Tibetan
་སྐད་དུ་ཡང༌། བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་པར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོ་གྱུར་བ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་ནས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་དེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲུལ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་མེ་ཏོག་དང་འདྲ་པར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འདོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། ཀཽ་ཤི་ཀ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཀཽ་ཤི་ཀ་དེ་ལྟར་སློབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གང་དུ་ཡང་མི་སློབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གངས་འདི་དག་ལ་ཞེས་པ་ནི་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམས་ལའོ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་དབྱེ་བས་ཚིག་གཉིས་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སློབ་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་སློབ་ན་ངེས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སློབ་པ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་པ་ཅན་ཡིན་པས། གང་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལ་འོངས་པ་བརྗོད་ནས། དྲོ་བའི་འོག་ཏུ་རྩེ་མོའི་དོན་ལ་སློབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གཞལ་དུ་མེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འཕེལ་པར་ནི་ཉེ་བར་སོགས་པའོ། །འགྲིབ་པ་ནི་བྲི་བའོ། །འདི་སྐད་དུ། གཟུངས་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་འགྲིབ་པ་དང་འཕེལ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སློབ་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ན་རྩེ་མོར་གཏོགས་པ་སྐྱེ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩེ་མོའི་འོག་ཏུ་བཟོད་པའི་དོན་དུ་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། གང་གཟུགས་འཕེལ་པར་བྱ་བ་དང་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྨྲས་པ་ཡིན་ ཏེ། ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་བདག་གིར་བྱས་པའོ། །དོར་བ་ནི་སྤངས་པའོ། །དེའི་དོན་དུ་ནང་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོབ་སྐྱིས་མི་སློབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་བ་ལས་ཀྱང༌། གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང
Chinese
又于梵语中说：“不违背施设之法性，示现教导之相。”如是说。以自己之相，由自己之分别念确定而承诺者，即是圣者善现，如是等语。如是，于此应学，如幻化所生之花，应学于独觉之道。以善说之本身，为随欲之义，憍尸迦，如是等语。彼复为何？憍尸迦，如是学等语，以所缘之方式，于何处亦不学，是为总义。此等雪山者，谓第八等。佛陀之自性与一切智之自性，以断除烦恼与所知二障之差别，而说二语，于彼学，若以不颠倒而学，则必得如来之自性故。于佛陀之自性学，亦以通达一切法为先导，故说“何者佛陀之自性”等语。顺便说及，于温暖之下，为顶端之义而学者，即说“何者佛陀之无量法”等语。增长者，谓亲近等。减少者，谓减损。如是说：“于陀罗尼等，于胜义中，为无增减等义而学，如是，若于一切法作意，则属于顶端者将生起。”如是说：“成为顶端之色等，以无减损等而分。”如是说。于顶端之下，为忍辱之义而应学者，即说“何者色增长与减少”等语，完全执取者，谓占为己有。舍弃者，谓断除。于彼义中，不以内部等空性之力量而学者，是为总结语。于二万五千颂中亦云：“从色乃至一切相智之间，从内空性乃至无事物之自性空性。”
English
Also in the Sanskrit language, it is said: "Without contradicting the nature of the designated Dharma, showing the aspect of teaching." Thus it is said. One who determines and commits with his own appearance and his own discrimination is the Holy Subhuti, and so on. Thus, one should learn in this, like a flower born from illusion, one should learn the path of the Pratyekabuddha. By the good saying itself, for the sake of following one's wishes, Kausika, such words and so on. What is it again? Kausika, learning like this, etc., in the manner of the object of focus, not learning anywhere, is the general meaning. These snow mountains, etc., refer to the eighth, etc. The nature of Buddhahood and the nature of omniscience are spoken in two words by distinguishing the difference between eliminating afflictions and the two obscurations of knowledge. If one learns in them without inversion, one will surely attain the nature of the Tathagata. Learning in the nature of Buddhahood is also preceded by the complete understanding of all Dharmas, so it is said, "What is the nature of Buddhahood," and so on. Incidentally mentioning, learning for the meaning of the summit under warmth, it is said, "What is the immeasurable Dharma of the Buddha," and so on. Increasing means approaching, etc. Decreasing means diminishing. It is said thus: "In Dharani, etc., in the ultimate sense, one learns for the meaning of no increase or decrease, etc. Thus, if one focuses on all Dharmas, then what belongs to the summit will arise." It is said thus: "The form, etc., that has become the summit, is distinguished by no decrease, etc." It is said thus. Under the summit, one should learn for the meaning of patience, that is, it is said, "What is the increase and decrease of form," and so on. Completely grasping means taking possession. Abandoning means cutting off. In that meaning, not learning by the power of emptiness such as internal emptiness is the concluding remark. In the Twenty-five Thousand Verses, it is also said: "From form to the knowledge of all aspects, from internal emptiness to the emptiness of the nature of non-things."
