanding, it is not acting with the realization of selflessness. Complete examination is universal examination. Acting on signs is acting on reversal. Thus, if one does not fully understand the nature of reality and clings to the general characteristics of form up to consciousness, that action is like the consciousness of mirages, etc., because it is harmed by valid cognition. The object is acting on signs, it will be shown to be related. Similarly, if one completely examines and clings to the aggregates of form as empty, even if one understands it to be the nature of dharma, it is not acting, because clinging to emptiness is harmed by valid cognition, it is acting on signs. Similarly, clinging to the nature of things and non-things should be reversed. Any Bodhisattva who is in the state of non-birth, because of relying on the path of seeing, etc., not clinging to or fixating on the place is acting. Reversal is disbelief. Therefore, focusing on form that has completely abandoned self-nature and is superior to selflessness is acting, showing that it is the object. What kind of aspect is it? It has been said, "Whatever is form," and so on. Whoever acts without abiding due to non-birth.
Tibetan
ན་ཏེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་གཟུང་བར་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་སྤྱོད་ཅིང་གནས་པ་མེད་པར་སྤྱོད་པའོ། །གཟུང་བ་མེད་པས་འཛིན་པ་མི་དམིགས་པར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ནི་ཡང་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟག་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྣམ་པར་དམིགས་པས་མཚན་མའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ནི་རྣམ་པར་གྱུར་བ་བསྟན་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྐྱེ་མེད་བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དག་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་བློ་སྟེ། དེས་བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་དབྱེ་བ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་ནོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་ཐམས་ཅད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་གཟུང་བའི་དབྱེ་བ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐོབ་པས་ན་རེག་པའོ། །ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ །འདིས་ནི་རྒྱུར་གྱུར་བ་བསྟན་ཏོ། །སྐྱེ་མེད་བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ད་ནི་བཟོད་པའི་རྗེས་ ཐོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདག་ནི་བདག་ཏུ་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་སེམས་རབ་ཏུ་ཞི་བའོ། །གནས་པ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མའི་ཡོན་ཏན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དེ། སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རིགས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་བདག་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅེ་ན། དེ་ལས་ལངས་ཞེས་རློམ་སེམས་མེད་དོ། །ལས་མཐའ་ནི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ལས་སོ། །དེ་ལ་འཛིན་པའི་ཆར་ངེས་པ་ནི་མཐའོ། །ལས་བྱེད་པ་པོ་གནས་པ་ནི་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་འདི་ཉིད་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་དང་མི་སྤྱོད་པས་སྟོང་པས་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་ནས་རྟོགས་པ་ན་གང་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མི
Chinese
如是，从色蕴到识蕴之间，不以能取所显现的执著而行，而是以无住的方式行持。由于无所取，故不缘能执而行持的菩萨，不应被认为不是行持。因为以智慧缘色等无自性的相，故不为一切相所动摇，所以称为智慧的开示。由此开示了转变。为何称其为因呢？因为宣说了“无生具慧”等。如是，了悟所缘和相无生即是智慧。由此了知下品、中品、上品忍的差别。因为是心一境性的自性，故为等持。与一切菩提相顺，且舍弃所取之分别，故为寂静。如声闻等获得与其菩提分相应的份额，故为触及。因为是一切乘解脱之因，故为殊胜。此乃开示了因。宣说了“无生具慧”等，现在是忍的随顺。 随后是法的殊胜，因为是世间一切的殊胜。为了开示其所缘，故宣说了“菩提”等。我于我所安立的自性之相续中，以修习之力，心极为寂静。安住即是生起多种功德的法之殊胜等持所安住的菩萨，即是授记，因为往昔如来已确定其种姓，故不退转。如是，我是否已入于等持呢？从彼中起立，故无慢心。业边是境之事物。于彼执著之分确定即是边。作者安住即是事业，即是彼等法之自性，即是从如实知彼如是性，到证悟之间。如是说，此法本身即是对治，故以行与不行之空性，生起听闻等之智慧，证悟之时，则无任何应行持之法。
English
Thus, from the form aggregate to the consciousness aggregate, one does not practice with the manifest attachment to the apprehended, but practices in a non-abiding manner. Since there is no apprehended, the bodhisattva who practices without focusing on the apprehender should not be regarded as not practicing. Because wisdom focuses on the aspect of the absence of inherent existence of form and so forth, it is not shaken by all aspects of signs, therefore it is called the teaching of wisdom. This reveals the transformation. Why is it called a cause? Because it is said, "Unborn, possessing wisdom," and so forth. Likewise, realizing that the object and aspect are unborn is wisdom. Through this, one understands the distinctions of lesser, middling, and greater forbearance. Because it is the nature of the mind being one-pointed, it is samadhi. Because it is in accordance with all enlightenment and abandons the distinctions of the apprehended, it is peaceful. Because one obtains a share of enlightenment corresponding to that of the Shravakas and so forth, it is touching. Because it is the cause of definite emergence from all vehicles, it is supreme. This reveals the cause. It is said, "Unborn, possessing wisdom," and so forth. Now, following forbearance, subsequently is the supreme Dharma, because it is the supreme of all worldly beings. To show its object, "Enlightenment" and so forth are taught. My mind is utterly pacified by the power of meditation in the continuum of what is established as self. Abiding is the bodhisattva who abides in the supreme samadhi of the Dharma that generates various qualities, which is prophesied, because the Tathagatas of the past have determined their lineage, therefore they are irreversible. If that is the case, have I entered into samadhi? Rising from that, there is no pride. The limit of action is from the objects of the realm. The certainty of the part that grasps onto that is the limit. The agent abiding is the action, which is the nature of those dharmas, from truly knowing that suchness is the nature, up to realization. Thus it is said, this Dharma itself is the antidote, so through the emptiness of practice and non-practice, knowledge such as hearing arises, and at the time of realization, there is no Dharma that needs to be practiced.