Tibetan
་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང༌། །ཐེ་ཚོམ་མི་དལ་ཟད་པ་དང༌། །བདག་ཉིད་དགེ་བ་ལ་གནས་ཤིང༌། །གཞན་དག་དེ་ལ་འགོད་པ་དང༌། །གཞན་གྱི་རྟེན་ཅན་སྦྱིན་སོགས་དང༌། །ཟབ་མོའི་དོན་ལའང་སོམ་ཉི་མེད། །བྱམས་ལུས་སོགས་དང་སྒྲིབ་པ་ནི། །རྣམ་པ་ལྔ་དང་མི་འགྲོགས་དང༌། །བག་ལ་ཉལ་ཀུན་འཇོམས་པ་དང༌། །དྲན་པ་དང་ནི་ཤེས་བཞིན་དང༌། །གོས་ལ་སོགས་པ་གཙང་བ་དང༌། །ལུས་ལ་སྲིན་བུ་རྣམས་མི་འབྱུང༌། །གྱ་གྱུ་མེད་སེམས་སྤྱང་པ་ནི། །ལེན་དང་སེར་སྣ་མེད་སོགས་དང༌། །ཆོས་ཉིད་ལྡན་པར་འགྲོ་ཉིད་དང༌། །སེམས་ཅན་དོན་དུ་དམྱལ་ཚོལ་དང༌། །གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་མི་བཏུབ་དང༌། །ལམ་གཞན་ཉེ་བར་སྟོན་བདུད་ལ། །བདུད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་པ་དང༌། །སངས་རྒྱས་དགྱེས་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ། །རྟགས་ནི་ཉི་ཤུ་དེ་དག་གིས།། དྲོད་དང་རྩེ་མོ་བཟོད་བཅས་དང༌། །ཆོས་མཆོག་རྣམས་ལ་གནས་པ་ནི། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འོག་ཏུ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། བཟོད་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ། །བཅུ་དྲུག་རྣམས་ནི་མཐོང་ལམ་གྱི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་ལྡོག་པའི། །མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྟོགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གནས་པ་ལ་ཁྱད་པར་མི་བསྐྱེད་པས་ན་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་དོ། །སྔོན་མ་བྱུང་པ་མི་བྱེད་པས་མི་བསྐྱེད་དོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་བསུ་ནས། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྟོགས་པ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་ཅིང་རྟོགས་ལ། ཆོས་དེ་ཡང་ཉེ་བར་མི་དམིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་ཅིང་མི་བསྐྱེད་པས་སོ་ཞེས
Chinese
是故，应当表明，是于正等觉不退转者。如是说：从色等退转，疑惑不闲暇尽，自身安住于善，他人安置于彼，他者之依施等，于甚深义亦无犹豫，慈身等与障碍，五种相不交往，习气皆摧毁，忆念与正知，衣等清净，身不生虫，无谄诳心聪慧，无取与悭吝等，具法性而行，为有情义而寻地狱，不为他所诱，于示他道之魔，了知是魔，是诸佛欢喜之行，以二十种相。 暖位与顶位忍位等，安住于胜法者，是不退转于圆满菩提。如是说。安住于与决定性分相符故，于不退转之相下，为安住于见道故，不退转之相者，当以苦法智忍等十六刹那说之。如是说：忍与智之刹那，十六者是见道之，菩萨不退转之，当知是相。如是说。彼从色等之法悟入而退转，故示现是苦法智忍，是说“瑜伽另有”等。不住于异相，故不现行。不做未曾有，故不生起。如先前一样，为何如此？以“如是”等句迎接疑问。所谓“以自性空”者，谓以自性空之法性空等法悟入，不甚明显，故菩萨之无过失苦法智忍，趣入且悟入于悟入，然彼法亦不甚明显，故彼不现行且不生起也。
English
Therefore, it should be shown that one is irreversible from perfect and complete enlightenment. As it is said: Turning away from form and so on, doubt, non-leisure, exhausted, oneself abiding in virtue, placing others in it, the support of others, such as giving, and there is no hesitation in the profound meaning. Afflictions such as loving bodies do not associate with five aspects, all latent tendencies are destroyed, mindfulness and awareness, clean clothes and so on, no worms arise in the body, there is no deceitful mind, intelligence, no taking and stinginess, etc., going with the nature of Dharma, seeking hell for the sake of sentient beings, not being seduced by others, to the demon who shows other paths, understanding that it is a demon, is the practice that pleases the Buddhas, with these twenty signs. Those who abide in the superior Dharma, such as the heat and peak, forbearance, etc., are irreversible from perfect enlightenment. Thus it is said. Because it abides in accordance with the part of certainty, under the characteristic of non-reversal, because it abides in the path of seeing, the characteristic of non-reversal is to be explained by the sixteen moments such as suffering Dharma-knowledge-patience. As it is said: The moments of patience and knowledge, the sixteen are of the path of seeing, the Bodhisattva's non-reversal, it should be known as a characteristic. Thus it is said. Because he turns away from the realization of the Dharma such as form, he shows that it is the patience of knowing the Dharma of suffering, which is said to be "another yoga" and so on. Because it does not create differences in the state of being, it does not manifest. Because it does not do what has not happened before, it does not arise. Just like before, why is that? The question is greeted with phrases such as "like this." The so-called "empty by its own nature" means that the Bodhisattva's faultless suffering Dharma-knowledge-patience enters and realizes the realization because the Dharma such as emptiness of Dharma-nature, which is empty by its own nature, is not very obvious, but that Dharma is also not very obvious, so it does not manifest and does not arise.