Tibetan
པར་སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །ལན་གཉིས་སྨོས་པ་ནི། ངོ་མཚར་དང་ནི་རྩོད་པ་དང༌། །ཁྲོ་དང་ཞུམ་དང་ངེས་གཟུང་ དང༌། དད་དང་དགའ་བ་དག་ལ་ནི། །ཚིག་གཅིག་ལན་གཉིས་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་བརྗོད་པས་ཅི་རིགས་པར་ངོ་མཚར་དང་ངེས་པར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་ན་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོ་འབྱང་བ་མེད་པའི་ངག་སྨྲ་ན་ཇི་ལྟར་སྨྱོན་པ་མ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། རང་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འདིར་ཐོས་པ་མེད་དོ། །དེ་པས་ན་དེ་དག་གི་དོན་དུ་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དང་བཅས་པར་མ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལེགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་སྟོན་པས་གཞན་དག་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲས་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་འཆད་པ་པོའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་རང་གིས་འཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་སྒྲར་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པས་གཞན་དག་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་པས་ཁྱད་ཞུགས་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པས་འདི་ལ་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་འབྲས་བུའི་རྟགས་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྨོས་པ་སྟེ། དེ་མིན་རང་བཞིན་ལས་ལྡོག་པའི། །དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། །བཤད་པ་མེད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་ན་ཡང་ཤེས་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལེགས་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །རང་སངས་རྒྱས་རང་བྱུང་རྣམས་ནི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ལན་བཏབ་པའི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདིས་སྤོང་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་སེམས་པ་ཡིན་ན། འདི་ལྟར་དེ་མ་བསལ་བར་གཞན་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་ལྷའི་བུ་རྣམས་བརྗོད་པ་ནི་ཀྱེ་མ་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་འདིས་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཨེ་མའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ལའོ། ། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་རིང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་ཆེས་རིང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཕྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲ་བ་སྤངས་པའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་པའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆེས་ཕྲ་བའོ། །གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་རྣམ་བ་བཅུ་དྲུག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཟབ་པའོ། །དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་པ་ནི་རང་གིས་རྟོགས་པའི་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་འདི་པ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །མདོ་སྡེ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་འདི་དག་ཉིད་རང་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང། རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཟབ་མོ་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕྱོགས་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་ནི་སྟོན་ཅིང་འཆད་དོ་སྙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། རང་བྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱིས་བསྟན་ཡང་མི་དགོས་ལ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ཚིག་མེད་པས་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་ཟབ་མོ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་པ། ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་སྨྲ་བ་ཡང་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་རྣམས་པར་མ་དཔྱད་པར་ཚིག་ཏུ་མི་སྨྲ་བས་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་པས་ན་ཆོས་སྟོན་པ་སྨྲ་བ་ཡང་གཡེང་བ་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཡེང་བས་ཀྱང་རྒྱུད་ཤས་ཆེར་འཁྲུག་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན་འདི་ལྟར་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་ནས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟར་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མེད་པར་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་དང་ མཚུངས་པར་ཡང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་དོན་གང་ལ་རྣམ་བ་གང་ལྟར་གང་གིས་ཉ
Chinese
所谓的“已经说了”是剩余的部分。重复说两次是：惊奇与争论，愤怒与沮丧和确定，信仰与喜悦等，一个词要说两次。如是说，应当理解为惊奇和确定等。如果问：怎样才是善说呢？回答说：像“这样”等等。因为如果说出听者无法理解的话语，那怎么不是疯子呢？像这样，为了自证之法等的意义而说，在这里一点也没有听到。因此，为了那些意义而宣说等，凡是不理解其意义的，那就是善说。声闻众是通过说出言辞来宣讲佛法，从而使他人进入善行，因此听者们通过言语来理解说法者的才能。而独觉佛们，由于断除了执取所知障一边的分别念，凭借自己获得的智慧等力量，不通过言语来宣讲佛法，从而使他人进入十善等。因此，他们的智慧是他人无法理解的，因此是甚深的，这是第二个殊胜之处。这样做了之后，为了在此显示其智慧的自性，词语的自性，果的征相宣说等，在这里也一点也没有提及。不是为了仅仅极力证明与自性相违背的事物而宣说。因为那是如此的理由，因此也无法知晓，这是善说。自生独觉佛们，为了自己证悟，其他人的指示是没有意义的，像这样，通过回答自性的分别念，圣者善现认为这正是舍弃。我们是这样想的，像这样，在没有消除它之前，就说其他的智慧是甚深的，天子们这样说：唉呀，圣者善现将会阐明它等等。唉玛的声音是用于确定的。 从证悟人无我而产生的。
