Tibetan
མ་ཏང་བ་མེད་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་ གནས་པ་རྒྱུན་ཆད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་དང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་གནས་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཅན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་གནས་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གནས་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དང་འགལ་བ་གནས་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་ཉིད་འདིར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །ཆོས་མི་མཐུན་པ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་ཆད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲའོ། །རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་པ་ལས་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་འདི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། བརྗོད་པ། གནས་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་པས་སམ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྲལ་བས་སམ། ཚེའི་འདུ་བྱེད་གནས་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ལས་ཉམས་པས་སམ། སྲོག་གི་དབང་པོ་གནས་པའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མཐར་གཏུགས་པས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་མེད་པ་ལས་ཡིན་གྲང༌། དེ་ལ་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་མེད་དེ། སྟོན་པའི་མཁྱེན་པ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདི་བསེ་རུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར། དུས་ཡུན་རིང་པོར་གོམས་པས་གཙང་སྦྲ་ཅན་ཐོད་པ་ཅན་ལ་ཞེ་མི་བཙོགས་པ་ལྟར་བརྩེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་འབད་པ་མེད་པར་ཉམས་པ་མི་མངའ་ཞིང་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དེའི་རོ་མྱང་བ་ལྷུར་མཛད་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་ན། སྐྱོན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འབད་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ཡང་མེད་དོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་པ་ཡང་རིགས་པ་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། འདི་ལྟར་ཀུན་དགའ་བོ་གང་ལ་ལ་ཞིག་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྟེན་ཅིང་བསྒོམས་ལ་ལན་མང་དུ་བྱས་པ་དེ་ནི་འདོད་ན་བསྐལ་པའམ་བསྐལ་པ་ལས་ལྷག་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་བསྟེན་ཅིང་བསྒོམས་ལ་ལན་མང་དུ་མཛད་པས་དེ་བཞེད་ན་བསྐལ་པའམ་བསྐལ་ བ་ལས་ལྷག་པར་བཞུགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་གི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ཟད་པ་ཡང་སྲོག་གཅོད་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཐབས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་གོམས་པར་བྱས་པའི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐལ་བ་མི་ཉུང་བར་བསགས་པའི་བླ་མ་ལ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་འབྱུང་ལ་མཆོག་མ་ཡིན་པ་ལས་ནི་མཆོག་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་འབྲས་བུ་ལ་དེ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། ཕན་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐ་དད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོན་པ་ལ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པར་འཚོ་བའི་རྒྱུ་གཞན་གསོད་པ་སྤངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ལོ་བརྒྱ་ཡང་ཇི་སྟེ་མི་བཞུགས། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོར་ཡུན་རིང་པོར་འཚོ་བ་འབྲས་བུའི་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྲོག་གཅོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུས་ནི་ཚེ་རིང་བར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གང་གིས་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་ཉེ་བར་གནས་པས་དེ་སྐྱེད་པ་ཉིད་ན་གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཡང་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་བོར་ནས་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལན་ཅིག་ཀྱང་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གོམས་པར་མཛད་པའི་དབང་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་དེའི་རྟེན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བསྐྱེད་པས་ན་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་ཟད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཆི་བར་བརྗོད་པ་ནི་བ་བཅོལ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་མེད་པས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་ན་དེ་འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་སྐུས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་ཉིད་མེད་དམ། འོན་ཏེ་ཅི་གཟུགས་གཞན་དག་གིས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱང་མེད། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་བསྟན་པས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སྲིད་པས་དེའི་གཟུགས་ཅི་སྟེ་མི་བཞུགས། ཐུགས་བརྩེ་བའི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཐུགས་ད
Chinese
凡是不具足（不完备）者，就不是恒常住留、具有相续本性者。例如，火和木等住留之因，是具有能力圆满具备者，如同烟等。如来薄伽梵也是住留之因不具足者。住留相续的遍及，与住留之因不具足相违，因为此处要成立住留之因不具足，所以是遍及相违所缘。不顺品如同烟等相续断绝等。从不具足因存在，果不生的结合是相违的。这个理由如何成立呢？陈述说，住留之因不具足，是因为成办有情利益的能力完全耗尽了吗？还是因为远离大悲心？还是因为从掌握寿命的行持住留中衰退？还是因为命根住留之业的异熟穷尽？还是因为佛陀所调伏的所化有情不存在呢？其中第一个猜测是不存在的，因为已经承诺了导师的智慧是能力无碍的。如果不是这样，那这和犀牛等有什么差别呢？因为长久串习，如同不嫌弃有洁癖的骷髅头一样，已经成为大悲心的自性，所以不费力气也不会衰退，而且品尝增长的滋味是专注的，因为是倾向于此的，因为没有见到过失，所以也不费力气，因此第二个分别念也是不存在的。如果神足通串习到了极点，那么第三个分别念也是不合道理的。如是说：“阿难陀，如果有人修习、禅修、多次练习四神足，那么他如果想住留一劫或超过一劫也是可以的。阿难陀，如来修习、禅修、多次练习四神足，因此如果想住留一劫或超过一劫也是可以的。”因为这样说的缘故。命果的穷尽也是因为断绝杀生，以及以无数方便串习的缘