Tibetan
་བ་ཉིད་ཀྱི་བར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མི་གཟུང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནང་དང་ཕྱི་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ན་བཟོད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ཕྱིར་བཟོད་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཟོད་པའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དོན་དུ་སློབ་པ་ཡིན་པས། །ཆོས་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ན་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་ནུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིར་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྐྱེ་བ་སྤང་བར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སྐྱེ་བོ་རྨོངས་པའི་དོགས་པ་བསལ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཡང་སྟེ། ཐམས་ཅད་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་འཆིང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་སེམས་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ལ་བསླབས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །འདི་སྐད་དུ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དང༌། མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་པས། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ནར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ཞེས་ཟུར་གྱིས་འདྲི་བ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། ངག་གི་མཐར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་ཡང་དག་ཁང་བ་ཡིན། །སྟེང་དུ་འཛེག་པར་བྱེད་པ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས། གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བཤད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ
Chinese
因为是直到那个之间的缘故，所以说完全不执取。如是说，因为色等内外等的空性，所以说不执取等。如是如果缘于一切法，则会生起安忍。是这样说的。又如是说：以内空性等，不执色等故安忍。是这样说的。安忍之后，因为是为了法的殊胜义而学习，所以说了法一些等。完全执取，是指以其完全执取，所以是完全执取，即是成立和破斥。指示那本身，是因为要生起和坏灭的缘故，是这样说的。法一些，虽然已经总的说了，但为了消除众人愚昧的疑惑，以为只是执取要舍弃生起的自性。所以说了法一些完全执取等。甚至一切智性，也是在佛的地上，完全显现执着就是束缚，是这样极度思考的。如所说的那样学习有什么功德呢？所以说了如是等。是这样说的：以色等生起和没有等的相来学习，如是如果缘于一切法，则会成为法的殊胜。是这样说的。又如是说：色等生等无等的，相状者是法的殊胜。是这样说的。仅仅在那之中，一切法无所缘而一味，以何为菩萨的一切智性呢？这样委婉地提问，就是具寿善现菩萨摩诃萨等所说的，话的结尾，如果布施等波罗蜜多不存在，会怎么样呢？这是剩余的部分。真实世俗诸阶梯，若无真实之房屋，攀登其上之行为，不适宜于智者也。以这样的方式，要习惯于顶髻宝中所说的，一切法在空性中与布施等眷属一起。
English
Because it is the reason up to that point, it is said that it is not completely grasped. It is said that because form and so on, inner and outer, are emptiness, it is said that there is no grasping and so on. If all dharmas are focused on in this way, patience will arise. That's what it says. It is also said: By inner emptiness and so on, patience is not grasped because of form and so on. That's what it says. After patience, because it is to learn for the sake of the supreme meaning of the Dharma, some Dharma and so on are said. To be completely grasped means to be completely grasped by it, so it is to be completely grasped, that is, to establish and refute. To indicate that itself is because of the need to arise and perish, it is said. Although some Dharma has already been said in general, in order to dispel the doubts of ignorant people who think that only the nature of abandoning arising is grasped. Therefore, some Dharma is said to be completely grasped and so on. Even omniscience is also on the ground of the Buddha, and complete manifestation of attachment is bondage, which is what is thought of extremely. What is the benefit of learning as it is said? So it says like that. It is said like this: By learning with the aspects of arising and non-existence of form and so on, if all dharmas are focused on in this way, it will become the supreme of Dharma. That's what it says. It is also said: The aspect of form, etc., arising, non-existence, etc. is the supreme of Dharma. That's what it says. Only in that, all dharmas are unconditioned and of one taste, what is the omniscience of the Bodhisattva? Asking in this subtle way is what the venerable Subhuti Bodhisattva Mahasattva and others said, at the end of the speech, what will happen if there are no perfections such as generosity? This is the remainder. The stairs of true convention, if there is no true house, the act of climbing on it is not suitable for the wise. In this way, one should get used to all the dharmas mentioned in the crest jewel, together with the retinue of generosity and so on in emptiness.
