Tibetan
སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ལས་འགའ་ཞིག་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འདབ་དེ་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པས་དོན་དམ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེ་བས་ན་གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་གཅིག་དང་བྲེལ་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་འགའ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ་དུ་མ་ནི་གཅིག་བསགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ནི་དངོས་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་བས་འཛིན་ན་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁ་ཅིག་གི་ཁྱབ་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཁྱབ་པ་བཟུང་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འཛིན་པས་ན། རང་གི་ཚད་མ་ཅི་ལྟ་བས་ན་ངེས་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འཛིན་པས་ཐུག་པ་མེད་པ་ག་ལ་ཡིན། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲུབ། ཡང་དག་པའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་ན་དེའི་ཚེ། དེའི་བདག་ཉིད་དང་དེ་ལས་བྱུང་བ་དག་གིས་དེར་འབྲལ་བ་རྣམ་པར་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གཞན་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་འཇུག་པར་ནུས་ཏེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ལས་ཉམས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དཔེ་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས། ཇི་ལྟར་འགལ་བ་ཉིད་ཡིན། འོན་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཆོས་གཉི་ག་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་དཔེ་ཉིད་མི་འགྲུབ་སྟེ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་དེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དངོས་བོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གིས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་འདོད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བར་མཚོན་པ་ནི་མེད་དེ་དེས་ན་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །འདི་སྙམ་དུ་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དག་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་ཀྱང་གང་གིས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཉེས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་ཇི་ལྟར་ངེས་ཞེས་བྱ་བར་སེམས་ན། བརྗོད་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མེད་ན་མེད་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཅད་པ་མེད་ན་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཅིག་བ་ཉིད་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡང་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གཅིག་བསྒྲུབ་པ་གཞན་དགག་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་གཞན་མེད་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཅིག་དང་དུ་མ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་སྤངས་པར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དག་གིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་གྲུབ་པས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཉེས་པའི་གོ་ སྐབས་ག་ལ་ཡོད། གལ་ཏེ་འདིར་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་མ་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་གྲུབ་ན་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དང་བྲ
Chinese
如果认为，由前一刹那又一刹那的力量所生，从各自决定的因中，某一些会转变成它的自性，所以说那（因）是因的法，那就不太好了。正如前面所说的论证，已经成立了一切事物皆无，因此，胜义中因和果的体性是不合理的，所以这是不行的。因此，当对诸事物进行详细分析时，任何事物都不具备与一相连的自性，那么它怎么会变成多呢？因为多是一聚集的自性。因此，理由是不成立的。如果一切显现都与一和多的体性相分离，本身就是无事物，那么它就是现量显现，因为它的对境是事物。如果通过比量来执持，因为没有边际，难道不会变成无法理解吗？如果问理由如何成立，那不是的。正如前面所说的，比量论证的体性已经被证明是一和多所遍及的。在这些比量中，一些比量的周遍性是由现量周遍性所执持的比量所执持的。自己的量是什么样的呢？因为执持决定和宗法，怎么会没有边际呢？因为它存在于相似的方面，所以也不是相违的。就像这样，如果像前面所说的理由，反过来证明要证明的东西。如果进入真实的事物，那么，以它的自性和从它产生的事物，在那里分离，通过无法忍受的分别和分析，怎么能进入与真实存在之体性相分离的幻象等其他体性呢？因为会变成从事物之法性中退失。因此，在极负盛名的例子中存在的理由是不确定的。怎么会是相违的呢？然而，对我们来说，与两种法相关的例子本身是不成立的，因为我们承认幻象等在识的自性中是真实存在的。因此，如果认为理由会变成不确定的，那
English
If it is thought that some of the causes, which are born from the power of each previous moment and are determined separately, will transform into its own nature, and therefore that (cause) is the dharma of the cause, then that is not very good. As the proof mentioned earlier has established that all things are non-existent, therefore, in the ultimate sense, the nature of cause and effect is unreasonable, so this is not right. Therefore, when things are thoroughly analyzed, no thing possesses a nature that is connected with one, then how can it become many? Because many are of the nature of an accumulation of one. Therefore, the reason is not