English
Whatever is not complete (not perfect), it is not constantly abiding, possessing the nature of continuity. For example, the cause of abiding, such as fire and wood, is that which possesses the ability to be fully equipped, like smoke and so on. The Tathagata Bhagavan is also one who does not possess the complete cause of abiding. The pervasiveness of abiding continuity contradicts the incompleteness of the cause of abiding, because here it is to establish the incompleteness of the cause of abiding, so it is the object of contradictory pervasiveness. The dissimilar dharma is like the cessation of continuity of smoke and so on. The combination of the non-arising of the result from the existence of the incomplete cause is contradictory. How is this reason established? It is stated that the incompleteness of the cause of abiding is because the ability to accomplish the benefit of sentient beings is completely exhausted? Or because of being separated from great compassion? Or because of declining from mastering the abiding of the activities of life? Or because the ripening of the karma of the life force abiding is exhausted? Or because the disciples to be tamed by the Buddha do not exist? Among these, the first speculation does not exist, because it has been promised that the teacher's wisdom is unobstructed in ability. If it were not so, then what difference would there be between this and rhinoceros horns? Because of long-term habituation, just as one does not despise a clean skull, one has become the nature of great compassion, so without effort one will not decline, and tasting the taste of increase is focused, because it is inclined to this, because one has not seen faults, so there is no effort, therefore the second distinction also does not exist. If the magical feet are practiced to the extreme, then the third distinction is also unreasonable. It is said: "Ananda, if someone cultivates, meditates, and practices the four magical feet many times, then if he wants to abide for a kalpa or more than a kalpa, he can. Ananda, the Tathagata has cultivated, meditated, and practiced the four magical feet many times, so if he wants to abide for a kalpa or more than a kalpa, he can." Because of this reason. The exhaustion of the life fruit is also because of abandoning killing, and practicing with countless means.
Chinese
积累了无数劫的布施等波罗蜜多的上师，不存在（死亡）。因和果的法性是这样的：从殊胜的因产生殊胜的果，从不殊胜的因产生殊胜的果，这是什么呢？如果不是这样，对于殊胜的因和不殊胜的因，果就不会产生，因此，就不会成为利益和施加利益的事物，因为不依赖于依赖它的差别。导师具有无数的生存之因，如戒杀等无数的无罪业，因此，为什么不能住世一百年呢？如果说这一切的果就是一切智，那是不对的，因为主要是说长寿是果。从断除杀生和布施波罗蜜多的果，以随顺和相反的方式宣说了长寿。如果说什么是主要的因，那么由于使之完全增长的所依靠近而住，因此产生它本身，如果也成为其他的因，也没有过失。不是一次性地舍弃了确定的果而产生其他的果，因为一次性地产生它本身也是不成立的。另外，从串习诸法实性的自在力，就会变成一切种智，福德资粮是由于产生了它的殊胜所依，因此是随顺的。因此，说薄伽梵由于福德完全耗尽而死亡，是胡说八道。如果认为如来是因为没有所化有情而入灭，那么这需要在这里进行考察：是佛陀的色身所调伏的有情不存在呢？还是其他的色身所调伏的有情也不存在呢？如果按照前一种情况，那么由于示现帝释天等形象而调伏的众生是存在的，为什么他的色身不住世呢？被大悲心所控制的心
English
It is not possible for a lama who has accumulated the perfections such as generosity for countless eons (to die). The nature of cause and effect is this: from an excellent cause comes an excellent result, and what is it that an excellent result comes from a non-excellent (cause)? If it were not so, then since the result would not arise from excellent and non-excellent causes, it would not become an object of benefit and conferring benefit, because it does not depend on the difference that depends on it. The Teacher has countless causes of life, such as abstaining from killing others and countless blameless things, so why should he not live for a hundred years? If you say that the result of all these is omniscience, that is not correct, because it is mainly said that long life is the result. From the result of abstaining from killing and the perfection of giving, longevity is spoken of in accordance with and in opposition to it. If it is said that what is the main cause, then since the basis that makes it fully grow dwells nearby, therefore it produces it itself, and if it also becomes the cause of others, there is no fault. It is not the case that one abandons a definite result once and produces another result, because it would follow that it is not the case that one produces it even once. Furthermore, from the power of becoming accustomed to the suchness of all phenomena, one becomes omniscient, and the accumulation of merit is in accordance with this because it produces its excellent basis. Therefore, it is nonsense to say that the Bhagavan died because his merit was completely exhausted. If it is thought that the Tathagata passed into nirvana because there were no sentient beings to be tamed, then this needs to be examined here: Is it that there are no sentient beings to be tamed by the body of the Buddha? Or is it that there are no sentient beings to be tamed by other forms either? If it is according to the former, then since there are beings who are tamed by showing the form of Indra and so on, why does his form not remain? The mind controlled by great compassion