Tibetan
་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་ལན་གདབ་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་འདི་དང་ཕྱི་མའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་འདིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང་ལམ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཤེས་བྱ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ༌། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ནི། མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ། །ཞེས་ཟེར་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། །འདི་ལྟར་སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་ལ་སྔར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་སོ་སོ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་ཤེས་པ་ཟག་པ་མེད་ པ་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་པར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་པ་གང་གིས་བཟོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་འདི་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ་སོ་རང་གིས་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ཟག་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་པ་གང་གིས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་དག་ཅི་རིགས་པར་ཤེ
Chinese
由于具有这种想法，为了回答而说的是：具寿舍利子，就是这样等等。因为要讲述独觉之后菩萨们的见道以及未来世的功德，所以说了具寿舍利子等等。般若波罗蜜多，是菩萨们见道的同义词。总而言之，要知道这里世间法的顶峰，紧随其后就是不可思议的等持和智慧，并且是同时具备的。详细区分的话，同样要了解苦谛的法智忍、法智、类智忍、类智，以及集谛、灭谛和道谛。这样，十六个心刹那便是见道。心的刹那，也要理解为对所知境生起圆满的了知。有些人说，其中的十五个刹那，是“未见因见故，是为见之道”。这种说法是不合理的。因为这样，在加行道中，以苦谛的真理为例，首先以分别的方式，对苦谛的真理，各自亲自现量体验苦谛的知识，以无漏的智慧，通过见苦而断除应断的烦恼，这被称为苦谛的法智忍。以智慧，在忍之后现证解脱，这被称为苦谛的法智。在苦谛的法智之后，对于苦谛的法智忍和苦谛的法智，认为这是随顺圣法的，各自亲自现量体验的无漏智慧，这被称为苦谛的类智忍。以智慧，确定类智忍，这被称为苦谛的类智。同样，对于剩余的真理，也要根据情况了解忍和智。
English
Because of having this thought, what is said for the purpose of answering is: Venerable Shariputra, it is so, and so on. Because it is necessary to speak of the qualities of the path of seeing of the Bodhisattvas immediately after the Pratyekabuddhas, as well as the qualities of future lives, therefore, Venerable Shariputra, and so on, were spoken. Prajñāpāramitā is a synonym for the path of seeing of the Bodhisattvas. In short, it should be known that here, the peak of worldly dharma is immediately followed by inconceivable samādhi and wisdom, and that they are simultaneously possessed. In detail, similarly, one should understand the Dharma-knowledge-acceptance of suffering, Dharma-knowledge, Subsequent-knowledge-acceptance, and Subsequent-knowledge, as well as the origin, cessation, and path. Thus, the sixteen moments of mind are the path of seeing. The moment of mind should also be understood as the complete arising of knowledge towards the knowable. Some say that fifteen moments are: "Because of seeing what was not seen, it is the path of seeing." This is unreasonable. Because in this way, in the path of application, taking the truth of suffering as an example, first, in terms of discrimination, for the truth of suffering, each person directly experiences the knowledge of suffering, and with uncontaminated wisdom, by seeing suffering, abandons the afflictions to be abandoned, this is called the Dharma-knowledge-acceptance of suffering. With wisdom, after acceptance, directly realizing liberation, this is called the Dharma-knowledge of suffering. After the Dharma-knowledge of suffering, for the Dharma-knowledge-acceptance of suffering and the Dharma-knowledge of suffering, considering this to be in accordance with the noble Dharma, each person directly experiences the uncontaminated wisdom, this is called the Subsequent-knowledge-acceptance of suffering. With wisdom, determining the Subsequent-knowledge-acceptance, this is called the Subsequent-knowledge of suffering. Similarly, for the remaining truths, one should understand acceptance and knowledge as appropriate.