English
The so-called "already said" is the remaining part. Saying it twice is: wonder and debate, anger and frustration and certainty, faith and joy, etc., a word should be said twice. As it is said, it should be understood as wonder and certainty, etc. If asked: How is it well said? The answer is: like "this" etc. Because if you speak words that the listener cannot understand, how is that not madness? Like this, in order to speak for the meaning of self-realized dharmas, etc., nothing has been heard here. Therefore, to preach for those meanings, etc., whatever does not understand its meaning, that is well said. The Shravakas preach the Dharma by speaking words, thereby causing others to enter into virtue, so the listeners understand the speaker's ability through words. The Pratyekabuddhas, having abandoned the conceptualization of grasping one side of the obscuration of knowledge, by the power of their own wisdom, etc., preach the Dharma without speaking words, thereby causing others to enter into the ten virtues, etc. Therefore, their wisdom is profound because others cannot understand it, this is the second excellence. Having done so, in order to show the nature of its wisdom here, the nature of words, the explanation of the signs of the fruit, etc., are not mentioned here at all. It is not preached in order to merely prove things that contradict the nature. Because that is the reason, therefore it cannot be known, this is well said. The self-born Pratyekabuddhas, for their own enlightenment, the instructions of others are meaningless, like this, by answering the conceptualization of nature, the noble Subhuti thinks that this is precisely abandonment. We think so, like this, before eliminating it, it is said that other wisdom is profound, the sons of the gods say: Alas, the noble Subhuti will clarify it, etc. The sound of Ema is for certainty. Arising from the realization of the selflessness of persons.
Chinese
因为不是外道徒的行境，所以声闻的智慧称为远。比这更远的是因为根器迟钝，所以不是声闻的行境，是独觉的智慧。称为细微的是因为断除了烦恼的粗重，是声闻的智慧。比这更细微的是因为断除了所知障的一部分执取的分别念，所以独觉的智慧是最细微的。因为由他人开示的十六种行相完全区分，所以声闻的智慧是深奥的。比这更深奥的是仅凭自己证悟的因缘来完全区分，这仅凭自己证悟的因缘就是独觉的智慧。其他的经部中也说，自己现证这十善业道，并且通达这甚深因缘，就能成就独觉的智慧。因为安住于那个方面，所以是进入。宣说那个本身就是想示现和讲解。如是说：为了证悟自生自性，即使他人开示也不需要，如犀牛角的智慧，显现为深奥。这样说了。因为没有果的相符之词，所以凭借什么能成就深奥的智慧呢？既是说法者，又是不说话者，怎么可能呢？也不应该这样说，因为不分别、不观察，不以言语表达，表达就是散乱。因此，说法者说话也是成就散乱，而且散乱也会使相续更加混乱，这样想。佛陀薄伽梵以前是菩萨的时候，就这样发愿：我获得佛陀果位后，像如意宝一样，即使不说话也能利益众生。与佛陀 相同，独觉们也是这样发愿的。因此，他们也在自己证悟菩提的时候，凭借以前的愿力等加持，对什么事情以什么方式用什么
English
Because it is not the realm of practice for non-Buddhists, the wisdom of the Shravakas is called distant. What is called even more distant is the wisdom of the Pratyekabuddhas, because it is not the realm of practice for the Shravakas due to their dull faculties. What is called subtle is the wisdom of the Shravakas, because it is the result of abandoning the grossness of afflictions. What is even more subtle than that is the wisdom of the Pratyekabuddhas, because it has abandoned the conceptualization that grasps one aspect of the obscuration of knowledge. Because it is completely distinguished by the sixteen aspects taught by others, the wisdom of the Shravakas is profound. What is even more profound than that is the wisdom of the Pratyekabuddhas, which is completely distinguished by just this cause of self-realization. In other Sutras, it is also said that by personally realizing these ten paths of virtuous action and understanding this profound cause, one accomplishes the wisdom of the Pratyekabuddhas. Because they abide in that aspect, they enter. To express that itself is to think of showing and explaining. As it is said: For the sake of realizing self-arisen nature, even if others teach, it is not needed. The wisdom like a rhinoceros horn is manifestly expressed as profound. Thus it is said. Since there is no sign of the fruit, by what will profound wisdom be accomplished? How can one be both a teacher of Dharma and not speak? It should not be said like that, because not thinking and not examining, not speaking in words, expression is distraction. Therefore, speaking as a teacher of Dharma also establishes distraction, and distraction also makes the mind more confused, so he thought. When the Buddha, the Bhagavan, was previously a Bodhisattva, he made this aspiration: After I attain Buddhahood, like a wish-fulfilling jewel, even without speaking, may I be able to benefit sentient beings. Like the Buddha, the Pratyekabuddhas also made such aspirations. Therefore, at the time of their own enlightenment, by the power of previous aspirations and so on, for what purpose, in what manner, with what