unestablished. If all appearances are separated from the nature of one and many, and are themselves non-things, then it is a manifest appearance, because its object is a thing. If it is apprehended by inference, wouldn't it become incomprehensible because it is without limit? If you ask how the reason is established, it is not so. As it was said before, the nature of inferential proofs has already been proven to be pervaded by one and many. Among these inferences, the pervasiveness of some inferences is apprehended by inferences that hold the pervasiveness of manifest phenomena. What is the nature of one's own measure? Since it holds certainty and the property of the subject, how can it be without limit? Because it exists in the similar aspect, it is also not contradictory. In this way, if the reason mentioned earlier proves the opposite of what is to be proven. If it enters into a real thing, then, with its own nature and the things that arise from it, separating there, through unbearable distinction and analysis, how can it enter into other natures such as illusions that are separated from the nature of real existence? Because it would become a deviation from the dharma-nature of things. Therefore, the reason that exists in the most famous example is uncertain. How can it be contradictory? However, for us, the example related to both dharmas is not established, because we admit that illusions and so on are truly existent in the nature of consciousness. Therefore, if it is thought that the reason will become uncertain, then
Chinese
不是这样的。像这样，所有想要显现为事物自性的有境识，都已经被如上所说的推论证明为没有事物了。因此，任何被量妨害的幻术等，也因为成立为有境识的自性，所以譬喻不成立。没有能表示事物会以自己意愿的力量变成那样的体性，因此这不是原因。如果有人认为，即使在顺品上成立存在，也不会因此而成为对违品产生怀疑的过失，那么如何确定理由是从不相似品上遣除的呢？任何言说，如果不能遣除所遍的自性，那么它就是具有互相排斥而存在的特征。例如，如果不能通过遣除事物来遣除非事物，那么它就不存在。同样，如果不能通过遣除一和多来遣除彼此的自性，那么它就是不成立的，因此它就是具有互相排斥而存在的特征。凡是具有互相排斥而存在的特征的事物，都是因为不成立一个成立另一个就无法成立，所以能使人理解没有其他的蕴，例如事物和非事物一样。一和多也都是具有互相排斥而存在的特征，因此，因为没有第三个蕴，所以自性是被一和多所包含的，因此，理由的遣除在与所立相违之处成立，如上所说的过失的机会在哪里呢？如果在这里，因为只是所立宗的一个方面，所以理由不是不成立吗？因为一和多是自性的差别之自性，所以与此相违的所立和能立二者也是无差别。因此，如果所立不成立，那么因为它是与此无差别的自性，所以理由也是不成立的。然而，如果理由成立，那么那时事物的自性不存在也就成立了，因为远离一和多。
English
It is not like that. Like this, all the cognitions that want to appear as the nature of things have been shown to be without things by the proofs of inference as stated above. Therefore, anything that is harmed by valid cognition, such as illusion, also becomes an example that is not established because it is established as the nature of cognition. There is nothing to indicate that things will become such a nature by the power of their own will, so this is not a reason. If one thinks that even if it is established to exist in the similar class, it will not become a fault of doubting the opposite class, then how is it certain that the reason is eliminated from the dissimilar class? Any statement that does not eliminate the nature of what is pervaded, then it is characterized by being mutually exclusive. For example, if it is not possible to eliminate non-things by eliminating things, then it does not exist. Similarly, if it is not possible to eliminate each other's nature by eliminating one and many, then it is not established, so it is characterized by being mutually exclusive. Those things that are characterized by being mutually exclusive are those that make one understand that there is no other aggregate because it is not possible to establish one without denying the other, just like things and non-things. One and many are also characterized by being mutually exclusive, therefore, because there is no third aggregate, the nature is included by one and many, therefore, the elimination of the reason is established in the opposite of what is to be established, so where is the opportunity for the faults mentioned above? If here, because it is only one aspect of the proposition, is the reason not unestablished? Because one and many are the nature of the difference of nature, therefore, the proposition and the proof that are contrary to this are also non-different. Therefore, if the proposition is not established, then because it is the non-different nature from this, the reason is also not established. However, if the reason is established, then at that time the non-existence of the nature of things is also established, because it is away from one and many.